Cooking Mama: likkebaardend

Door Nintendos charme-offensief hebben al verscheidende games voor jong en oud de revue gepasseerd. Brain Training, Nintendogs, het is bedoeld voor iedereen. Taito komt met een titel die je in dat rijtje toe kan voegen. En hoewel ik, en velen met mij, liever de gun dan de bakspatel hanteer, is het spel volgens Taito ook voor mij bedoeld. Laten we Cooking Mama maar
eens aan de tand voelen.

Eieren slaan!

Zoals gezegd moet je in deze game enkele gerechten naar keuze klaarstomen. Dat gaat vrij simpel: je kiest je gerecht uit, waarna je het bijbehorende recept voorgeschoteld krijgt. Alle handelingen die daar vermeld staan, dien jij uit te voeren. Dit alles met slechts een stukje gereedschap: de stylus. Zo moet je bij het bakken van een ei eerst het ei kapot slaan, daarna moet je het klutsen, om hem vervolgens te bakken. Het kapotslaan doe je met een beweging met je stylus, idem dito het klutsen. Alle bewegingen spreken voor zich, wat als gevolg heeft dat je je niet door allemaal uitlegschermpjes hoeft te worstelen. Dat is mooi, want dat zorgt voor een lage instapdrempel.

Banaan

Zo’n lage instapdrempel is fijn, maar mag er niet voor zorgen dat de game de diepgang van een banaan heeft. Helaas is dat bij Cooking Mama wel het geval. Het koken is weliswaar gelijkend aan de realiteit. Maar gok eens hoelang het maken van de lekkerste lekkernijen zonder ze op te eten leuk blijft. Precies, niet langer dan een uur of vijf. Dat komt omdat Cooking Mama eigenlijk gewoon een collectie minigames is. Dat is niet erg, want wat competitie tussen je oma/moeder/jezelf/hond/zusje is nooit weg. Ware het niet dat het spel geen highscores of iets dergelijks bijhoudt! Het spel geeft wel scores aan, maar slaat ze niet op. Dat is een misser van formaat.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen, of toch niet?

Om de speelduur toch wat op te rekken is er naast het koken van gerechten ook de mogelijkheid om maaltijden te maken. Welnu, waar zit het verschil? Nergens, nu maak je gewoon meer gangen wat iets langer duurt, maar ook dit weet niet lang te boeien. Het spel wisselt in principe wel af – je hebt maar liefst 76 gerechten om uit te proberen. Maar bij Taito heeft men kennelijk maling aan de regel: “beter goed gejat dan slecht verzonnen”. Zij gaan voor het omgekeerde.



Dus, Cooking Mama is een slecht spel en krijgt van mij een keiharde onvoldoende? Nee, dat niet. Het spel krijgt van mij een krappe voldoende omdat het hele gezin wel degelijk lol heeft beleefd met dit product. Én omdat deze game gebruik maakt van het touchscreen en de microfoon.

Multiplayer

De DS functionaliteiten worden dus goed benut. Het koken gaat zoals werd vermeld volledig met het aanraakscherm en ook de microfoon heb je zo nu en dan nodig. Wat kon de DS nog meer? Multiplayeren! Dat kan tot op zekere hoogte ook in Cooking Mama: je kan bijvoorbeeld recepten uitwisselen met vrienden die deze game niet hebben. Dat is erg leuk, want het verhoogt de fun-factor zeker. Knap is bovendien dat men in een spel als deze, een multiplayer heeft weten te integreren. Maar, ook het uitwisselen van recepten verhoogt de speelduur jammer genoeg niet.

Cooking Mama is een leuk idee, maar daar blijft het bij. Deze “game” weet niet lang genoeg te boeien om er 40 euro aan uit te geven. Charmant is het zeker, en voor de non-gamer is het cijfer van een 5.9 (dat je vast en zeker al gezien hebt) misschien te laag. Die persoon mag dan gerust een puntje of 2 bij het cijfer op tellen. Voor iemand die wat meer game-ervaring heeft is Cooking Mama helaas niet meer dan de zoveelste collectie minigames. Deze keer met – waarschuwing: hier volgt een heel flauw grapje – een ander sausje.