From Russia With Love: De review!

Games gebaseerd op een film hebben over het algemeen geen goede naam: het spel profiteert mee van de hype rond een film, de verhaallijn uit de film komt niet tot zijn recht in het spel, of de gameplay is te matig. Deze week kreeg ik de kans om “007 - From Russia with Love” te testen; was dit nou opnieuw zo’n typische film-game?

Filmisch

“James Bond: From Russia with love” is gebaseerd op de gelijknamige film en ademt de typische bondsfeer: opdrachten uitvoeren vanuit een hoofdkwartier, de nodige plotwendingen, schurken waartegen moet worden gevochten (natuurlijk ook in een rijdende trein), een geheim apparaat dat uit Oost Europa wordt gesmokkeld en natuurlijk het onvermijdelijke bondmeisje waar James het bijzonder goed mee kan vinden. De sfeer van de film ervaar je vooral aan het begin van een level, dat steeds begint met een mooie korte animatie. Daarna moet je zelf als James aan de slag en lever je strijd met de schurken. Hierbij moet je enigszins je weg zoeken, maar dat is eenvoudig omdat via een roos in je scherm is aangegeven welke richting je op moet. Mocht je dan nog niet helemaal weten hoe je verder moet, dan is er nog geen man overboord aangezien elk doel steeds duidelijk met een blauw lichtje wordt gemarkeerd. Qua puzzelen of zoeken stelt de game daardoor niet veel voor. Het is steeds helder wat je moet doen en waar je heen moet, de enige uitdaging in de film bestaat uit het zo snel mogelijk omleggen van zoveel mogelijk tegenstanders, kortom: we hebben het hier over een shooter.

De game bestaat uit acht levels. Elk level heeft drie delen die steeds worden afgesloten met een checkpoint en een kort moment van laden. Ga je in een level af, dan begin je weer opnieuw bij het laatste checkpoint. Je hoeft dus nooit een compleet level opnieuw te spelen. Bij alle acht levels zijn er twee minigames die je kunt vrijspelen, waarin je specifieke stukjes uit het level opnieuw kunt spelen en een zo hoog mogelijke score op dat deel moet proberen te halen. Zo kun je gericht oefenen, of je favoriete deel eindeloos opnieuw spelen. Je kunt bij de start van de game kiezen uit drie moeilijkheidsgraden. Na afronding van een level kun je ervoor kiezen om hetzelfde level opnieuw te spelen met een hogere moeilijkheidsgraad, of met dezelfde moeilijkheidsgraad door te spelen in een volgend level. De moeilijkheidsgraden liggen behoorlijk uiteen en dat maakt de game aantrekkelijk voor zowel beginners als ervaren gamers. Je kunt gewoon de moeilijkheid kiezen die jou het beste ligt en gaandeweg het spel je ervaring vergroten en de moeilijkheid aanpassen.

Multiplayer

Naast de singleplayer-modus is er ook een multiplayer optie. Hierin kun je het opnemen tegen andere spelers in een aantal speltypen: classic, waarin je je tegenstanders moet uitschakelen; domination, waarin je vooraf een aantal levens instelt en als laatste moet zien te overleven; dogfight, waarin je een luchtgevecht levert in een jetpack en al laatste ace, waarin je in een jetpack vecht met een beperkt aantal levens. Helaas heb ik geen ervaring kunnen opdoen met de multiplayer opties, maar op papier zien ze er veelbelovend uit en zou dit wel eens één van de sterkste punten van de game kunnen zijn.

Omdat je binnen een level een aantal checkpoints hebt, is het vrij eenvoudig om een level uit te spelen. Bij elk level ben je zo’n twintig tot veertig minuten bezig, in totaal levert het hoofddeel van de game je zo’n vier tot zes uur spelplezier op. Daarnaast heb je natuurlijk de mogelijkheid om het spel op een hogere moeilijkheid te spelen, records te zetten in mini-games of met de multiplayer modus aan de slag te gaan. Qua spelduur moet je het hebben van de minigames en multiplayer, de acht basislevels speel je immers snel uit.

Tijdens het spelen merk je meteen een aantal zwakke punten van het spel. Zo is de bediening op een aantal plaatsen zwak tot uitermate slecht. Af en toe moet je vier keer voor een deur heen en weer lopen voordat je hem kunt openen. Of je verliest een gevecht omdat je vast staat tegen een onzichtbaar kastje of een stoel op kniehoogte. Daarnaast is het soms lastig om te focussen op de gevaarlijkste tegenstanders, gewoonweg omdat James even weigert om de goede kant op te kijken, helaas is dat direct dodelijk. In één van je eerste missies moet je in een jetpack aan de slag om tegenstanders op de Big Ben in London uit te schakelen. Deze missie moest ik drie maal opnieuw opstarten, gewoonweg omdat de bediening hier onlogisch en zeer houterig is. Jammer!

Harry Potter

De graphics lijken af en toe enorm op Harry Potter, bijvoorbeeld de heggen in de tuin zijn één op één overgenomen uit de doolhof van het toverschooltoernooi. Ook de motoriek van de spelers en de grafische missers die hier en daar voorkomen lijken vanuit Harry Potter te zijn geïmporteerd. Blijkbaar was het voor EA makkelijk om de basisprogrammatuur van Potter opnieuw te gebruiken voor een andere filmgame. Deze gemakzucht wordt op meer plekken in het spel duidelijk. Zo zijn de bewegingen van personen waarmee je praat houterig en erg primitief uitgewerkt. Dit is de PSP echt onwaardig, vele games hebben laten zien dat dit niet kan anno 2006.

Hoewel het spel vrij kort is en de bediening soms ronduit slecht is, heeft het spel me toch weten te vermaken. Dat kwam met name door het schieten op de tegenstanders. Het rondlopen met verschillende wapens, het inzoomen op tegenstanders om ze vervolgens één voor één om zeep te helpen vond ik erg leuk. Ook na een aantal uren spelen blijft dit gewoon het aantrekkelijkste aspect van de game. Je ziet tegenstanders omvallen, van touwen tuimelen of exploderen: leuk toch? Helaas vind ik de game voor een echte shooter weer te eenvoudig uitgewerkt, bovendien is de matige ronduit irritant.

Al met al vindt ik “From Russia with Love” zo’n typische filmgame: de verhaallijn is een stuk minder boeiend dan die van de eigenlijke film, de graphics zijn slordig afgewerkt en de bediening is slecht. Sterk punt is het omleggen van je tegenstanders, maar voor een sterke shooter is deze enkele positieve factor simpelweg niet goed genoeg. De mini-games en de multiplayer modus compenseren enigszins, maar een echte topgame is dit bij lange na niet geworden.