Review: Clive Barker's Jericho

De naam Clive Barker klinkt niet alleen bij vele lezers van horrorboeken bekend in de oren, maar ook bij filmliefhebbers en gamers doet de naam een belletje rinkelen. Enkele boeken van de bekende Britse auteur zijn namelijk verfilmd, denk aan Hellraiser dat gebaseerd is op ‘The Hellbound Heart’. Ook op het gebied van gaming komen we zijn naam af en toe tegen. In 2001 verscheen Clive Barker’s Undying, een first-person shooter met horror-elementen. Twee jaar geleden kondigde Majesco het spel Clive Barker’s Demonik aan, maar die werd echter gecancelled. Zeer recent verscheen tenslotte Clive Barker’s Jericho, maar kan de game wel tippen aan de boeken van de schrijver?

De Firstborn

In Clive Barker’s Jericho draait het allemaal om de zogenaamde Firstborn of Eerst Geborene. Dit is, in tegenstelling tot wat de meesten denken, de eerste creatie van God. Nog voor Adam en Eva probeerde God namelijk een wezen te scheppen, maar dit liep echter niet zo goed af. Daarop sloot God de Firstborn op in de Abyss, een zeer goed afgesloten ruimte, waar het eeuwenlang zit te wachten om te kunnen ontsnappen en te heersen over de wereld. Over de jaren heen zijn vele mensen achter het bestaan van de Firstborn gekomen, waarna ze het machtige wezen probeerden te bevrijden. Telkens werd een team van zeven personen gestuurd om dit tegen te houden, maar van alle teams keerde niemand ooit terug...

Jij kruipt als speler in de huid van Captain Devin Ross, die aan het hoofd staat van een team met zes personen. Elk van deze zes hebben beschikking over bovennatuurlijke krachten, zoals onder andere telekinese en het kunnen controleren van vijanden. Je team wordt gedropt op Al Khali, een stad van oude ruïnes die omgeven is door een tornado. Al snel krijg je te maken met vele duistere creaties en allerlei monsters. Langzamerhand komt het speciale team te weten dat het hun taak is om de Eerst Geborene tegen te houden en hiervoor zul je meerdere keren een grote tijdssprong moeten maken. Zo kom je onder andere terecht op een slagveld van de Tweede Wereldoorlog en kom je allerlei ridders tegen in de Middeleeuwen.

Paranormale gaven

Het verhaal van de game valt dus al met al nog goed mee, gelukkig is dat ook het geval met de gameplay. Dit is onder andere te danken aan het feit dat Captain Devin Ross in het begin van het spel sterft na een gevecht met een vliegend wezen. Je blijft echter nog voortleven als een geest, maar dan in het lichaam van je teamleden. Via een druk op de knop switch je dus naar één van de zes personages, waardoor je steeds over verschillende paranormale gaven en wapens beschikt. Dit kan zeer handig zijn wanneer je een bepaald monster moet ombrengen. Daarnaast zitten er in het spel ook enkele ‘puzzeltjes’, die je enkel kunt oplossen met behulp van een gave of een behendigheid. Zo kun je met een teamlid een wegversperring verwijderen dankzij de telekinese, met een ander lid kun je dan weer ergens opklimmen om een deur te openen langs de andere kant. Hierdoor word je ook aangezet om de verschillende personages te gebruiken, waardoor het spel steeds verfrissend aanvoelt.

Zoals elke game bevat ook Clive Barker’s Jericho enkele minpunten. Zo had er wat meer variatie mogen zijn als het op vijanden aankomt. Vaak moet je steeds weer dezelfde monsters neerschieten, wat op den duur toch wat vervelend wordt. Gelukkig wordt dit goed gebracht door de zeer leuke eindbaasgevechten, met monsters zoals je ze zelden in games zult tegenkomen en waar veel bloed en gore bij komt kijken. Jammer genoeg is de game ook tamelijk lineair, je moet steeds dezelfde weg nemen en het voelt echt aan alsof je verplicht bent om die kant op te gaan, waardoor het spel geen hoge replaywaarde bevat en het spel na een tijdje gamen in de kast verdwijnt en er niet vaak meer uitkomt.

Clive Barker’s Jericho is zeker geen slechte game te noemen. Het spel bevat een tamelijk leuke verhaallijn, waardoor je in verschillende gebieden terechtkomt. Je wisselt af tussen de hedendaagse tijd, de Tweede Wereldoorlog en de Middeleeuwen, wat natuurlijk een pluspunt is. Daarnaast heb je beschikking over maarliefst zes teamleden, wat zeer afwisselend is. Jammer genoeg zit er niet evenveel variatie in de vijanden en kom je steeds weer dezelfde monsters tegen. Gelukkig kom je af en toe een eindbaas tegen, welke zeer indrukwekkend zijn. Alles tezamen is Clive Barker’s Jericho dus een leuke game, maar na een tijdje gamen belandt hij echter weer in de kast.