Lost Planet: Extreme Condition review

De maand Januari is bijna afgelopen, de winter laat echter nog niets van zich merken. En wat doe je dan? Lost Planet: Extreme Condition spelen! Al sinds zijn aankondiging beloofde deze game een ware topper te worden, die volgens sommigen zelfs met de grote titels als Gears of War en Halo 3 zou kunnen concurreren. Na een ietwat tegenvallende single- en later ook multiplayer demo die op Xbox Live Marketplace was te downloaden is nu dan ook eindelijk de echte game uit. Onze redacteur Tom kreeg de opdracht deze game eens goed onder de loep te nemen. Is er al iets veranderd na de single- en multiplayer demo of treffen we opnieuw een overhypte game aan? We geven het woord aan Tom.

Brrr....Koud!

Er heerst eindelijk rust op aarde en de klimaatproblemen zijn onder controle. In plaats van rustig te genieten van de vrede die er nu op aarde heerst besluit de mensheid een kolonisatie-project naar de planeet E.D.N. III te starten, een planeet die pas enkele jaren geleden is ontdekt. Terwijl de emigratie plaatsvond bleef men faciliteiten bouwen op de nieuwe wereld om de groeiende populatie te kunnen dragen. Het kolonisatie project leek geslaagd, tenminste. Tijdens de uitbreiding kwam de mens op het spoor van een nieuwe soort buitenaardse wezens, beter bekend als de Akrid. Zij zien het gezelschap van de mensheid absoluut niet zitten en vecht hard. Aangezien geen van de wapens tegen de Akrid op kunnen besluit men de kolonisatie stop te zetten en wordt iedereen geëvacueerd naar de aarde. Jaren later is de techniek veel verder gevorderd. Men heeft krachtige nieuwe wapens gebouwd die op zouden moeten kunnen tegen de Akrid. Het krachtigste wapen; De V.S., deze zijn het beste te vergelijken met mechs. Met tienduizenden wapens aan boord reist de mens opnieuw naar E.D.N III en vecht met harde hand tegen de Akrid om het kolonisatie project alsnog voort te kunnen zetten.

De Virtal Suit’s zijn er in vele verschillende vormen, en uiteraard vergen deze allemaal andere vaardigheden van de bestuurder. Alle VS’ses hebben namelijk andere zwakheden. Zo kan de een wel enkele seconden door de lucht zweven met raketaandrijving, op de grond zal deze echter alles behalve snel zijn. En ook zwaargeladen mechs zullen minder snel vooruit komen dan andere. Hoewel dit in de singleplayer bijna niet merkbaar is, zullen de verschillen tussen de VS’ses al snel duidelijk worden tijdens het spelen van de multiplayer.

Klik voor vergrotingen...

De explosies in Lost Planet: Extreme Condition zijn werkelijk oogverblindend mooi!

Hoe groter de maps, des te minder actie? Nee hoor!

Waar Gears of War intense actie weet op te wekken op kleine maps, doet Lost Planet: Extreme Condition dat met enorme maps. Met zestien spelers online lijken de grotere maps van Lost Planet haast te groot, dat is echter alles behalve waar. Wie wel eens een game als Battlefield online heeft gespeeld zal er reeds achter zijn gekomen dat het enorme assortiment aan voertuigen de grootte van een map helemaal compenseert. Natuurlijk tref je in Lost Planet geen jets of jeeps aan, maar wel de eerder genoemde Virtal Suits. Deze zorgen ervoor dat je elke seconde even alert moet zijn, er kan namelijk op elk moment een raket om je oren vliegen, of nog erger, er kan een VS recht voor je neus landen!

Naast die intense acties heeft Lost Planet ook een ander sterk punt: De wapens. Het is niet zozeer dat Lost Planet nieuwe wapens heeft, maar meer dat men een perfecte balans tussen deze heeft kunnen vinden. Door één kleine wijzeging aan de instellingen te veranderen kan de host er al snel voor zorgen dat de maps in een groot mijnenveld lijken te zijn veranderd. Vooral bij de rocket launcher als begin wapen besef je niet hoe ontiegelijk mooi Lost Planet eruit ziet. Met een grote explosie voor je voeten weet je een paar seconden gewoon niet wat je ziet! De sneeuw vliegt de lucht in en de talloze felle kleuren verspreiden zich over je scherm. Dit maakt het dat Lost Planet bijna net zo mooi als Gears of War zou kunnen zijn.

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw!

