Spetterend begin van een oppervlakkig verhaal
Shu’s schaduw verandert in een blauwe draak, vandaar dat het spel de naam Blue Dragon draagt.
Als fervente liefhebber van Japanse RPG’s was het een heilig moment toen ik voor het eerst nummer één van de drie dvd’s die Blue Dragon bevat in de Xbox 360 stak. Voor dit soort games kocht ik immers een Xbox 360. Als taal koos ik Japans, want de Engels ingesproken stemmen zijn echt om te janken.Het eerste wat opvalt is dat je meteen in het verhaal gegooid wordt. Eens in de tien jaar valt de landshark het dorpje van Shu en zijn maatjes Jiro en Kluke aan. In het begin van het spel vindt er zo’n aanval plaats en probeer jij als Shu de gemene Landshark te stoppen. Dit lukt totaal niet met als gevolg dat Shu, Jiro en Kluke een grot ingetrokken worden door de Landshark. Hier komen ze erachter dat de Landshark eigenlijk een robot is van een gemeen paars oud ventje dat Nené heet.
Als Shu en zijn maatjes zich in Nené’s ruimteschip bevinden, komen ze in grote problemen en vertelt een mysterieuze stem dat ze alledrie een lichtbolletje moeten inslikken. Pas als de stem dit drie keer heeft verteld luisteren ze en veranderen hun schaduws in blauwkleurige mythologische wezens. Shu’s schaduw verandert in een blauwe draak, vandaar dat het spel de naam Blue Dragon draagt. Ze komen erachter dat ze hun schaduwen kunnen gebruiken om mee te vechten en dat ze op die manier veel sterker zijn.
Netjes op je beurt wachten.
Het vechten gaat via het klassieke turn-based systeem. Het komt simpelweg neer op om de beurt een mep uitdelen en af en toe wat magie gebruiken. In het begin van het spel is het gevechtssysteem nog vrij simpel, maar later wordt het uitgebreid met bijvoorbeeld het opladen van sommige aanvallen. Hoe langer je oplaadt, hoe sterker de aanval zal zijn maar hoe langer het zal duren voordat je hem kunt gebruiken. Dit werkt best handig, aangezien je zo zwakke vijanden meteen kunt uitschakelen zonder je aanval op te laden en bij de wat sterkere vijanden en eindbazen je aanvallen wel zal moeten opladen.Dat het gevechtssysteem zo ouderwets is wordt deels goed gemaakt door het ontbreken van Random Battles. Het is dus niet meer zo dat je om de vijf seconden plots in een gevecht terecht komt, maar dat je je vijanden van te voren al kunt zien. Als het een heel zwakke vijand betreft kun je dus beslissen om hem te ontwijken en het brengt bovendien een boel rust met zich mee.
Klik voor vergrotingen...
De mooiste Japanse RPG tot nu toe is niet eens zo indrukwekkend.
Je kunt nu namelijk zonder gestoord te worden genieten van de prachtige omgevingen die Blue Dragon heeft. Van een rotsachtig landschap of een verlaten ziekenhuis tot een onderwatergrot: nog nooit zag een Japanse RPG er zo mooi uit. Dit klinkt meteen heel erg positief, maar het kenmerkt meer het gebrek aan Japanse RPG’s op de next-generation consoles, want technisch gezien is Blue Dragon niet zo heel erg bijzonder voor een Xbox 360 spel. Er zitten bijvoorbeeld af en toe wat grauwe textures in en niet elk personage of vijand ziet er even indrukwekkend uit. Het spel ziet er gewoon goed uit, maar meer dan dat ook niet.Magistrale orkestmuziek, afgewisseld met irritante synthesizer deuntjes.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor de muziek. De soundtrack is door Final Fantasy goeroe Nobuo Uematsu gecomponeerd en veel orkestmuziek is dan ook prachtig, maar dat geldt niet voor de hele soundtrack. Af en toe wordt een omgeving namelijk ondersteund door irritante synthesizer muziek en het vreselijk irritante eindbaasliedje verpest de spanning die een eindbaas normaliter wel heeft. Het is dan ook onbegrijpelijk dat niet de hele soundtrack door een orkest is uitgevoerd, want dan zou het spel echt een fantastische soundtrack hebben.Lage instapdrempel of gewoon een veel te makkelijk spel?
Nog iets wat vrij opmerkelijk is voor een Japanse RPG is de moeilijkheidsgraad. Het spel is namelijk ontzettend makkelijk. Zo was ik bijvoorbeeld bezig om een tactiek te bedenken om een eindbaas te verslaan, maar voordat ik klaar was had ik hem al verslagen.Je zou kunnen zeggen dat het hierdoor toegankelijk is voor een breder publiek. Dat is gedeeltelijk wel waar, maar gamers die de moeilijkheidsgraad van Japanse RPG’s gewend zijn zullen zeer teleurgesteld zijn in Blue Dragon.
Een paar ergernissen van een verder goed spel
Ook erg irritant is een vervelende robotstem die bij alles wat je doet de actie bevestigt door het als een debiel uit te spreken. Als je een schatkist opent en een item vindt hoor je ‘item’ en als een vijand je door heeft hoor je ‘detected’. Nog veel erger is dat je dit niet kunt uitschakelen.Tevens heb ik in het begin van de review al gezegd dat de Engels ingesproken stemmen ontzettend slecht zijn. Mensen die niet zo op de Japanse taal gesteld zijn zullen met de gebakken peren zitten. Als je geen enkel probleem hebt met de Japanse taal zul je kunnen genieten van een prima spel met goed ingesproken stemmen.
