Knallende actie in Vanquish

Actiegames. Daar waar soms ophef over komt en daar waar kleine kinderen niet bevoegd zijn met het genre in contact te komen. Daar waar ik vroeger nog zoveel plezier uit gehaald heb, maar de laatste tijd verzwakte, omdat het steeds meer dertien in één dozijn games werden. Dan heb ik het over het punt dat het allemaal erg repetitief is en qua innovatie steekjes laat vallen. Vanquish is een nieuwe actiegame met een fris concept, maar of dit genoeg is?

Vanquish is, zoals inmiddels duidelijk mogen zijn, een actiegame in een sci-fi jasje. Je begint het spel met een cut-scene over de hoofdpersonage en zult hier een kleine tutorial moeten uitvoeren. Je wordt hier ook geconfronteerd met het verhaal, maar dit is niet waarom je Vanquish in huis zou moeten (lees: kunnen) halen, want verhaaltechnisch stelt de game niet zo veel voor. Tuurlijk, er zitten leuke filmpjes tussen, maar een plot dat je aan je tv gekleefd houdt, is het ingrediënt dat mist bij de game. Gelukkig is dat helemaal niet erg.

De nieuwe game van SEGA iis namelijk een spel dat je speelt voor de brute actie en enorme chaos. Vanaf de eerste seconde zal je adrenaline stijgen en zul je een brok in je keel krijgen. Na het uitvogelen van de besturing, zul je meteen met een ‘wow-gevoel’ geconfronteerd worden. Op je scherm komen hordes vijanden tevoorschijn, die je zult moeten verslaan en hiervoor heb je verschillende wapens tot je beschikking. Het mogen er dan niet zo heel veel zijn, maar zit toch een leuke variatie in Vanquish. Zo kun je je vijanden een kopje kleiner schieten met een gewoon submachine geweer, of je gebruikt een gevaarlijke bazooka of frisbeewerper om dit werk allemaal net wat interessanter te maken.

Zoals nu op papier staat, klinkt Vanquish als een standaard shooter, maar daarvan klopt natuurlijk niks. Vanquish kent een erg interessante optie die de game een eigen kant geeft en die is zeker positief. Met één druk op de knop, kun je je personage bijzonder snel verplaatsen. Hij zweeft over de grond en zo kun je in enkele seconden van de ene kant van het gebied naar de andere kant gaan. Een optie die, in combinatie met je schietgerei, tot veel plezier kan leiden.



En als je dan nog bedenkt dat dit erg handig kan zijn bij baasgevechten, dan kan je geluk helemaal niet meer op. Deze game heeft namelijk een goed aanbod aan grotere vijanden die allemaal erg tof zijn. Ze zullen meer tijd kosten om ze te doden en soms zul je er een goede strategie voor moeten verzinnen. Dit is dan ook het punt waar Vanquish uitstraalt: de epische kleinere gevechten zijn leuk, maar als je het tegen een grote baas opneemt, dan zal je hart even wat sneller gaan kloppen.

Helaas is niet alles rozegeur en maneschijn, want hoewel de gameplay goed aanvoelt, wordt het op den duur repetitief en dan wordt het spel saai om te spelen. Dit komt omdat je in de game constant met hetzelfde bezig bent. Het spel is een grote chaos, maar daar blijft het ook bij. Aangeraden is dan ook om je een half uurtje met het spel bezig te houden en hem dan een dagje laat staan. Dit zorgt ervoor dat de game leuk blijft om te spelen.

Dat is jammer genoeg niet de enige reden om de game gematigd te spelen, want het spel is ook erg kort. In ongeveer vier uur valt Vanquish uit te spelen en dit is schaamteloos kort. Zeker als je bekijkt dat de game niet beschikt over een multiplayer. Als je Vanquish dus in huis haalt, houd er dan rekening mee dat je enkel een singleplayer krijgt die je nogal snel uitgespeeld hebt. Maar desalniettemin is Vanquish zeker de moeite waard.

Vanquish is als een achtbaanrit dat soms net iets te veel rechte stukken heeft. In het begin pompt de adrenaline door je lijf, maar als je er eenmaal een tijdje in zit, wordt het nogal saai. Wanneer je besluit om nog eens te gaan, dan zal dit principe zich herhalen. Helaas merk je al snel dat het park sluit en zit je met een naar gevoel in je buik. Gelukkig besef je wel dat je een meer dan degelijke dag gehad hebt en datzelfde geldt ook voor Vanquish.