Review: Apache: Air Assault

Flight sims zijn tegenwoordig dungezaaid. Eigenaars van een console worden al helemaal niet meer op hun wenken bediend. Onlangs bracht Ubisoft nog H.A.W.X. 2 op de markt. Geen slechte game, maar deze was vooral arcadegericht. Wederom werden de liefhebbers van vliegrealisme over het hoofd gezien. De Russische jongens van Gaijin Entertainment proberen met Apache: Air Assault de ervaringen van een PC-flight sim over te zetten naar een console.

Er is echter een groot verschil tussen de reguliere flight sims en Apache: Air Assault. Je vliegt met helikopters en niet met 'gewone' vliegtuigen. Dat heeft zo zijn voordelen. Helikopters zijn wendbaarder dan vliegtuigen. Dat wil echter niet zeggen dat ze makkelijker te besturen zijn. Dat heb ik aan den lijve ondervonden tijdens mijn verschillende speelbeurten.

Gaijin laat de speler kiezen tussen twee moeilijkheidsgraden. De training-moeilijkheidsgraad is de meest gebruiksvriendelijke. Gamers met kloten aan hun lijf kiezen eerder voor de realistic-moeilijkheidsgraad. Het verschil in moeilijkheidsgraden zit 'm niet in het aantal vijanden of sterkere vijandige troepen, maar in de besturing van je gevechtshelikopter. Op de realistische moeilijkheidsgraad ben je uren zoet met het meesteren van de besturing.

Nochtans lijkt het simpel, je gebruikt voor het vliegen enkel je twee analoge sticks. De linker analoge stick zorgt ervoor dat je kantelt, terwijl de rechter je doet stijgen, dalen en draaien. Kies je voor realistic, dan moet je elke beweging perfect uitvoeren. Een foute beweging resulteert al snel in een crash. Je zal vloeken, maar door elke keer opnieuw te proberen, zal je meer voldoening uit de game halen.

Ik geef grif toe dat ik de realistische moeilijkheidsgraad niet onder de knie heb. Apache: Air Assault mag dan wel een flightsim zijn, maar de makers integreerden ook erg veel actie-elementen. Je moet onder andere grondtroepen vernietigen en af en toe mag je vijandige helikopters neerhalen. Het is verdomd moeilijk om goed te vliegen én je tegenstanders te vernietigen. Geef mij maar de training-moeilijkheidsgraad, al maakt me dat een watje. Positief is wel dat je op ieder moment van moeilijkheidsgraad kan veranderen, zodat je die ene te makkelijke missie kan herspelen op realistic.

Zoals op het nieuws

Gaijin biedt de speler een uitgebreid arsenaal aan wapens die gebaseerd zijn op echte gevechtshelikopters. Naast een 'doodgewoon' machinegeweer, zal je regelmatig gebruik maken van raketten en hellfires. Een hellfire is een missile, die zijn doelen van bovenaf aanvalt. Het wordt pas echt leuk wanneer je aan de slag gaat met je speciale camera's. Zo heb je een camera die de speelwereld zwart-wit afbeeldt. Dat zorgt ervoor dat je zelfs de kleinste soldaat kan spotten. De camera die hittegevoelig is, is daarmee een van de handigste hulpmiddelen in de hele game. Niets is zo bevredigend om vanop een kilometer hoogte een soldaat neer te knallen.



Gaijin weet een geloofwaardige wereld te creëren. De missies lijken stuk voor stuk op levensgevaarlijke trips. Dat zijn ze meestal ook, sommige missies zijn namelijk erg moeilijk. Gaijin heeft ervoor gezorgd dat je echter nooit vast zal komen te zitten. Wanneer die ene missie niet lukt kan je een andere spelen. Kwestie van je gekweekte stress een beetje te temperen.

Déjà vu

Desalniettemin zal je vaak een déjà vu-gevoel hebben. De makers bieden namelijk te weinig variatie op vlak van missies en blijven enkel interessant voor liefhebbers van helikopter sims. Om toch nog wat variatie in de games te brengen, brengt Gaijin je naar tientallen verschillende landen. Het ene moment vlieg je tussen besneeuwde gebergtes, terwijl je op een ander moment grondtroepen aan gort knalt op het platteland.

Voorts wil ik nog zeggen dat de game er bijzonder goed uitziet. Het is geen Uncharted, maar de makers hebben oog voor detail. Wanneer je opstijgt, zal je stof zien opwaaien en je zal toch even met je ogen knipperen wanneer je onder vuur wordt genomen door tientallen tanks. Jammer genoeg zijn de omgevingen minder gedetailleerd, maar dat vergeet je al snel wanneer je een ontploffing hoort. Deze game moet je spelen met een dikke geluidsinstallatie, zoveel is zeker.

Co-op

De game laat je ook toe om met twee te spelen. In plaats van allebei achter de knuppel te kruipen van een helikopter, moet je samen in één vliegen. Daar komt veel interactie bij kijken. De ene moet namelijk vliegen, terwijl de tweede speler de vijanden onder vuur neemt. Speciaal voor de coöperatieve mode zijn er aparte missies. Het onlinegedeelte heb ik niet kunnen testen, omdat er gewoon te weinig volk was op de servers.

Dat bewijst nogmaals dat flight sims weinig geliefd zijn bij het grote publiek. Dat is jammer, want Apache: Air Assault bezit veel potentieel om een leuke onlinetitel te worden.

Apache: Air Assault is al bij al een een toffe game geworden. Hoewel de game zich niet kan meten met de huidige toppers, is dit een geslaagd tussendoortje. De realistische moeilijkheidsgraad houd je uren zoet. Wie zich door de eerste saaie missies doorploetert, zal een diepgaande game ontdekken. Het proberen waard, als je van flight sims houdt tenminste.