Medal of Honor, geweldig geschoten

Medal of Honor is een shooter die normaal gesproken uitkomt voor de PC, PS2 en Xbox 360. Zo zal in het eerste kwartaal van volgend jaar Medal of Honor: Airborne uitkomen voor de next-gen consoles. Gelukkig mogen de PSP-bezitters ook proeven van EA’s oorlogsshooter. In Medal of Honor: Heroes staan de Amerikanen tegenover de Duiters en probeer je deze neer te maaien op bruggen en in bergdorpjes gelegen in Nederland, Italië en België.

Neermaaien van tegenstanders

Medal of Honor: Heroes begint met een vrij simpele missie waar je gebieden moet veroveren en enkele documenten moet zoeken als secundaire missies. Terwijl je je over het vliegveld een weg baant tussen alle kisten schiet je ondertussen enkele Duiters in hun enkels, buik en keel. Gevolg is dat deze alle drie op een andere manier neer vallen, aangezien het zó geprogrammeerd is dat de tegenstander neervalt op een manier die gekoppeld is aan waar je hem raakt. Bij de tweede missie doe je eigenlijk vrijwel hetzelfde. Je baant je een weg door het gebied en knalt hier en daar weer wat Duiters neer. De doelen van de missies blijven ook later in het spel vrijwel hetzelfde, want veel meer dan dingen zoeken, opblazen en neerknallen is er eigenlijk niet in de singleplayer. Je gaat overigens niet als enige Amerikaan door de levels. Vier andere heldhaftige Amerikanen vergezellen je tijdens de missies en zullen waar nodig een handje mee helpen.

Missies worden saai

De eerste missies zijn leuk, alleen na een tijdje slaat de herhaling toe, waarna je de missies eigenlijk niet ‘op volle kracht’ uitspeelt. Je kunt er namelijk voor kiezen om elke Duitser die je tegenkomt neer te maaien, maar even goed kun je op sommige gedeeltes gewoon bij ze weglopen. Vooral aan het einde van het spel zul je dit vaker doen, aangezien de missies je na een tijdje beginnen te vervelen. De singleplayer is naast dat hij saai is, ook vrij kort. Elke missie heb je in zo’n 5 tot 15 minuten uitgespeeld. Al met al ben je dan na zo’n 3 uur wel klaar met de singleplayer, gespeeld op de middelste stand. Dit is vrij kort, maar gelukkig is er ook een multiplayer aanwezig waar ik later nog op zal terugkomen.

Matige AI

Er komen verscheidene wapens voor in de game, variërend van een machinegun tot een sniper, en van een shotgun tot een stel granaten. Ze klinken gelukkig erg lekker allemaal en het geeft je een goed gevoel als je de kogel weg hoort schieten. De AI is niet altijd even fris, zo blijven de domoren gewoon staan als je een granaat hebt gegooid. Het leuke maar tevens ook vreemde is, dat er altijd een tegenstander bijkomt uit een ander straatje mocht de één zijn doodgeschoten. Je kunt er dus ook voor kiezen om even te schuilen achter een aantal zandzakken, waarna je maatjes de Duiters overhoop schieten. Dit is vooral handig als je healthbalk aan de lege kant is. Gelukkig kun je onderweg ook healthpakketjes oppakken die af en toe verschijnen zodra je iemand hebt doodgeschoten.

Prima besturing, prima beeld!

Grafisch ziet deze first-person shooter er prima uit. De gebouwen, tegenstanders en accesoires zien er allemaal gedetailleerd uit en zijn net ietsjes minder dan die van Syphon Filter. Het jammere aan de PSP zijn de gebreken ten opzichte van de PS2-controller. Géén vier shoulderbuttons en slechts één analoge stick beïnvloedt de gameplay behoorlijk. Gelukkig hebben de developers van Medal of Honour hier iets op gevonden. Door te lopen met de analoge stick en te richten met de actietoetsen, of omgekeerd, kun je met dit spel prima uit de voeten. Vooral het richten met de analoge stick werkt erg secuur, wat merkbaar is als je iemand een lekkere headshot wilt geven met je sniper. Het gemis van een tweede analoge stick is hierdoor eigenlijk van de baan, en ook de L2 en R2 knoppen bovenop zijn overbodig.

Het toefje op de taart: de multiplayer

Al met al had ik deze UMD eigenlijk al snel verruild voor een andere game op dit moment, ware het niet dat Electronic Arts ook een multiplayer aan het spel heeft toegevoegd. Nu is de Ad-Hoc, welke met 8 man te spelen is, niet zo heel erg opwindend, maar de Infrastructuur mode slaat werkelijk alles. Online spelen met maarliefst 32 man is ongekend mooi, zelfs voor PlayStation 2 begrippen. De lag die bij Socom al komt bij het spelen met 16 spelers, is absoluut niet aanwezig in Medal of Honor: Heroes. Nog geen enkele keer heb ik last gehad van een langzaam online potje, terwijl ik er nu toch echt alweer 12 uur aan online speeltijd op heb zitten, iets wat weergeeft hoe verslavend de game online is. Waar in Socom tegenwoordig vrijwel alleen nog maar kills worden gemaakt met granaten en waar de sniper vrijwel is verdwenen, is dit bij Medal of Honor het tegenovergestelde. Sniperkunsten zijn in deze game vooral online van groot belang, met name in de grote open sneeuwgebieden. Er zijn een stuk of 10 verschillende levels en ook diverse speelmodussen, waarvan de bekendsten toch wel Deathmath is. Jammer is dat 32 man bij een deathmatch vrij veel is, aangezien het aantal respawnplekken beperkt is. Zo zal het dus regelmatig voorkomen dat je direct een kogel door je kop hebt als je bent gerespawned. Jammer aan Medal of Honor online is dat de game geen clans en headsets ondersteunt, waardoor je het toch echt zelf zult moeten doen. Waar je bij Socom via de headset taktieken kunt bespreken zul je dat hier moeten doen met het karige toetsenbord of enkele woordjes als ‘vertrekken’ of ‘terugtrekken’.

Medal of Honor is een game die je eigenlijk alleen moet kopen als je een draadloze router hebt, waarmee je de replaywaarde van de game vertwintigvoudigd. Heb je geen draadloos internet dan raad ik je aan om Syphon Filter te kopen of om te wachten op Call of Duty of Socom FTB 2. Al is het misschien beter om gewoon een draadloze router aan te schaffen zodat je de game wél online kunt spelen, aangezien dit duidelijk het sterkste punt van de game is. Online spelen met maar liefst 32 man is gruwelijk gaaf, het enige minpunt is dat de game geen headset ondersteunt. Grafisch ziet de game er prima uit en het geluid klinkt mij ook als muziek in de oren.