Review: F.E.A.R. voor PS3: angstaanjagend

F.E.A.R., ofwel First Encounter Assault Recon, maakte ongeveer twee jaar geleden zijn debuut op de PC. Het spel had nooit eerder geziene graphics, lichteffecten en bitter weinig laadtijden. Een jaar later verscheen de Xbox 360-versie van de game, wat een simpele port van de PC-versie bleek te zijn. Ondanks dit wist F.E.A.R. ons alsnog te boeien en kreeg het spel van jouwGames een 7,5. Nu de PlayStation 3 reeds een tijdje in de schappen ligt, kon een PS3-versie van F.E.A.R. natuurlijk niet achterblijven. De vraag is echter of het spel ons na al die tijd nog weet te boeien.

Ijzersterk verhaal

In F.E.A.R. ben jij lid van het First Encouter Assault Recon-team dat kannibaal Paxton Fettel moet opsporen nadat deze enkele gruwelijke moorden heeft gepleegd. In het begin van de game merk je echter dat er meer achter zit dan alleen deze kannibaal. Er is ook nog dat ene kleine meisje Altma met zwart haar dat je de stuipen op het lijf jaagt met haar bovennatuurlijke krachten en die reeds enkele personen op gruwelijke wijze vermoord heeft. Alsof dat niet genoeg is, val je van het ene mysterie in het andere naarmate je vordert in de game. Schrikwekkende beelden verschijnen in minder dan een seconde, in donkere gangen komen mensen naar je toe die uit het niets komen opdagen en die plots weer in het niets verdwijnen en daarnaast heb je nog die zeer verrassende wendingen gedurende het spel... Kortom, een ijzersterk verhaal!

Niet echt next-gen

Echter, tegenover het grootste pluspunt van het spel staat ook een groot minpunt. Zodra je begint met spelen, merk je zeer duidelijk dat dit een simpele port is van een game die reeds twee jaar oud is. De ontwikkelaar heeft namelijk de moeite niet genomen om de graphics wat op te schroeven en dat is dan ook zeer duidelijk. Waar we bij de PC-versie nog van onze stoel werden geblazen door de verbazingwekkende graphics, krijgen we bij het spelen van de PlayStation 3-versie te maken met een teleurstelling. Voor next-gen normen is dit gewoon niet aanvaardbaar en wanneer je dan terecht komt in gangen met ietwat meer voorwerpen zakt de framerate plots en begint het spel wat te haperen. Gelukkig gebeurt dit maar af en toe, want tijdens de hevige vuurgevechten met de huursoldaten van Fettel kun je dit echt wel missen. De slow-motion techniek is daartegenover wel mooi weergegeven. De kogels zie je in ware Matrix-stijl rondom je oren vliegen terwijl je snel probeert om alle klonen neer te maaien alvorens het balkje leeggelopen is. Het is dus duidelijk dat de shooter hierdoor meteen een groot minpunt te pakken heeft, maar dat is niet het enige. De laadtijden zijn namelijk immens, ook met deze matige graphics. Het duurt per level wel meer dan een minuut voordat het helemaal opgeladen is, dit in tegenstelling met Resistance, waar je na tien seconden laden al meteen aan de slag kan. Dit had echt wel beter gekund.

Sterke A.I.

Niet alleen de graphics zijn hetzelfde gebleven als in de PC-versie, ook de A.I. van de vijanden en dat is in tegenstelling tot het eerste absoluut geen minpunt. De kloonsoldaten in F.E.A.R. zijn namelijk zo slim dat je er al te vaak door verrast wordt. Wanneer je de vijanden probeert neer te schieten, zoeken ze meteen dekking, roepen ze commando’s naar elkaar en proberen ze met granaten en kogels jouw schuilplaats tot gort te schieten. De kunstmatige intelligentie is zelfs zo goed, dat er enkele soldaten een omweg maken om je in de flanken aan te vallen, terwijl anderen zo goed mogelijk proberen je aandacht te trekken. Het komt dan ook regelmatig voor dat er in een gangetje zowel links als rechts op je geschoten wordt en dat je volledig ingesloten bent. Hopelijk zien we dat in de toekomst ook vaker in andere games.

Té eentonig

Ondanks dat de vijanden uitermate slim zijn, zorgen ze langs de andere kant toch wel voor een minpunt. Het zijn namelijk steeds dezelfde mannetjes die weerkeren en waarop je moet schieten. Nergens, maar dan ook nergens zit er een verschil, wat enerzijds ook logisch is aangezien het kloonsoldaten zijn. Toch had ik op iets meer variatie gehoopt tussen de klonen onderling, in rangen bijvoorbeeld. Jammer genoeg is dat niet het geval, hoewel er af en toe wel eens een ninja of vuurspuwende robot durft te verschijnen. Natuurlijk zorgen alleen de vijanden niet voor de eentonigheid, maar ook de omgeving. Je doet namelijk bijna niets anders dan tien uur lang in donkere gangetjes lopen, steeds opnieuw. Het mag dan wel zeer angstaanjagend zijn, er zijn ook andere plaatsen waar je angstgevoelens kunt opwekken.

F.E.A.R. voor de PlayStation 3 kampt met redelijk wat minpunten. De matige graphics, de framerate die soms onstabiel is, de laadtijden, de eentonigheid tussen de vijanden en de omgevingen... Het zorgt er allemaal voor dat het niet zo’n goede shooter is als verwacht. Ondanks de vele minpunten heeft het spel ook nog sterke pluspunten, waaronder het ijzersterke verhaal en de uitermate goede kunstmatige intelligentie. Hierdoor is F.E.A.R., ondanks de kleine teleurstellingen, toch nog een aanrader voor iedereen die opzoek is naar een nieuwe shooter en sterke zenuwen heeft om de vele schrikmomenten aan te kunnen. Een angstaanjagende titel!