Review: Donkey Kong Country Returns

Het is ruim tien jaar geleden dat we Donkey Kong in actie zagen in Donkey Kong 64. Sinds de overname van Rare door Microsoft, leek dit het einde te zijn van de Donkey Kong Country serie. Nintendo vond het echter tijd worden om deze grote jongen even van het karten, voetballen, honkballen en brawlen af te halen om hem te laten schitteren in zijn eigen, nieuwe platformavontuur. Ditmaal was het aan Retro Studios, bekend van de Metroid Prime games, om ons een vermakelijke platformer voor te schotelen in de vorm van Donkey Kong Country Returns.

Het spel is een terugkeer naar de eerste drie 2D platformgames in de serie. Voor hen die al bekend zijn met het bananen verzamelen en van ton naar ton springen, zullen veel dingen vertrouwd aanvoelen. Toch zijn er ook wat vernieuwingen en veranderingen.

Nieuwe gezichten

Zo zul je bijvoorbeeld heel weinig oude bekenden tegenkomen. Ditmaal is het niet K Rool die het leven van de Kongs zuur maakt, maar een nieuwe vijand. Een stelletje zwevende Tiki-maskers om precies te zijn. Die hersenspoelen de dieren op het eiland en weten zo de bananenvoorraad van Donkey te jatten. Wat ze er precies mee doen? Geen idee! DK is er ook de aap niet naar om dat eens te gaan navragen, gewoon terug halen die handel en die Tikis eens een goede tik verkopen!

Naast het gemis van de welvertrouwde slechteriken, zul je ook veel van de helpers uit vorige delen missen. Diddy Kong en Cranky Kong zijn als vanouds van de partij, maar verder zul je geen Kongs tegenkomen. Deze zorgden voor wat extra mini-games en opties op de kaart waar je de levels selecteert. Dit mis je nu en maakt de kaart van het eiland een stuk saaier, maar het maakt het navigeren naar de verschillende levels wel makkelijker.

Variatie ten top

Dit is dan wel weer handig, want er zijn een heleboel levels. In totaal zijn er 8 werelden, met elk gemiddeld zo’n 7 levels en een eindbaas. De gebieden variëren behoorlijk. Zo speel je bijvoorbeeld door jungles, over stranden, in een fabriek tot zelfs in een vulkaan. Ook de levels binnen een wereld variëren erg van uiterlijk, bijvoorbeeld binnen en buiten een tempel. Zo ziet elk level er weer anders uit en zie je weinig tot geen terugkerende segmenten.

Dit wordt extra versterkt door de zeer variërende gameplay. Hoe je door levels rent, springt, klimt, slingert of vliegt is altijd weer anders. Zo heb je een level waar je verschillende gekleurde platforms solide maakt door langs de kleur knop te wandelen, een level waar je moet schuilen voor aankomende golven om niet weggespoeld te worden of levels waar je voortdurend moet doorgaan omdat de bodem wegzakt of omdat er iets achter je aan zit.

Daarnaast zijn er ook nog levels waarin je in een mijnkarretje de rails af gaat en op de juiste momenten moet springen en bukken of in een raketton allerlei obstakels moet ontwijken door te stijgen of te dalen. Deze levels zijn leuk, maar timing is hier een must. Ook de dierenvriendjes keren terug, al is ook hier helaas wat in geschrapt. Je komt alleen Rambi de neushoorn af en toe tegen, die je maar wat graag helpt om door alles heen te denderen. Voor de rest zijn de dierenhulpjes afwezig. Squawks de papagaai is er in een andere vorm. Je kunt hem namelijk kopen in Cranky’s winkel, waarna hij je helpt om puzzelstukjes te vinden in één level.

Uitdagend

Deze puzzelstukjes zijn vaak goed verborgen in de vele geheime secties van de levels of anderszins moeilijk te bereiken plekjes. Als je alle puzzelstukjes in een level verzamelt, dan unlock je wat artwork van het spel. Niet echt de moeite waard als je het mij vraagt. Gelukkig zijn er ook nog de vier KONG letters die je in elk level kunt vinden. Als je deze weet te bemachtigen, krijg je toegang tot geheime levels en zelfs een negende wereld. Deze geheime levels stellen je vaardigheden pas echt op de proef!

