The Godfather is al enige tijd uit op de meeste consoles, maar voor de PSP is hij nog ‘vers’. En is het spel voor de PSP de moeite waard? Dat lees je hier.
De game The Godfather is gebaseerd op de gelijknamige filmklassieker uit 1972. EA had de bedoeling om met deze game net zo'n klassieker te maken, dus mijn verwachtingen bij dit spel waren dan ook hooggespannen. Maar kan het spel die verwachtingen waarmaken? Dat zal ik je vertellen.
Wat opvalt als je de UMD in je PSP stopt, is dat je het spel volledig in het nederlands kunt spelen. Naast nederlands kun je overigens ook kiezen voor engels of pools. Na het opstarten van de game begint het verhaal direct met een bloederige aanslag waarbij jouw vader om het leven komt. De toon van het verhaal is gezet: dit is geen game voor mensen die een hekel hebben aan bloed of gevechten!
Groei uit tot maffiabaas
Bij de aanslag op je vader ben je zelf nog een klein kind en je groeit daarom op met je moeder. Omdat jij na een aantal jaren teveel met de verkeerde boys over straat zwerft, vraagt je moeder Don Corleone om je onder zijn hoede te nemen en zo begint je carrière in de maffiafamilie. Je begint natuurlijk onderaan de ladder als nitwit die de domme klusjes moet opknappen, maar tijdens je missies groei je in ervaring en dus in status. Het spel voor de PSP heeft, in tegenstelling tot de andere consoles, twee modes. In de story-mode speel je missies binnen de verhaallijn. In de andere mode, bendeoorlog, speel je in een soort strategie-kaartspel. Doel van beide modes is om uiteindelijk te heersen over alle families en Don van New York te worden.
Geen vrije missies
Het spel is niet de topper geworden die EA ons heeft beloofd.
De storymode van het spel bestaat uit relatief korte missies met daarbinnen weer twee tot vier submissies. In tegenstelling tot het spel voor de andere consoles, is de vrijheid binnen de storymode beperkt. Je krijgt een duidelijke missie mee en die dien je te volbrengen. Je kunt niet vrij gebruik maken van auto’s, maar je kunt je alleen te voet bewegen. Zodra je echter het gebied van je missie verlaat is je missie mislukt. Je bent op deze manier gedwongen om echt de missie te spelen en niet maar wat vrij aan te rommelen in de stad. Voor liefhebbers van een game als GTA zal dit een grote tegenvaller zijn.
Missies te eenvoudig
De eerste missies in het spel zijn heel eenvoudig en er wordt je geleerd hoe je moet vechten, afpersen en schieten. Een missie bestaat uit een aantal submissies en na elk setje van submissies kun je saven. Mocht je tijdens een missie sneuvelen, dan kun je vanaf de laatste deelmissie die je hebt afgerond opnieuw beginnen. Je hoeft afgeronde deelmissies dus niet opnieuw te doen, zolang je de PSP niet uitzet of van game wisselt. Helaas blijven de meeste missies te eenvoudig. Ook na verloop van tijd wil het spel nog niet echt ingewikkeld worden. Meestal is er in de missie één van de submissies wat lastiger, maar dat komt vooral door het grote aantal tegenstanders dat je belaagt en de problemen die je hebt met de bediening van richten en schieten. Echt complex vanwege een lastige puzzel of ingewikkelde combo is de game nergens. Dat is jammer, want daardoor blijft het spel oppervlakkig.
Gebrekkige bediening
De bediening van het spel is redelijk, maar niet subliem. Het is soms lastig om goed om je heen te kijken en tegelijkertijd te schieten. Daardoor zul je geregeld sneuvelen door een tegenstander die je nergens hebt gezien. Meestal zit er niks anders op dan een missie gewoon domweg te beginnen, te kijken waar je sneuvelt en dat stukje vervolgens nog een keer spelen terwijl je nu, door ervaring wijs geworden, naar een andere kant kijkt. Zo speel je beetje bij beetje een missie verder en leer je vanzelf waar je tegenstanders staan en kun je ze op tijd te grazen nemen. Echt spannend of leuk is de game hierdoor natuurlijk niet en dat is heel jammer.
