Phantom Hourglass opent met een cutscene waarin hoofdrolspeler Link met schipper Tetra op zoek is naar een berucht spookschip. Als snel weten ze dit schip te vinden, maar Tetra wordt door het spookschip ontvoerd en Link beland in het water bij zijn poging om haar te redden. Bewusteloos spoelt hij aan op een strandje, waar hij kennismaakt met een elfje dat hem wil helpen in zijn zoektocht naar het spookschip en Tetra. Daarbij krijgen ze hulp van een zeeman, Linebeck, die af en toe meer tot last is dan tot hulp en vooral lijkt te willen profiteren van alle inspanningen van Link. Hiermee begint een lang en episch avontuur dat typerend is voor een echte Zelda-game.Alle elementen van de klassieke Zelda-game
Waaruit bestaat nu zo’n echte Zelda-game? Het spel is een unieke combinatie van gevechten tegen monsters en eindbazen, afgewisseld met meer of minder ingewikkelde puzzels en uitdagingen waarin je op ingenieuze wijze je weg moet zien te vinden door kerkers of tempels die veel weg hebben van een doolhof en vaak het uiterste vragen van je inventiviteit. Deze afwisseling van gevechten, puzzels en een episch verhaal is voor veel gamers het aantrekkelijke van een échte Zelda-game. Phantom Hourglass is gelukkig helemaal in deze traditie opgesteld en zal de Zelda-fan dan ook zeker niet teleurstellen.Oplopende moeilijkheid
In het begin van de game is de moeilijkheid vrij laag en wordt alles nadrukkelijk uitgelegd. Het spel is daardoor toegankelijk gehouden voor mensen die nog nooit een game van Zelda hebben gespeeld en dat lijkt, gezien het grote aantal gamers op de DS met weinig ervaring, een goede zet van Nintendo. Wees als ervaren gamer echter niet bang: het spel blijft niet eenvoudig en is zeker niet te eenvoudig voor hardcore gamers. Als je wat verder in het spel komt, wordt er het nodige van je denkvermogen gevraagd en worden de puzzels en uitdagingen ingewikkeld. Toch had Nintendo van mij wat minder hints en tips in het spel mogen stoppen. Het is te vaak volkomen duidelijk wat je in een kerker of kamer moet doen. De volgorde waarin je een vloer moet doorlopen is grotendeels vooraf bepaald en echt vastzitten of lange tijd zoeken is er zelden bij. Daarmee lijkt het spel toch wat eenvoudiger dan voorgangers op de Gameboy en soms is dat een beetje jammer.Tevens vond ik de gevechten tegen de eindbazen relatief eenvoudig; ook als je vordert met de game blijft dit het geval. Hoewel de gevechten tegen de eindbazen soms wat eenvoudig zijn, is de afwisseling tussen de bazen verfrissend. Elke eindbaas vereist een andere tactiek of andere wapens. Soms maak je gebruik van één scherm, terwijl het bij een volgende baas juist essentieel is om beide schermen goed te gebruiken. Zo krijgt elke baas zijn eigen stijl en tactiek, wat het spelplezier ten goede komt.
Klik voor vergrotingen...
Grote variatie
Een sterk punt in het spel is de enorme variatie aan puzzels en uitdagingen. Daardoor wordt het spel nergens saai of langdradig, maar blijft het juist enorm verslavend. Zodra je vastzit blijf je zoeken naar een oplossing en heb je die eenmaal gevonden dan ben je weer niet te stoppen omdat het spel zo lekker vordert. Zo blijf je menig uurtje aan je DS gekluisterd.De variatie in het spel zit niet alleen in de verscheidenheid aan puzzels. Naast de verhaallijn, bevat het spel diverse minigames die je in de loop van het spel vrijspeelt en die een leuke afwisseling zijn. Ook leuk is dat je tijdens de verhaallijn verschillende soorten gameplay tegenkomt. Zo moet je vechten tegen monsters, maar bijvoorbeeld ook een schip over de zee navigeren, of met een kraan vanuit je schip op jacht naar schatten op de zeebodem. Al deze onderdelen hebben een compleet andere bediening en zijn eigenlijk weer games op zichzelf. Dit zorgt voor een mooie afwisseling in gameplay waardoor het spel nergens saai wordt.
Prima gebruik van de DS
Uniek aan deze versie van Zelda, is dat het spel maximaal gebruik maakt van de eigenschappen van de DS. De bediening is volledig met het touchscreen en de stylus. Hoewel dit bij sommige games nadelig uitpakt, is dat bij dit spel zeker niet het geval. De bediening werkt intuïtief én vlot, waarmee het spel laat zien dat een touchscreen gewoon heerlijk is om mee te gamen. Het enige nadeel van de bediening via het touchscreen vond ik dat het lastiger is om de DS op een natuurlijke manier met je andere hand vast te houden. Na een paar uurtjes gamen legde ik dan ook soms mijn DS met een verkrampte linkerhand weg, omdat ik met die hand de hele tijd in dezelfde onhandige houding mijn DS had ondersteund, terwijl de rechterhand waarmee ik de touchscreen bediende juist heerlijk ontspannen was.De touchscreen is niet het enige waar het spel gebruik van maakt. Je gebruikt ook de spraakherkenning, het blazen in de DS en zelfs de mogelijkheid om je DS dicht te klappen wordt in het spel benut. Het spel laat prima zijn waar de DS toe in staat is en benut de mogelijkheden op een natuurlijke manier zonder dat het geforceerd overkomt. Dat is prima uitgewerkt!
