Recensie: Sonic Colours

De laatste jaren is het bergafwaarts gegaan met de Sonic-franchise. De games werden steeds slechter door de overbodige innovatieve aspecten. Sonic Unleashed was niet veel soeps en toen de blauwe egel een zwaard in zijn handen gedrukt kreeg, was de serie vrijwel dood te schrijven. SEGA doet nog een poging met Sonic Colours op de Wii. Is deze nieuwe gooi naar succes genoeg om de serie weer nieuw leven in te blazen of blijft het op hetzelfde niveau?

In Sonic Colours speel je wederom als Sonic. Wanneer je samen met je vriend Tails door de ruimte aan het reizen bent, ontdek je dat Dr Eggman een pretpark opgebouwd heeft. Door diens slechte reputatie, verwacht onze antagonist dat het pretpark niet zo leuk is als dat het op het eerste gezicht lijkt. Aan jou de taak om te kijken wat er gaande is en dit eventueel te stoppen.

Het verhaal wordt ondersteund door leuke filmpjes die zeker het kijken waard zijn. Normaliter speelt het verhaal in een Sonic-game niet zo’n grote rol, maar daar brengt Sonic Colours verandering in. Het is nog geen zeer hoogstaand plot, maar een verbetering in de serie is het absoluut.

Sonic Colours speelt meer zoals de traditionele Sonic-delen, want je moet level voor level (ook wel acts genoemd) te werk gaan. Wat echter wel nieuw is, is het feit dat de niveaus iedere keer wat anders zijn. Zo heb je de gebruikelijke niveaus waarin je met Sonic door de gebieden rent en zoveel mogelijk muntjes verzamelt en vijanden afslacht om te eindigen met de beste score. maar je hebt ook de platform levels.

De game brengt de renlevels tot een hoger niveau. Deze zijn allemaal erg leuk om te spelen en geven ongeveer hetzelfde gevoel als de allereerste delen uit de serie. Het is lekker simpel en dat zorgt ervoor dat je je gedachten op nul kunt zetten en lekker de snelheidsduivel kunt uithangen. Bovendien zorgt de toevoeging van de power-ups in dit gedeelte van het spel voor een leuke afwisseling.

Met de grafische oppoetsbeurt die Sonic Colours gekregen heeft, is dit de moeite waard. Visueel zit de game namelijk prima in elkaar. Zowel de gameplay als de filmjes zijn erg mooi en zeker voor de kwaliteit die de Wii aankan. Ook audiografisch hebben we niks te klagen. De game start met een bijzonder toffe soundtrack en heeft tijdens de levels door een leuk deuntje dat prima bij de Sonic-sfeer past. Ook zijn de stemmen weer van hoog niveau en dit zorgt ervoor dat de gehele ervaring de hele tijd interessant blijft.

Op het gebied van het rennen, is de game overduidelijk beter dan de matige titels die we reeds hebben mogen zien. Toch is niet alles rozengeur en maneschijn, want de platformlevels doen het allemaal wat minder. Het platformen voelt wat stroef aan en het gevoel van te veel innovatie keert ook hier weer terug. SEGA probeert de game te vernieuwen, maar dit pakt niet zo goed uit. Het is maar goed dat de platformlevels zich afspelen in prachtige omgevingen, want dit zorgt ervoor dat het allemaal wat interessanter is.

Die gebieden zijn dan ook overduidelijk het hoogtepunt uit deze nieuwe Sonic-titel. Zoals al eerder gemeld, speelt de game zich af in het pretpark van Eggman en hier kan de Efteling niet aan tippen. Daarnaast is de variatie van erg hoog niveau. De ene keer dwaal je door de prachtige tuinen, terwijl je de andere keer door snoepgoedland aan het rennen bent. Elke keer kijk je je ogen uit!

Sonic Colours is nog niet de Sonic-game waar we op hopen, maar doet wel een stap in de goede richting. De levels waar je met de blauwe egel door de gebieden rent, zijn zeer vermakelijk en de omgevingen zijn fenomenaal te noemen. Helaas schiet Sonic wat uit de bocht als het gaat om de platformgedeelten, want deze zijn nog altijd geen genot om te spelen. SEGA bewijst met Sonic Colours dat ze het nog niet verleerd zijn, maar een heel hoog cijfer levert dat ze helaas niet op. Daar laat de game nog te veel steken voor vallen.