Pokémon op de DS: veel te lange naam

Het intro doet je misschien al vermoeden dat ik niet zo vaak op de DS speel, en dit is misschien best jammer. Er verschijnen veel goede games, en ik heb al een korte geschiedenis met Nintendo. Het begon allemaal met de Gameboy Original waarmee ik af en toe speelde, en toen ik mijn B- diploma haalde net voor mijn verjaardag kreeg ik alvast mijn Gameboy Advance. Mijn eerste echte handheld. Af en toe kocht ik een spelletje en twee keer kreeg ik Pokémon als cadeautje. Zo speelde ik Pokémon geel en zilver helemaal kapot. Daarna kocht ik nog een aantal spelletjes op mijn GBA, maar al met al begon hij stoffig te worden. Ik had mijn eerste computer en Xbox en daardoor was er geen tijd meer voor Nintendo en Pokémon. Daarna werd het nog erger, ik verkocht mijn GBA met games en al. De PSP kwam en ik was niet meer van de handheld van Sony af te slaan en de herinneringen aan Pokémon vervaagden.

De uitverkorene

Dit duurde tot een klein weekje geleden, toen vernam ik namelijk dat het nieuwste Pokémonspel van een review voorzien moest worden. Mij werd deze kans gegund, en ik kon nu de nostalgie laten herleven. Al die jaren van Pokémon kaarten, spellen en de tv- serie kwamen terug omhoog. Ik was weer een kind. Ik wilde weer de wereld veroveren. Ik wilde de beste Pokémon trainer ooit worden. Deze gevoelens speelde dus bij mij op toen ik vernam dat ik degene was die deze game mocht gaan testen. Ik was de uitverkorene, ik mocht mijn jeugd herleven.

Blue Rescue Team

Dan is het tijd om de gamecard in de Nintendo DS van mijn zusje te schuiven, en begin ik te spelen. Hmm, een aantal persoonlijke vragen. Interessant. Ik ben een Pickachu! Nu snap ik het! Aan de hand van een aantal goede karaktervragen word er bepaald welke Pokémon jij wordt. Daarna kies jij een vriendje- Pokémon en zo stappen jullie de spelwereld van de Pokémon in. Een beetje onwennig, je was net nog een mens. Samen met Bulbasaur (mijn Pokévriendje) ga ik op pad en beleef ik mijn eerste avontuur. Samen besluiten we een heus team te vormen dat Pokémons zal gaan redden, het Blue Rescue Team

Pokkemaat

Nadat ik als teamnaam “Pokkemaat” invoerde, kreeg ook ons teamhuis een naam. Hier kon ik lekker gaan slapen en af en toe even kijken of ik nog briefjes van Pokémons in nood had gekregen, we waren immers een rescue team. Nadat ik eens goed had uitgeslapen kwam ik er tot mijn schrik achter dat ik geen enkele brief had gekregen, net toen ik haast snikkend mijn DS weglegde kwam mijn Pokévriend te hulp. Bulbasaur wist mij namelijk te vertellen dat er ook in het stadje kans was om werk te vinden. Na een korte introductie was ik aardig wegwijs in het dorpje “Pokémon Sqaure” genaamd. Ik wist het Postkantoor te vinden en zo kwam ik erachter dat er aardig wat diertjes hulp nodig hadden. Zo begon ik aan meer dungeonavonturen.

Mystery Dungeon

En hiermee verklaar ik de eerste helft van de titel, namelijk “Mystery Dungeon”. Het gaat er namelijk in deze game om, zoveel mogelijk beesten te redden. Hiervoor moet je vaak diep een dungeon in sluipen en de nodige Pokémons verslaan, voordat je de juiste Pokémon kunt redden. En dit brengt me bij de bijzondere gameplay. Dit verschilt ook erg van wat je van Pokémongames gewend bent. Zo ben je nu geen trainer maar een Pokémon, en gaat het er niet om Pokémon te vangen, maar ze te redden of te rekruteren voor je team. Maar nog een nog belangrijker verschil in de gameplay vind je in de dungeons. Hier merk je namelijk op dat je Turnbased loopt en vecht. Bij elke stap die jij zet, zet de tegenstander ook een stap. En bij elke aanval die jij doet, heeft je tegenstander de kans om iets terug te doen. Gelukkig kan je wel aardig vrij rondlopen in de dungeons en zo blijft het tempo nog aardig hoog en slaat de verveling hierdoor nog niet toe.

Aan een draadje

Wat ik echter minder vond aan deze game was, dat ik het gevoel had aan een draadje te zitten. Nooit had ik eens echt de vrijheid, nooit kon ik eens op mijn gemak de wereld vol Pokémons verkennen. Ik werd wakker en mijn maatje stond op mij te wachten, gelijk een missie starten, gelijk de missie spelen, moe naar bed, slapen, raar dromen, en dan weer wakker worden. Alles gaat zo vlug dat ik niet van het spel kan genieten en me steeds meer ga ergeren aan alles en iedereen die in de game tegen me praat. Ik heb ook wel eens een ochtendhumeur in de game en wil dan wel eens even op mijn gemak mijn huisje uit kunnen stappen zonder gelijk tegen een altijd uitgeslapen Balbasaur tegen te komen, die gelijk tegen me begint te praten. Zo word ik door de hele verhaallijn heen gezogen en voelt het alsof deze daarom al gelijk minder aanspreekt. Door dit gevoel is deze game zoveel minder goed, zoveel minder Pokémonachtig. Nog een punt waarom dit niet echt een Pokémon game is!

De besturing

Bij elke game vind ik het weer apart om te zien wat er met de touchscreen gedaan word. Ook merk ik (al ben ik niet echt een DS- kenner) dat games vaak beter zijn als ze goed gebruik maken van het touchscreen. En daarom is deze game misschien ook wel wat minder, want de touchscreen word matig gebruikt. Meestal tik je hem even aan voor menuutjes, welke wel aardig handig zijn. Verder kun je ook een aantal aanvallen aan je stylus koppelen. Zo kun je gemakkelijk een Pokémon aanvallen door er simpelweg op te klikken. Daarnaast kun je een beetje lopen d.m.v. de stylus, maar dit werkt niet echt. Liever had ik gezien dat je met de stylus door de werelden was gereisd, maar dit viel dus tegen.

Is dit een Pokémon-game?

Al heel de review heb ik puntjes genoemd die ervoor zorgen dat dit niet echt een Pokémongame is. Je speelt geen trainer, je vangt geen Pokémons, het tempo is te hoog en je speelt in de dungeons turn- based. Daarom wil ik de mensen ook waarschuwen, zie dit niet als een echte Pokémon-game. Het kan zijn dat het je toch aanspreekt, maar anders moet je gewoon wachten tot Pokémon Diamond en Pearl.

Al met al is Pokémon Mystery Dungeon Blue Rescue Team voor de Nintendo DS een matig leuke game. Dit is alleen zo als je het niet bekijkt als een Pokémongame. Hij is namelijk totaal anders dan alle Pokémon-games die je tot nu toe hebt gespeeld. Zo speel je geen trainer, je vangt geen Pokémons, is het tempo te hoog en speel je in de dungeons, turnbased. Dat viel mij erg tegen, en pas toen ik het niet meer als Pokémon-game zag vond ik hem wel aardig. Als het je echter leuk lijkt om turnbased te vechten met je favoriete Pokémonfiguurtjes is deze game misschien wel iets voor jou.