Het kaartspel bendeoorlog
Naast de story-mode kun je kiezen voor bendeoorlog. Hierbij speel je een soort kaartspel dat wel wat wegheeft van het bordspel Risk. Je speelt steeds een beurt, waarin je achtereenvolgens verschillende dingen doet. Je begint met het trekken van kaarten. Hoe meer buurten je in je bezit hebt, hoe meer kaarten je mag trekken. Vervolgens mag je gangsters recruteren, kun je gangsters verplaatsen naar nieuwe gebieden en tot slot speel je de kaarten van je keuze uit. Daarna zijn de andere families aan de beurt en krijg je in je scherm te zien wat de andere families doen. Na een beurt maak je de balans op: heb je gebieden weten te veroveren, of ben je ze kwijtgeraakt aan andere families? Het is de bedoeling dat je gaandeweg in meer en meer stadsdelen de baas wordt, totdat je je de Don van New York mag noemen. Een nadeel van de bendeoorlog is dat het niet helemaal een
Klik voor vergrotingen...
strategiespel is, maar ook een deel ‘missie’ in zich heeft. Bij het verplaatsen van gangsters moet je namelijk steeds een stukje vechten om een ander gebied te veroveren. Sneuvel je tijdens zo´n missie, dan is je beurt direct voorbij en kun je in dezelfde beurt niet nogmaals proberen een nieuw gebied te veroveren. Vanwege het grote aantal gangsters bij de rivaliserende families en het beperkte richtsysteem, zul je tijdens een missie vaak sneuvelen en dat bederft het spelplezier van de bendeoorlog danig. Het spel is hierdoor namelijk niet echt een strategiespel meer, maar is een rare mix waarin noch strategie noch het spelen van een missie goed uit de verf komt.
Link met de film
Nadat je een heel setje aan submissies hebt voltooid, wordt je beloond met ervaringspunten, geld en meestal een kort filmpje. De filmpjes zijn afkomstig uit de originele film en bevatten sleutelscènes uit de film die passen bij het stukje dat je net in de game hebt gespeeld. Mocht je de film niet kennen, dan merk je met de bonusfilmpjes direct op hoe goed de gamepersonages op de personen uit de film lijken. Toch kun je niet zeggen dat de totale game lijkt op de film, omdat veel nuances die de film zo sterk maken in het spel ontbreken. Voor liefhebbers van de film zal het spel daarom een tegenvaller zijn. Verwacht in het spel geen subtiele machtspelletjes of afgewogen onderhandelingen. Het spel bestaat voornamelijk uit rennen, vechten en schieten en de nuances uit de film gaan compleet aan het spel voorbij. Dat is een gemiste kans, maar wel begrijpelijk. De meeste gamers zijn immers meer geïnteresseerd in lekker vechten en schieten, dan in subtiele onderhandelingstactieken.
Lekkere sfeer
De graphics en sfeer van de game zijn helemaal gebaseerd op de film en spreken bijzonder aan. De beelden zijn leuk met voldoende oog voor detail en de sfeervolle jaren-40 sfeer spreekt aan. Je voelt je helemaal onderdeel van de Amerikaanse Italianen, precies de Godfather-stijl.
Concluderend vond ik The Godfather best een leuk spel, maar ook flink tegenvallen op belangrijke aspecten. Het spel is zeker niet de topper geworden die EA ons heeft beloofd. OK, de sfeer van de game is mooi geworden, maar de bediening is te gebrekkig en de gameplay is veel te lineair en daardoor te weinig afwisselend en te weinig uitdagend. De bendeoorlog lijkt een leuk strategiespel, maar wordt verpest door de missies die je moet uitvoeren waardoor het strategieaspect weer verloren gaat. Al met al blijft het gevoel over van een spel van gemiste kansen. Er is te veel dat niet kan worden waargemaakt, waardoor het een matig spel is geworden. Heel jammer!
Sfeer, muziek, graphics
Bediening, variatie, strategie