Lara Croft speelt lekker, maar wel kort

Ik heb me altijd verbaast over de populariteit van Lara Croft, maar na de eerste game bleken de volgende delen vooral veel meer van hetzelfde te zijn (alleen de cupmaat veranderde). Na de afgang in vorm van Angel of Darkness, was ik toch nieuwsgierig naar Tomb Raider. De demo van Tomb Raider Legend beviel heel goed, maar hoe is de rest van het spel?

Schatten en ruines

De game begint zoals we de klassieke Tomb Raider kennen, Lara kluiterend door ruines vol met valstrikken, slechteriken en uiteraard puzzels en schatten. De game neemt je mee naar het verleden van Lara; waarbij ze haar ouders en later een goede vriendin verloor tijdens een expeditie. De gebeurtenissen van toen zijn de basis voor de strijd tegen een groep huurlingen, die net als Lara op zoek zijn naar een mysterieus artefact.

De eeuwenoude schatten laten zich niet zo makkelijk roven en dus zit Tomb Raider Legends weer vol puzzels en valstrikken. Een goede flexibele besturing (en camera) is dan ook een vereiste. De makers hebben duidelijk heel goed gekeken naar games als Prince of Persia. Met afbrokkelende muren, smalle richels en meer genoeg pijnlijke valstrikken is het wel zo fijn dat de besturing flexibel is gehouden. Spring je dus net iets te laat of te vroeg dan kan je door snel op de Y te drukken, de sprong nog wel halen.

Genoeg aanwijzingen

Ook bij de puzzels zelf, krijg je handige informatie. Via je verrekijker kan je zaken identificeren die belangrijk zijn of je kan gebruiken. De oplossing zal je zelf moeten bedenken, maar scheelt wel een stuk frustratie. Minder fijn zijn de interactieve cutscenes: waarin je door het op tijd drukken van knoppen Lara moet behoeden van een gruwelijke dood. Het voegt niet echt veel toe en is wel erg afgekeken van Resident Evil 4. Het is bovendien niet altijd duidelijk welke knop er bedoelt wordt. (zo duurde het wel even voordat ik door had dat met L, niet de linkertrigger maar de linke analoge stick werd bedoeld).

Mocht je overigens doodgaan, dan wordt je getrakteerd op een redelijk lang laadscherm. Tomb Raider Legend werkt met checkpoints en groot voordeel is wel dat deze niet ver uit elkaar liggen. Je hoeft dus geen eindeloze stukken opnieuw te spelen. Combineer deze opzet met verslavende gameplay en toegankelijke natuur van het spel en je slingert, racet en knalt jezelf door de game heen. Leuk hierbij is de diversiteit aan omgevingen waar je in terecht komt. Elk met eigen uiterlijk. Qua looks scoort Tomb Raider Legend een voldoende, maar je zal niet worden weggeblazen door wat op het scherm wordt getoond. Helaas is de game wel aan de korte kant. Meer dan 12 uur ben je op de normale moeilijkheidsgraad echt niet kwijt. Dat is toch wel weinig waar voor je euro?s.

Tomb Raider Legend is een zeer aangename verrassing voor mij geweest. De makers hebben qua sfeer weer een echt avontuurlijke game neergezet. Deze Indiana Jones-feel zorgt in combinatie met goede levelopbouw, en vergevingsgezinde bediening voor een actievolle 3D-platformer die lekker wegspeelt. Grafisch is niet echt Next-Gen, maar meer dan voldoende voor een 360-titel. Door de toegankelijke opzet (en domme AI van de tegenstanders) is Tomb Raider Legend wel aan de makkelijke kant en ben je na 10 a 12 uur er wel klaar mee en valt er niet echt veel meer vrij te spelen. Voor mij persoonlijk de beste Tomb Raider uit de hele spelserie, al zorgt de korte spelduur dat de game een wat minder hoog cijfer krijgt. De herspeelwaarde is immers gering.