Hoewel het gevecht met de Akrid het voornaamste doel van de mensheid is als ze voor de tweede keer naar E.D.N II vertrekken blijkt dit snel te zijn veranderd in overleven. Op E.D.N. III is het namelijk zo intens koud dat men er niet zou kunnen overleven zonder voortdurend een warmte bron bij zich te hebben. Dit loste men op met behulp van de ontdekking van een sterke warmtebron in de lichamen van de Akrid. In de barre kou buiten schijnt dit echter niet genoeg. In plaats van naar een levensbalk te kijken (die overigens toch binnen enkele seconden weer helemaal vol is) is het de bedoeling dat je een warmte meter let die laat zien hoeveel T-ENG, zoals het warme goedje werd genoemd, je nog over hebt. Erg vaak komt het overigens niet voor dat je T-ENG op raakt, bij elke afslachting die je maakt tijdens de singleplayer mag je namelijk weer een hoeveelheid T-ENG aan je opslag toevoegen.

In de multiplayer speelt T-ENG een iets grotere rol. Aangezien je hier met een kleinere voorraad T-ENG begint en het nog wel eens wil voorkomen dat je kill-chain maar niet ophoudt, gebeurt het regelmatig dat je T-ENG opraakt. In tegenstelling tot de singleplayer waar je meteen game-over bent, kun je in de multiplayer gewoon doorspelen. Het zou immers oneerlijk zijn als je ineens dood zou vriezen. Om er toch voor de zorgen dat je kwetsbaarder bent zonder T-ENG heeft men ervoor gezorgt dat je geen voertuigen kunt bedienen zonder T-ENG.

Tja, wat doe je dan zonder T-ENG? In de singleplayer kun je T-ENG verdienen door de Akrid af te slachten. Er is echter ook een andere manier. Over het hele level heen vind je namelijk zogenaamde dataposts. Door meerdere malen op B te drukken zal de post zich activeren en jou een ruime hoeveelheid aan T-ENG geven en door middel van een lichtstraal je de goede kant uit wijzen. In de multiplayer staan ook Dataposts verspreid, deze dienen als een soort controlepunten die ervoor zorgen dat je op je mini-map kunt zien wat er zich in dat gebied afspeelt. Voor een snelle levering van T-ENG kun je opzoek naar bepaalde punten op de map waar je binnen een straal van 2 meter je T-ENG onbeperkt kunt laten opladen.

Klik voor vergrotingen...

Grootse eindbazen

Wie de singleplayer demo van Lost Planet heeft gespeeld zal vast de enorme eindbaas zijn tegen gekomen: Een reusachtige DONGO (een beest dat zich in kan trekken en vervolgens als een reusachtige draaiende schijf jou probeert plat te walsen). Naarmate je verder vordert in de game zullen de eindbazen ook steeds groter worden. Je uiteindelijke doel: de Akrid Green Eye die aan het begin van het verhaal jouw vader vermoordt.

Door de mix van de intense actie, het enorm effectieve kleurgebruik, het typisch Japanse verhaal , het cartoony sfeertje en de enorme eindbazen is de kans heel groot dat Lost Planet een wereldweide hit word, aangezien er voor elke cultuur wel een aantal favoriete eigenschappen aanwezig zijn. Tijdens een online battles kom je dan ook een verrassend grote hoeveelheid Japanners tegen. Capcom heeft een game gemaakt die zowel bij ons Europeanen en Japanners goed in de smaak valt hoewel wij meestal niets van games uit dat land hoeven te hebben. Een topprestatie!

Kleine foutjes

Na het lezen van deze review zal je tot nu toe het idee hebben dat Lost Planet dé topper is en Epic Games wel in kan pakken met Gears of War. Helaas moeten we jullie dan even flink teleur stellen. De game barst namelijk van de kleine foutjes die makkelijk hadden kunnen worden voorkomen. Zo kom je in zowel de single- als de multiplayer regelmatig conflicten tegen waarbij er problemen zijn bij het oppakken van wapens. Ook het connecten met een game levert zo nu en dan nog wel eens problemen op.

Het tweede punt waar Lost Planet minder scoort in vergelijking met Gears of War is de singleplayer. Het verhaal is nou niet echt heel erg origineel. Nou valt daar nog wel overheen te kijken, maar het grootste probleem is dat de singleplayer niet intens is te noemen. Door het gebrek aan geluidseffecten en sfeermuziek krijg je het gevoel dat je naar een film zonder geluid zit te kijken. Het komt dus zo goed als nooit voor dat je echt in het verhaal wordt getrokken.

Capcom heeft goed werk afgeleverd. Doordat men aan ieders wensen qua gameplay heeft voldaan belooft Lost Planet wereldwijd erg populair te worden. Lost Planet heeft een erg goede mutliplayer. Dat is vooral te danken aan de gigantische maps en de intense explosies waardoor je continu alert moet zijn. De singleplayer, echter, heeft dan wel indrukwekkende eindbazen, maar komt tekort aan actie door het ontbreken van sfeergeluid en de beperkte geluidseffecten. Ook vind je in de hele game redelijk veel kleine slordigheids foutjes. Erg zonde. Desondanks is Lost Planet een erg goede game die de online spelers toch zeker wel zouden moeten checken. Zijn verwachtingen kan hij echter niet waarmaken. Kortom: Overhyped maar toch nog zeer goed!