The Force zorgt voor korte teleurstelling

Arme Star Wars. Na enkele topjaren leek de reeks alleen nog maar teleurstellingen te kunnen produceren. Er waren films die flopten, games die slecht waren en het grootste succes van de laatste jaren was The Clone Wars, een animatieserie die vooral de jongere generatie kon plezieren. Maar net toen iedereen de hoop opgegeven had, kwam de ommezwaai met The Force Unleashed. Trekt LucasArts met het vervolg deze lijn door of werd ze opnieuw verleid door de Dark Side van slechte filmgames?

Op papier kon er alvast weinig misgaan. Het verhaal gaat in The Force Unleashed 2 (TFU2) verder waar de eerste game stopte. Jouw personage gaat ditmaal op zoek naar zijn geliefde Juno. Als je het eerste spel niet gespeeld hebt, duikt er al meteen een probleem op. Je band met Juno wordt in het begin amper uitgediept en dus zet je je eigen lot en dat van vele anderen op het spel voor een personage waar je helemaal niets over weet.

It’s a trap!

De tussenfilmpjes zorgen er voor dat het verhaal nog min of meer de moeite waard is om te volgen. Maar weinig games hebben filmpjes met personages die zo mooi zijn afgewerkt. Toegegeven, de kwaliteit is door zware compressie niet altijd even goed, maar dit is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan een gebrek aan ruimte op de dvd. Bij traag bewegende scènes is er gelukkig weinig van de compressie te merken en dan ga je zelfs denken dat je naar een aflevering van een nieuwe Star Wars-serie zit te kijken.

De visuele pracht wordt doorgetrokken in de graphics. The Apprentice ziet er uiterst gedetailleerd uit en zijn bewegingen zien er haast altijd ontzettend vlot uit. Daarenboven zijn er ook nog eens extra kostuums voor je personage in de levels verstopt en ook deze zien er zeer aangenaam uit. Sommige kostuums toveren je zelfs om tot een volledig ander personage, wat in bepaalde gevallen heel grappig oogt. Vreemd genoeg wordt je kostuumkeuze niet opgeslagen, waardoor je na het herstarten van het spel jezelf weer moet gaan omkleden en het level voor een tweede keer moet laden.

Use the Force (Push)

En zulke twijfelachtige beslissingen zorgen er constant voor dat TFU2 nooit echt van de grond geraakt. Als je namelijk een raam breekt in één van de levels, dan wordt alles uit de kamer het luchtledige in gezogen. Cool, denk je dan, ware het niet dat deze enorm sterke luchtstroom absoluut geen effect lijkt te hebben op jezelf. Toen ik dat merkte, verloor het vernielen al zijn aantrekkingskracht. Wat is er namelijk boeiend aan chaos veroorzaken zonder nut?

Hetzelfde kan wederom gezegd worden over de vijanden uit het spel. Constant word je overspoeld door Stormtroopers en andere bekenden uit het Star Wars-universum, maar nooit is er echt een gevoel van dreiging. Bijna alles valt op te lossen met je Force Push en de tegenstanders die hierdoor niet gekwetst kunnen worden, die duw je eerst in een hoekje met je Push en maak je dan af met je Lightsaber. Hierdoor gaat TFU2 al snel vervelen, wat een hele prestatie is voor een spel dat amper een vijftal uur duurt.

I’ve got a bad feeling about this

De rest van de gameplay zorgt ook al niet voor veel afwisseling. Vaak loop je gewoon van gevecht naar gevecht, waartussen je af en toe eens een heel simpele omgevingspuzzel moet oplossen. De platformsecties vormen een triest dieptepunt, want zij maken duidelijk dat de camera maar al te vaak slecht is geplaatst. Voor het overige zijn er nog enkele eindbazen, maar het grootse eindgevecht was misschien wel de grootste teleurstelling van het volledige spel.

De bombastische confrontatie met je aartsvijand wordt namelijk vooraf gegaan door een combinatie van een ellenlange platformsectie en een nog langer gevecht tegen ontelbaar veel van je klonen. Op de koop toe is het eindgevecht dan nog een langgerekt quick time event. En nu heb ik het niet over de aanvaardbare vorm van qte’s, waarbij je af en toe snel moet reageren, maar over het soort waarbij je 100 keer op dezelfde knop moet rammen om op het scherm één centimeter van de levensenergiebalk van je tegenstander te stelen. Het feit dat er tijdens dit hele gevecht geen enkel checkpoint was, zorgde alleen nog maar voor meer frustratie.

Join the Dark Side

Uiteraard kan in een Star Wars-game de keuze tussen het goede en het kwade niet ontbreken. Buiten het schizofrene karakter van het hoofdpersonage beperkt deze keuze zich tot één druk op een toets. Vlak voor het laatste filmpje krijg je namelijk letterlijk de keuze Light Side of Dark Side, minder subtiel was echt niet meer mogelijk! Minder meeslepend trouwens ook niet.

Na het verhaal kun je je ook nog eens verdiepen in de challenges, maar deze zijn alles behalve leuk! Eerder vermeldde ik al dat het vechten niet lang leuk was en dat de platformsecties vaak frustrerend waren door de camera. Wel, de challenges zijn een verzameling van al deze elementen, maar dan nog eens met een strenge tijdslimiet. Eigenlijk vat dit probleem het hele spel samen: op het eerste zicht leek het een goed idee, maar de uitwerking is alles behalve goed.

Star Wars: The Force Unleashed 2 heeft op papier alles: een populaire franchise als basis, snelle actie, grote baasgevechten, enzovoort. De realiteit is echter veel minder rooskleurig. Dit is een zeer kort spel, met een weinig interessant verhaal en een zeer repetitieve gameplay. Echte fans van Star Wars zullen dit spel misschien nog kunnen tolereren door de extra’s zoals concept art, maar voor andere gamers is dit zeker geen aanrader.