Review: Assassin's Creed stelt teleur

Sinds de bekendmaking van Assassin’s Creed en de bekende trailer die te zien was op de Electronic Entertainment Expo van 2006 zaten veel gamers ongeduldig te wachten op deze nieuwe game van Ubisoft Montreal, alsook ondergetekende. Om de zoveel dagen werden we verwend met enkele nieuwe screenshots, een paar trailers en interviews met de bevallige Jade Raymond, producer van Assassin’s Creed. Vijftien november, en voor sommigen zelfs veertien november, was het eindelijk zover. De game waar velen onder ons naar uitkeken, lag na al die dagen tenslotte in de winkels. Tijd om Assassin’s Creed eens op de pijnbank van jouwGames te leggen!

The Assassins

Om jullie alvast gerust te stellen, in deze review zullen geen spoilers beschreven worden. De verhaallijn in Assassin’s Creed is namelijk zo goed, dat we jullie niet willen ontzien van de vele verrassingen en plotwendingen in de game, die zodra je de game begint van start gaan. Om hierover niets te verklappen, beginnen we maar meteen met het ‘grotere verhaal’, de verhaallijn die sinds het begin van de ontwikkeling reeds werd vrijgegeven. Jij kruipt in de huid van Altaïr, een meester-huurmoordenaar en lid van de zogenaamde groepering ‘Assassins’. In het begin van het spel maak je echter een grote fout en overtreed je de drie regels die aan de grondslag van de groepering liggen. De Assassins kunnen dit dan ook niet zomaar laten passeren en nemen je rang van je af. Je moet met andere woorden opnieuw helemaal onderaan de ladder beginnen en je opwerken om het respect terug te verdienen. Dit doe je door in de game negen belangrijke personen te vermoorden, zowel aan de kant van de moslims als aan de kant van de Kruisvaarders. Het is echter niet alleen de bedoeling om deze mensen om te brengen, je zal namelijk ook vaak moeten luistervinken naar gesprekken tussen belangrijke mensen, bewijsmateriaal stelen etc.

Wennen aan de besturing

De besturing in Assassin’s Creed is niet hetzelfde als wat we gewoon zijn in de meeste actie/avontuur games. Elke knop van de PlayStation 3-controller stelt namelijk een lichaamsdeel van Altaïr voor. Daarnaast heb je ook twee profielen waarin het personage zich kan bevinden, met name het lage en het hoge profiel. Indien je het lage profiel gebruikt, zal Altaïr op een normale manier stappen en zich traag vooruit bewegen. Het is dan ook mogelijk om met behulp van de X-knop een biddende positie aan te nemen, zodat bewakers je niet herkennen en je niet meteen achtervolgen voor de moord op iemand anders. Ook is het mogelijk om ongemerkt dichtbij een bepaald iemand te gaan staan, om deze vervolgens zeer onopvallend om te brengen. In het hoge profiel zal Altaïr dan weer snel lopen en logischerwijze ook opvallen. Indien je op dit ogenblik de X-knop induwt, zal hij beginnen te rennen of op gebouwen en andere onderdelen van de omgeving beginnen te klimmen. Het is dus niet zo dat je zelf iets hoeft te doen om lenig op allerlei zaken te klimmen, dit doet Altaïr namelijk zelf en dat is ook een beetje jammer. Het maakt het er alleen maar veel gemakkelijker op. Indien je Altaïr zich niet al klimmend voortbeweegt, is het ook mogelijk om de O-knop te gebruiken. Hiermee zal je mensen, afhankelijk van de twee profielen, zacht en hard omver duwen. Het driehoekje heeft dan weer een totaal andere functie, hiermee kun je namelijk de omgeving scannen op zoek naar belangrijke personen en verscheidene wachters. Dit is zeer handig wanneer je niet juist goed weet welke persoon je nu moet afluisteren of ombrengen. Tenslotte blijft er nog het vierkantje over, welke overeenkomt met de linkerarm van Altaïr en dus voor de gevechten garant staat. In het begin van de game heb je de keuze uit vier wapens, gaande van je blote vuisten en de welbekende dolk die de ringvinger van Altaïr vervangt, tot kleinere zwaarden die je vanop een afstandje naar je vijanden kunt gooien en een groter, sterker zwaard. De gevechten zelf gebeuren echter met maar één knop en dat is toch wel een behoorlijke domper. Het zorgt er namelijk voor dat er bijna geen diepgang in de gevechten zit en dat wordt na een tijdje toch wel wat saai. Ok, de essentie ligt bij een verdedigende houding aannemen en tegenaanvallen uit te voeren, die overigens mooi in beeld zijn gebracht, maar een iets beter uitgewerkt vechtsysteem had best gekund.

