Duke Nukem Forever

Het kan eigenlijk ook niet anders dan dat ik deze recensie begin met een klein lesje geschiedenis. Kijk, in 1996 kwam ontwikkelaar Apogee met het derde deel van de Duke Nukem serie, genaamd Duke Nukem 3D. Al snel werd er een vierde deel aangekondigd, maar voor een lange tijd bleef het stil. Diezelfde aankondiging ligt nu, ruim vijftien jaar later, pas echt in de schappen en nu kunnen we eindelijk genieten(?) van Duke Nukem Forever!

Met zo’n geschiedenis werd de game al meteen gezien als het lachertje van de industrie, maar nu ‘ie eindelijk uit is gekomen, kunnen we pas echt een oordeel vellen over de game. Het blijft uiteraard een Duke Nukem-game dus erg serieus kunnen we het op voorhand al niet noemen, laat staan na het zien van het introfilmpje (ik ga niet in op de details, maar het is al snel duidelijk waarom de game 18+ is beoordeeld).

Zoals ik al zei, het blijft een Duke Nukem-game dus is het logisch dat onze machoman het op gaat nemen tegen hordes aliens, ditmaal omdat zij zijn mooie vrouwen weg hebben genomen. Hiermee hebben ze ‘The King’ boos gemaakt en dus zullen zij boeten, Duke style! Dat betekent een groot arsenaal aan wapens, voor iedere situatie minstens twee steengoede one-liners en hier en daar een stripclub of twee.

Hiermee is ook meteen het eerste punt van de recensie gemaakt; het is een typische Duke-game en zit dus boordevol humor, maar kan zichzelf voor geen cent serieus nemen. De one-liners zijn geniaal en die zullen de single player dan ook wel een stuk interessanter maken. Ten minste, in hoe verre dat mogelijk is, want voor de rest heeft Duke Nukem Forever amper fatsoenlijke elementen te bieden.

Ten eerste loopt de game grafisch erg achter, twee of drie jaar geleden zou dit nog acceptabel zijn geweest, maar anno 2011 ziet het er gewoon te slecht uit. Vooral de animaties van sommige karakters en de afwerking van de texturen zijn soms echt om te huilen en dat doe ik niet graag tijdens het gamen. De halfnaakte vrouwen zien er dan wél weer goed uit in de game en als mevrouw een lapdance aan de Duke geeft, wordt het pas echt leuk. Het is maar waar je prioriteiten liggen als grafisch ontwikkelaar natuurlijk!

Ten tweede vond ik het geheel gewoon niet interessant genoeg. Het leveldesign is matig; ik heb enkele keren zwaar gestrest rondgelopen om er een kwartier later achter te komen dat ik één of andere stomme hendel om had moeten zetten. Daarbij wordt er op veel punten gebruik gemaakt van onzichtbare muren, anno 2011… Dit zorgt ervoor dat het wel erg lineair wordt en soms verdwijnen ze pas als je zo’n NPC-trutje klaar is met haar fantastisch boeiende verhaal.

Gelukkig is de game nog steeds wel leuk om een of twee keer door te spelen en daarna wat te grappen met vrienden in de multiplayer. Er is best wel wat variatie te vinden - zoals het tekenen op een whiteboard en het vinden en gooien met de excrementen van Jan en alleman – en dat zorgt toch wel voor wat een gniffel en een grinnik.

Het is gewoon jammer dat Duke Nukem Forever zo veel elementen gebruik die anno 2011 toch echt passé zijn. Terwijl je in eerdere delen voor drie man aan wapens mee kon nemen (vraag me niet waar hij die allemaal laat!), zit je in Forever toch echt vast aan een limiet van twee. Daarbij maakt de game gebruik van zogenaamde ‘triggerpoints’, dat is een nogal achterhaald systeem om vijanden ‘te laten komen’ als je in een bepaald gebied stapt of over een bepaalde lijn loopt. Het voelt gewoon erg verouderd aan en dat is jammer, want we hebben het hier toch over The Duke. Hail to the King, baby! Helaas lijkt onze koning ingehaald te zijn door de tijd, anders had dit gezegde wederom zege kunnen vieren.

In principe had hier een dikke voldoende kunnen staan voor The Duke, want op zich is het best een leuke game, maar helaas valt de game gewoon tegen vanwege de verouderde elementen. De one-liners en de ongein tussendoor maken nog wel wat goed, waardoor de game nog net een voldoende weet te halen. Wat wil je ook, als de game al vijftien jaar in ontwikkeling is...