Pirates: meer film dan game

De nieuwste film van de Pirates of the Caribbean draait ondertussen al even in de bioscopen en is een grote hit te noemen. En dit heeft zo zijn gevolgen. De Tv stroomt over van de spotjes, iedereen die je kent praat over de film en tenslotte wordt er ook nog eens een game van gemaakt. Vervelend denk je, want filmgames zuigen meestal van alle kanten. En dit was ook wat Bastiaan bedacht voordat hij met een onrustige gevoel de UMD van Pirates of the Caribbean: at world’s end in zijn stoffige PSP schoof.

I have to admit

Voordat ik ga beschrijven wat er gebeurde nadat ik het spelletje in mijn PSP schoof, moet ik iets bekennen. Ik heb namelijk de Piratenfilms nooit echt goed gezien. Het bleef voor mij bij korte stukjes in het voorbijgaan of bij vrienden. Daarom ook leek het mij wel leuk om de verhalen eens goed te beleven met deze game, die zowel het verhaal vertelt van deeltje 2 en 3 van de “Pirates of the Caribean”. En hier had ik een terecht punt. Met deze game zijn de verhalen van beide films goed te volgen en het voelt jammer genoeg dan ook of het verhaal gespeeld wordt. Als je wat verder komt in de game, begin je het gevoel te krijgen dat de cutscènes belangrijker zijn dan jouw gameplay en dit is een erg negatief punt.

Daadwerkelijke gameplay

Natuurlijk is er wel sprake van gameplay ook al speelt deze naar mijn idee een kleine rol. Het draait vooral om het bevechten van een aantal ondiepe (lees: eentonige) personages door middel van zwaardgevechten. Tijdens deze gevechten kun je er ook voor kiezen je pistool te vullen met wat kruid om je tegenstanders neer te knallen, maar deze actie is maar gelimiteerd en moet je dan ook maar af en toe gebruiken.

Toppunt van lineaire gameplay

Zoals ik net al een beetje verklapte is er sprake van een zeer lineaire gameplay. Dit resulteert in veel saaie momenten en zorgt ervoor dat de cutscènes de sterkste punten vormen in de game. Maar dit is jammer genoeg nog niet eens het toppunt in de game want dit wordt gevormd door het “Jackanism”. Hierin speel je kleine scènes waarin je moet proberen om simpelweg op tijd op een bepaalde, in beeld aangegeven, knop te drukken en zo de scène uit te spelen. Vooral in het begin is dit lastig en daardoor gaat het al gauw op je zenuwen werken.

Piratenpoker!

Om je zenuwen een beetje rust te gunnen is er een aantal minigames in het spel opgenomen. Zo speel je Piratendobbel, Davey’s Hartenjagen en Piratenpoker. Het leukste uit dit rijtje is naar mijn idee Piratenpoker. Hierin speel je de welbekende Texas –holdem variant welke het meest populair is. Deze variant speel je in verschillende settings tegen verschillende, in het spel verslagen, vijanden maar ook piratenvrienden. Dit zorgt toch nog voor een leuke aanvulling en heeft het spel een langere tijd in mijn PSP opgeleverd.

Afwerking

Tot nu toe merk je dat ik op een aantal leuke puntjes nu niet echt te spreken ben over Pirates of the Caribbean: at world’s end en ook de afwerking kan hier niks aan veranderen. De graphics zijn wel aardig, maar er is duidelijk niet geprobeerd het maximale uit de PSP te halen. De muziek is wel aardig en voor de liefhebber herkenbaar, maar de voice- acting valt weer erg tegen. Niet de originele acteurs, maar een paar onbekende b- acteurs hebben namelijk gezorgd voor het inspreken van de stemmen. Een gemiste kans!

Al met al is “Pirates of the Caribbean: at world’s end” een matige game die afbreuk doet aan de sterke films. Het verhaal komt wel terug, maar door een aantal negatieve punten is de beleving onprettig. Naar mijn gevoel wordt het spel voor je gespeeld en zo verlies je het idee Jack Sparrow te zijn. Daarnaast is er sprake van erg slechte afwerking. De muziek is goed, maar de voice –acting en graphics vallen toch tegen. Daartegenover staan de minigames die dit spel nog een beetje laat overkomen. Vooral piratenpoker kon ik wel waarderen en dit zorgde dan ook ervoor dat Pirates toch nog een paar uurtjes in mijn PSP bleef, andere redenen had ik niet!