Prachtige Middeleeuwse setting

Het moet gezegd worden, Assassin’s Creed heeft een zeer unieke en tevens prachtige setting. Daarnaast zijn ook de Middeleeuwen een originele tijdsperiode om een game rond te bouwen, maar het belangrijkste van alles zijn toch wel de ongeloofelijke graphics. Alles is in detail weergegeven en eerlijk is eerlijk, tot nu toe hebben we nog maar zelden zo’n prachtige game mogen aanschouwen. Wanneer je gewoon nog maar naar de grond kijkt, zie je de wolken voortdurend bewegen en de lichtstralen er af en toe door schijnen. Gaan we enkele tientallen meters hoger, dan komt de game nóg meer tot zijn recht. Door de talloze panorama-uitzichten op het topje van hoge kerken en andere gebouwen kun je namelijk neerkijken naar alles wat zich onder je afspeelt. Een markt die krioelt van de vele mensen, wachters die de omgeving nauwlettend in het oog houden, een belangrijke persoon die een toespraak houdt... Alles komt werkelijk mooi tot zijn recht en maakt van Assassin’s Creed meteen een grafisch hoogstandje.

Teleurstellend

Tot nu toe niets dan lovende woorden over Assassin’s Creed, de besturing even buiten beschouwing gelaten. Zoals in elke game zijn er ook minpunten, alleen zijn er dit bij deze game meer dan we gehoopt en verwacht hadden. De AI van de vele wachters is namelijk niet naar behoren, wat toch wel een groot struikelblok is voor Assassin’s Creed. De essentie van de game draait namelijk om het vermoorden van belangrijke mensen, om vervolgens weg te vluchten en zeer spannende achtervolgingen mee te maken. Dit laatste is echter niet het geval vanwege de gebrekkige AI waarover de bewakers beschikken. Het is namelijk zo dat wanneer je iemand vermoordt, het ontzettend gemakkelijk is om weg te vluchten van de vele personen die je achtervolgen. Op enkele seconden ben je reeds op het dak van een gebouw aan het lopen, waardoor het gezichtsveld is gebroken en je enkel nog in een stapel hooi of iets dergelijks hoeft te gaan liggen. Indien je onderweg alsnog wordt tegengehouden door een groepje bewakers, verlengt dit de achtervolging niet meteen met een lange tijd. Ook de gevechten zijn zeer gemakkelijk om te voltooien, waardoor je na enkele welgemikte zwaardslagen opnieuw kunt gaan vluchten. Hier slaat Ubisoft de bal toch wel een behoorlijke mis, waardoor het spannende ook meteen uit de game verdwenen is. Jammer!

Verder zijn de vele opdrachten die je tot een goed einde moet brengen in de game na een tijdje behoorlijk repetitief. Het mag dan wel leuk zijn om enkele malen te gaan luistervinken bij belangrijke personen of een documentje te stelen van een tussenpersoon, na vijf keer ben je het echter beu. Het is dan ook niet meteen toe te juichen als je merkt dat deze opdracht zich zeer vaak herhaalt. Daarnaast zijn ook de achtervolgingen, die zo spannend en leuk leken te worden, niet altijd het van het. Ten eerste komt dit door de zeer zwakke AI van de bewakers, maar langs de andere kant wordt het na een tijdje gewoon saai. Steeds enkele daken opklimmen, wat op zich al half-automatisch gebeurt, en verstoppertje spelen in een berg hooi. Goed voor enkele keren, maar niet om steeds weer opnieuw te doen. Wat meer variatie was vast en zeker welkom geweest.

Als laatste doen er zich in de game ook enkele bugs voor. Zo komt het af en toe voor dat een wachter je in het vizier heeft, maar dat het even later weer blijkt dat hij je toch niet kan lokaliseren. Hij begint dan namelijk verschillende pijlen af te vuren naar alle kanten die je maar kunt bedenken, behalve naar jouw kant natuurlijk. Of is dit geen bug en is de AI dan echt zó slecht? Ook wanneer je te paard op verkenning gaat, haalt deze soms rare toeren uit. Wanneer hij moet springen, gebeurt dit bijvoorbeeld haperig en wanneer je hem een kant laat uitgaan die onmogelijk te betreden is met het dier, begint deze soms raar te bewegen om alsnog een andere kant uit te gaan. Als laatste kan het gebeuren dat de game gewoonweg blokkeert in het midden van het spel, maar de kans is groot dat dit met Firmware 2.00 te maken heeft.

Tot onze spijt moeten we concluderen dat Assassin’s Creed toch niet de game is waar we allemaal zo hard op gehoopt hadden , daarvoor bevat het spel te veel minpunten. Indien Ubisoft Montreal ervoor zorgt dat bij de opvolger van Assassin’s Creed, die er sowieso aankomt, de AI van de vijanden behoorlijk opgekrikt wordt, er meer variatie in de opdrachten zit en de foutjes eruit gehaald worden, dan kan men wellicht de game uitbrengen waarvan we gehoopt hadden dat Assassin’s Creed het was. Natuurlijk mag men daarbij het sterke verhaal en de prachtige graphics niet vergeten. Assassin’s Creed is met andere woorden een teleurstelling geworden, maar alsnog een mooie game die het huren zeker eens waard is. Jammer!