Saw shockeert een tweede keer

De Saw-filmreeks is het bewijs dat je geen goed verhaal moet hebben om populair te zijn. Al zeven jaar lang gaan miljoenen fans op Halloween naar de bioscoop voor de nieuwe film in de reeks, enkel en alleen om te weten welke vallen Jigsaw weer heeft verzonnen. Vorig jaar verhuisde de seriemoordenaar naar de gameswereld en amper één jaar later stelt Jigsaw ons alweer dezelfde vraag: “Do you want to play a game?”

Het verhaal van Saw II: Flesh & Blood past alvast mooi in de reeks. Jigsaw heeft alweer enkele slachtoffers gekozen, elk met hun eigen tekortkomingen. Het spel is zo opgedeeld dat je elk van hen een tijdje kunt besturen om de bekende vallen te overleven. Eén van hen is Michael, de zoon van David Tapp uit de films. Tijdens het hele verhaal zijn er nog talloze knipogen naar eerdere films, maar is dit genoeg om van een volwaardig spel te kunnen spreken?

Een sadistische puzzelgame

Op het vlak van de gameplay hebben de ontwikkelaars van Saw II alvast hun best gedaan om voor variatie te zorgen. Ondanks de lineaire levels, zijn er veel gevarieerde puzzels en voorwerpen in de omgevingen verstopt, waardoor ook speurneuzen aan hun trekken kunnen komen. Zo zijn er delen van het politiedossier van Jigsaw op de meest bizarre plekken ‘verbergt’ en is er in elk level ook een Billy-pop, die je enkel kunt vinden als je een puzzel kunt oplossen.

Ondanks de variatie in de puzzels, is de rest van het spel vrij inspiratieloos. Het grootste deel van de game loop je dan ook van de ene gang, via het volgende tussenfilmpje, naar de volgende opdracht. Als je die opdracht overleeft, beland je weer in een gang die je naar de volgende puzzel brengt. Af en toe kom je wel eens voor een gesloten deur te staan, maar ook dan moet je een puzzel oplossen of een sleutel gaan zoeken. Veel meer is er echt niet te doen, behalve af en toe een gevecht, maar ook dat stelt niet veel meer voor dan enkele quick time events.

Een horrorgame zonder spanning

Door het herhalende karakter van het spel, gaat het horrorelement van Saw II compleet verloren. Sterven heeft slechts enkele malen in het spel effect op het spelverloop, terwijl dit net het belangrijke thema uit de films is: hoe ver ben jij bereid te gaan om je leven te redden? Er zijn wel enkele momenten waarop je kunt kiezen om het leven van een andere gevangene te redden, maar omdat je deze persoon meestal niet kent, is er weinig reden om dat te doen!

Er zijn wel enkele passages waar je verplicht wordt om iemand te redden, maar ook hieraan is een minpunt verbonden. Je lotgenoten sporen je namelijk constant aan om je te haasten, maar bij de complexere uitdagingen gaat hun woordenschat al snel vervelen. Je krijgt dan al gauw de neiging om hen te laten sterven, want dan houden ze eindelijk hun mond! Jammer genoeg start de puzzel dan weer vanaf nul en moet je nog maar eens naar de zelfde zinnetjes luisteren.

Een Saw-game met vallen

De rest van de presentatie is in hetzelfde bedje ziek. Omdat je altijd maar door gangen slentert, ziet alles er hetzelfde uit. De ruimtes waar de vallen zijn geplaatst, bieden wel wat variatie, maar dat is voornamelijk te danken aan de soms gigantische moordmachines. Deze machines passen trouwens netjes in de rij van vallen uit de films. Sommige zijn eenvoudig effectief, maar andere zijn zo ingenieus dat ze zelfs op het witte doek niet zouden misstaan.

Jammer genoeg wijst alles er op dat dit geen film is, maar een game. Omdat alles er uit ziet als een typische game, gaat het brutale effect van de vallen maar al te vaak verloren. Vooral de bloedeffecten zijn overdreven en de rode kleur valt uit de toon in de grauwe wereld van Saw II. Toch kan ik niet ontkennen dat ik steeds weer uitkeek naar mijn volgende dood, omdat de sadist in mij dit telkens weer leuk vond.

Een game enkel en alleen voor de fans

En net dit is de aantrekkingskracht van dit spel: ik kan vele minpunten opnoemen, maar op geen enkel moment was de wil om te stoppen groter dan de drang om verder te spelen. Ik moet wel toegeven dat ik me naar het einde van het verhaal toe steeds meer begon te ergeren aan de hoge moeilijkheidsgraad van het spel. Het was niet meer belangrijk dat je jouw leven wilde redden, enkel en alleen een goede portie goed verstand (of een zoekrobot) kon je nog van de ondergang redden.

Door deze breuk met de filosofie van de films zouden enkele fans teleurgesteld kunnen zijn, maar al bij al biedt Saw II alles wat ik verwacht had: een klein beetje meer info over het verhaal van Jigsaw, veel vallen en meer liters bloed dan elke vampier te wereld kan drinken!

Saw II: Flesh & Blood kun je samenvatten als bijna elke film uit de reeks: er zitten gaten in de logica van het verhaal, de gruwelijke effecten zijn vaak overdreven, maar toch slagen de vallen er regelmatig in om voor nog wat opwinding te zorgen. Dit is zeker niet de slechtste game ter wereld, maar door de vele puzzels ligt het tempo soms wel erg laag. Dankzij de vele knipogen naar de films zal het spel de fans nog kunnen bekoren, maar al bij al heeft de game te weinig te bieden.