Het gehele spel is trouwens lekker uitdagend. Je bent echt wel even bezig om de verschillende levels door te spelen en er zullen veel ballonnen, die levens representeren, knallen voordat je het einde ziet. De moeilijkheidsgraad gaat langzaamaan omhoog en je moet DK’s verschillende vaardigheden steeds beter beheersen om succesvol de verschillende gevaren te trotseren. Het spel wordt echter nooit frustrerend. De moeilijkere secties zijn namelijk overladen met extra levens of bananenmunten. Deze kun je weer uitgeven in Cranky’s winkeltje voor nog meer levens. Zo zul je zelden zonder komen te zitten.

Mocht een level toch nog te veel voor je zijn, dan kun je ook altijd de hulp inroepen van Super Kong. Deze laat je zien hoe je het level moet uitspelen, waarna je door kan naar het volgende. Alles wat Super Kong echter verzamelt, mag je zelf niet houden. Zo zul je daarvoor toch zelf het level nog moeten uitspelen. Dit maakt het spel toegankelijk, terwijl het belonend blijft om jezelf in het zweet te werken.

Diddy Kong slingert ook mee

Je kunt uiteraard ook de hulp van een vriend inroepen en met z’n tweeën spelen. Speler twee neemt de rol van Diddy Kong aan en als een speler af gaat, kan deze er altijd weer inspringen, voor de prijs van een ballon, of wachten tot de andere speler een DK-ton kapot smijt. Voor lastige stukjes kan Donkey Kong Diddy meenemen op zijn rug en Diddy kan vanaf daar ook zijn pinda pistool afschieten. Met zijn tweeën worden de levels een stuk makkelijker en leuk om door te werken.

Als je alleen speelt, vind je Diddy ook in de levels en werkt hij als een soort power-up. Je kunt dan gebruik maken van zijn jetpack om even in de lucht te blijven hangen, kan voor een langere tijd rollen en je krijgt twee extra hartjes, zodat je dus vier keer geraakt moet worden voordat je af bent. Want de harige held zelf heeft er ook twee. Dit is dus heel erg anders dan in de oude spellen, waarin elke Kong maar één hartje had. Dit is wel een goede verandering, want het maakt het wat makkelijker om te herstellen van fouten.

Moet dat nou, dat schudden?

Ik mis wel echt het tag-team aspect van vroeger. Je kunt niet meer afzonderlijk gebruik maken van de kwaliteiten van de twee Kongs en dat is jammer. DK heeft trouwens zelf wel wat nieuwe vaardigheden opgedaan. Zo kan hij op de grond stompen om vijanden te verdoven, zich aan met onkruid bedekte opvervlakken vasthouden en blazen om bij vurige vijanden het licht uit te doen. Het blazen, rollen en grond kloppen wordt alle drie bereikt door het schudden van de Wiimote. Afhankelijk van de richting die je indrukt, krijg je verschillende acties. Dit is vervelend, aangezien dit wel eens mis wil gaan, zodat je een rand afrolt, in plaats van tegen wieken aan blaast.

Verder werkt de besturing wel erg goed. Het is gewoon vervelend dat er weer eens zo nodig motion controls in het spel geforceerd worden. De acties konden ook makkelijk met knoppen worden bediend. Je kunt dus ook geen gebruik maken van de Gamecube of Classic controller en daar word ik niet vrolijk van.

Wat mij dan wel weer doet glimlachen, is de zorg die is gestoken in de prachtige vormgeving van het spel. De kleurenpracht springt echt van het scherm af en alles gaat lekker vloeiend. Ook in de achtergrond gebeurt er vaak veel en soms spring je er ook heen om daar eens door te gaan spelen. Daarnaast helpt de muziek, die voor een groot deel bestaat uit remixes van het eerste spel, met zijn jazzy jungle tonen je echt in de stemming te komen. De geluiden die de apen zelf maken kunnen wat vervelend zijn, maar mij stoorden ze niet. Ik hou wel van apenstreken en ik heb mij lang niet meer zo goed vermaakt met een platformer.

Voor een spel met het woord ‘returns’ in de titel, zijn er nogal wat dingen veranderd vanuit het oude concept. Dit maakt het spel echter niet minder leuk. Het is een zeer vermakelijke platformer die erg veel variatie kent in zowel gameplay als presentatie. Het is toegankelijk voor iedereen en zij die een echte uidaging willen, kunnen deze hier vinden. Wat mij betreft, een echte must have voor elke fan van platformgames!