Een sterk punt van het spel is de enorme variatie aan puzzels en uitdagingen
Persoonlijke kaarten met aantekeningen
Wat ook leuk is, is dat het spel vele landkaarten bevat waar je zelf aantekeningen op moet maken. Zo krijg je gedurende het spel soms tips over de bergplaats van een schat of geheim. Om deze tips te onthouden is het noodzakelijk dat je aantekeningen maakt op de kant-en-klare kaarten die op het scherm van je DS staan. Deze aantekeningen helpen je later in het spel verder en zijn een prima geheugensteuntje. Bovendien worden de kaarten op deze manier veel persoonlijker, met die eigen aantekeningen, wat er nog eens extra voor zorgt dat je wordt meegezogen in het spel.Uitgebreide multiplayer
Naast de epische verhaallijn in de singleplayer, heeft het spel een uitgebreide multiplayer meegekregen. In de single card multiplayer kun je een relatief eenvoudig spelletje spelen tegen een vriend die zelf het spel niet heeft. De ene persoon speelt hier de rol van Link die schatten in veiligheid moet brengen, de ander speelt spoken die Link proberen op te jagen en te verslaan. Beiden spelen elke rol 3 maal, waarna het spel voorbij is en er wordt vastgesteld wie de meeste punten heeft behaald. Dit spelletje is leuk, maar verveelt toch relatief snel en zal je geen uren aan je DS gekluisterd houden. Wel is het leuk dat je hetzelfde concept ook online kunt spelen tegen gamers uit de hele wereld. Heb je geen vriend met een DS bij de hand, maar wel een internetverbinding? Dan staat niets je in de weg om lekker online tegen anderen te gamen. Bij deze multiplayer worden je resultaten bijgehouden en je kunt een mooie ranking opbouwen. Wel is het jammer dat je snel merkt dat nogal wat online tegenspelers onsportief zijn. Zodra jij een spel lijkt te gaan winnen verbreekt je tegenstander plots de verbinding en kun je fluiten naar je punten; jammer!Naast online gevechten, kun je de multiplayer ook gebruiken om onderdelen van je schip of schatten te ruilen met andere gamers. Dit is echter meer een leuke aanvulling, dan een belangrijk onderdeel van het spel. Veel gamers zullen hiervan dan ook geen gebruik maken.
Op zoek naar minpunten
Aan alles merk je dat Phantom Hourglass een échte topgame voor de DS is geworden. Er zijn vrijwel geen minpuntjes over dit spel te vinden, daar moet je echt goed voor op zoek. Een klein minpuntje vond ik het lettertype van de teksten in het spel. Dat vond ik er relatief grof en lelijk uitzien, maar dat is natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak. Een ander klein minpunt vond ik de graphics. Ik vond deze er vrij grof uitzien en ik ken een flink aantal DS-games waarvan de graphics mij meer aanspreken. Maar goed, ook dit is opnieuw een kwestie van persoonlijke smaak. Er zullen gamers zijn die het hierin absoluut niet met mij eens zijn en de graphics wél prachtig vinden.Een ander klein nadeel kan zijn dat het spel helemaal niet is te bedienen met de knoppen, maar echt 100% een touch-based spel is. Vind je het onhandig om alles met de stylus te moeten doen? Dan heb je pech gehad, want een alternatieve bediening is niet mogelijk. Maar goed, de bediening met de touchscreen is dan ook zo goed uitgewerkt dat je wel een kniesoor moet zijn om hier serieus over te klagen.
Verder is een klein nadeel dat de kerkers grotendeels in vast volgorde moeten worden doorlopen, waardoor je zelden echt vastloopt of lang moet zoeken. Ook de gevechten tegen de eindbazen blijven relatief eenvoudig. Wat mij betreft doet Nintendo hiermee een te grote knieval naar de casual gamers. In het begin van de game is deze opzet prima, maar het spel had sneller al wat lastiger mogen worden wat mij betreft.
Prima spel
Ondanks deze kleine nadelen, blijft Phantom Hourglass een prima game. Het is met recht één van de topgames die dit jaar voor de DS uitkomt. Wil je een spel met een grote variatie aan puzzels en uitdagingen dat je dagenlang aan je DS gekluisterd houdt? Dan mag je deze game niet missen!Onze gouden tips
Heb jij het spel al in huis, maar ben je hopeloos vastgelopen op een puzzel? Post dan hier in ons forum je vraag en we helpen je verder op weg.Via deze link kun je overigens nog meer artikelen over Zelda lezen, die we in het kader van onze themaweek voor je hebben geschreven.
