Megaman Powered Up: Megagoed!

Toen ik werd gevraagd om Megaman Powered Up voor de PSP te reviewen had ik zo mijn bedenkingen. Heruitgaves van oudere games zijn immers te vaak een makkelijke manier om de kas van de developers te spekken, zonder dat wij gamers er veel wijzer van worden. Maar deze keer bleken mijn vooroordelen ongegrond. Megaman Powered Up is op een waanzinnig goede manier nieuw leven ingeblazen. Je zou willen dat andere developers hier een voorbeeld aan nemen en hun oude succesnummers net zo professioneel opnieuw uitbrengen. Waarom ben ik zo enthousiast over dit spel?

Megaman Powered Up start met een korte introductie waarin je ziet hoe de zoon van een professor verandert in Megaman, om robots te redden die zijn getransformeerd tot gevaarlijke vechtmachines. Van de verhaallijn moet dit spel het niet hebben, maar zeg nou zelf: als je een spannend verhaal met gecompliceerde plot wilt, dan kun je net zo goed een boek lezen of een film kijken. Het platte verhaal doet daarom geen afbreuk aan het spel.

Megaman Powered Up is echt een behendigheidsspel. Als Megaman (en in de latere levels eventueel als andere robots) moet je je een weg banen door een level om aan het einde een boze robot te verslaan. Het spel bestaat uit zo’n 10 levels met elk een eigen eindrobot. Na het verslaan van een robot krijg je één van zijn wapens, waardoor je na verloop van tijd steeds meer keuze in wapens krijgt.

Eindbaas

Een level bestaat voornamelijk uit rennen, springen, klimmen en schieten. De aantrekkelijkheid, maar ook de frustratie, van het spel wordt veroorzaakt door de ontzettend hoge moeilijkheidsgraad. In de game moet je ontzettend goed timen bij het springen en netjes op tijd stoppen met rennen. Doe je dat niet, dan dender je in een ravijn of word je gespiest op spijkers en kun je weer opnieuw beginnen. Binnen een level heb je een aantal herstartpunten. Als je doodgaat, kun je vanaf zo’n herstartpunt opnieuw beginnen. Echter: je hebt slechts drie levens, als die op zijn is het ‘game over’ en kun je het hele level opnieuw spelen. Tussentijds saven is er niet bij. Dat is des te frustrerender als je na een lange toch vol obstakels de eindbaas bereikt en vrijwel geen levens of energie meer over hebt. De eindbaas weet je dan met enkele goedgeplaatste schoten om zeep te helpen, waarna het opwekkende ‘game over’ weer eens in beeld verschijnt en je opnieuw naar de start van het level wordt gestuurd. Grrrrrrrrrrr! Moet ik nog uitleggen waarom ik deze game uiterst frustrerend vond en me moest inhouden om mijn PSP niet tegen een muur te gooien? Hoewel elk level in een minuut of vier uit te spelen is, zal het je veel meer tijd kosten, omdat je tientallen malen binnen een level sneuvelt. Toch raak je na verloop van tijd aan het spel gewend en dan blijkt het een uiterst aantrekkelijke game te zijn. Het wordt leuk om de levels stap voor stap te doorgronden en steeds een stukje verder te komen. Ook wordt het verslavend om eindelijk langs die vervelende slinger of grote sprong te komen en die eindbaas nu eens wél te verslaan.

Een aantrekkelijk punt is dat met de UMD zowel de klassieke versie als een vernieuwde versie van het spel is te spelen. In de aangepaste versie zijn de schermen wat ruimer en kun je kiezen uit drie moeilijkheidsgraden ‘easy’, ‘normal’, en ‘difficult’. Denk nu niet dat je de ‘easy’ versie wel kunt overslaan, want een aantal levels (zoals fireman) zijn ook in de ‘easy’ modus al bijzonder lastig. Naast de twee versies van het spel, kun je ook kiezen voor zo’n honderd challenges waarin je je bekwaamheid in een specifiek onderdeel van het spel kunt tonen, zo moet je bijvoorbeeld springen over steeds grotere afgronden of een aantal vijanden verslaan. De challenges speel je in de loop van het spel vrij en hebben een oplopende moeilijkheid.

Retro

De sfeer in het spel is echt retro. Dat komt doordat je het in een 2D omgeving speelt en wordt versterkt door de happy lichte schermen in vrolijke maar soms wat kiddy kleuren.

Een aardige uitbreiding ten opzichte van de klassieke game is de construction-mode waarin je zelf een level bouwt. Je kiest een sfeer van de 9 robots uit het gewone spel en geeft aan welke vijanden moeten optreden. Vervolgens kun je stap voor stap elementen aan je level toevoegen. Je kiest muren, vloeren, trappen, maar ook bommen, vijanden en beloningen die je op strategische plekken plaatst. Alle instructies voor het bouwen worden in het scherm uitgelegd en na het doorlezen wijst het zich vanzelf. Je begint met een paar eenvoudige elementen en tijdens het bouwen kun je steeds het gebouwde deel even spelen. Zo ontdek je snel welke elementen je game verbeteren of juist niet werkbaar zijn. Je level rondt je af met een heuse eindbaas die verslagen moet worden. Net als bij de echte game begint ook jouw spel met een paar korte beelden van de eindbaas die moet worden verslaan en de lancering van Megaman in je spel. Door dit alles oogt het uiterst professioneel en voel je je een echte game-developer. Nooit geweten dat het zo eenvoudig was om een spel te maken, misschien moet ik toch een carriere als ontwerper overwegen?

Met een uurtje stoeien heb je zo al een heel aardig stukje van een level gemaakt en dan wordt het gamen echt leuk. In plaats van te mopperen op die developers die een veel te moelijke game hebben gemaakt, geeft je nu je PSP snel aan een vriend om hem uit te dagen om jouw zelfgebouwde game uit te spelen. Natuurlijk kun je je eigen level uploaden naar internet of daar andere gebouwde levels downloaden. Daarmee is het aantal levels eindeloos geworden en blijft de game lang leuk.

Door het toevoegen van de extra’s als de vernieuwde modus, de keuze in moeilijkheidsgraden, de challenges en natuurlijk de construction mode is Megaman Powered Up bijzonder aantrekkelijk geworden. Het heeft nog steeds de verslavend cq frustrerende gameplay van het aloude spel, maar biedt nu veel meer. Megaman laat zien hoe je een oude game nieuw leven in kunt blazen en voor de PSP-gamers uit de 21e eeuw aantrekkelijk kunt maken. We zouden willen dat meer developers zo werkten!