Klik voor vergrotingen...
Meteen als je de game opstart, wordt al duidelijk dat MJ de grote ster is van NBA 2K11. Het inleidende filmpje toont hem in volle actie en de eerste wedstrijd die je ‘gedwongen’ wordt te spelen, is meteen de legendarische NBA-finale tussen de Chicago Bulls en de LA Lakers. Aan het begin van de derde quarter had ik al een beschamend grote achterstand opgebouwd en leek de eerste grote teleurstelling in de maak. Tot mijn grote verbazing begon de tegenstand echter elk shot te missen en in de laatste seconden wist ik op voorsprong te komen met een driepunter van, jawel, Michael Jordan!
Op eenzame hoogte
Toen de euforie eindelijk was overgewaaid, begon ik te beseffen dat de AI me eigenlijk had laten winnen. Om mijn waardigheid te bewaren, koos ik dan ook meteen om nog een legendarisch moment van Jordan te herbeleven en opnieuw leken de Bulls in mijn handen het slechtste basketbalteam aller tijde. Was ik dan echt zo’n slechte gamer dat ik zelfs met één van de beste teams in de geschiedenis van het basketbal en op de laagste moeilijkheidsgraad niet kon winnen van de AI?Hoewel dit laatste misschien wat overdreven is, leek ik toch niet helemaal te doen wat 2K van mij verwachtte. Ik probeerde dan maar een andere strategie: elke bal naar passen Jordan en elke opening proberen te benutten om te scoren. Dit leek goed te werken, maar je zult ook wel begrijpen dat dit alles behalve leuk is, zeker als je weet dat Jordan altijd de best bewaakte speler op het veld is. Deze strategie zul je trouwens vaak moeten toepassen, want als je de tien Jordan Challenges wilt voltooien, zit er niets anders op dan teamspel eventjes te vergeten.
Het groentje
Licht geïrriteerd koos ik dan maar voor de carrièremodus, maar ook daar bleek dat ik niet zo’n goede speler was. Tot mijn grote verbazing werd ik na enkele wedstrijden voor mijn universiteitsteam toch gekozen door een ploeg uit de NBA, Miami Heat. Door mijn betreurende statistieken achtte ik mijn speelkansen onbestaande, want Miami was het team dat tijdens het tussenseizoen veel geld had uitgegeven aan vetbetaalde sterren. Ik kreeg elke quarter wel enkele speelminuten, maar na elke wedstrijd kreeg ik te horen dat ik de zwakste schakel was in het team, wat logisch was aangezien mijn medespelers meer dan 50 punten hoger scoorden in de spelersbeoordelingen.Opnieuw ging ik op zoek naar wat ik fout deed en ontdekte ik dat ik niet precies speelde zoals 2K dat van haar fans verlangt. Er werden punten van mijn beoordeling afgetrokken als ik een ‘slechte’ keuze maakte in mijn passing, zelfs als dit leidde tot een counter of een punt. Hetzelfde probleem dook ook op toen ik een beslissende driepunter maakte op het moment dat ik ook een pass kon geven. Volgens de logica van het spel was het dus beter om te verliezen en een teamspeler te zijn, dan te winnen en een held te zijn.
Zonder hard werk, kom je nergens
Er zat dus niets anders op dan de trainingsvelden op te zoeken en de kneepjes van het vak daar te leren. De training is opgebouwd uit enkele mini-games die gaan van het onderscheppen van passes tot het afleggen van een hindernissenparcours. Jammer genoeg doken ook hier weer enkele problemen op die mij tijdens de wedstrijden al tot op het randje van een gebroken controller dwongen: het is niet leuk om als een ongetalenteerde speler te spelen en zonder een hoog niveau is het zeer moeilijk om ervaringspunten te winnen. Het aantal ‘trainingen’ was ook zeer beperkt, waardoor ik na 12 NBA-wedstrijden, 6 universiteitswedstrijden en twee dozijn trainingen amper van level 40 naar level 41 was gestegen en er niets anders op zat dan weer een wedstrijd te starten met de wetenschap dat ik niet goed genoeg zou zijn.Om toch niet al mijn zelfvertrouwen kwijt te geraken, koos ik er echter voor om eerst enkele willekeurige wedstrijden met een volledig team onder mijn controle af te werken en toen ging een nieuwe wereld voor mij open. Ik was verlost van de repetitieve wedstrijdcommentaar over de Miami Heat en ik kon eindelijk spelen zoals ik dat zelf wilde. Met een simpele druk op de knop werd het mogelijk aanvallende strategieën toe te passen en omdat ik een legertje profspelers onder mijn hoede had, werd het plots wel mogelijk om dat precieze passenspel uit te voeren dat ik vanaf minuut één voor ogen had.
Klik voor vergrotingen...
Een zee van mogelijkheden
Uiteraard zijn willekeurige wedstrijden niet zo leuk als een spannende competitie en daarom is er de Association-mode, waarin je met maar liefst 30 spelers tegelijk een volledig NBA-seizoen kunt nabootsen. Trainingen voor specifieke spelers, scouting, transfers, echt NBA-nieuws, blessures, tactische strategieën, de mogelijkheden van deze mode zijn haast onbeperkt. De diepgang gaat zelfs zo ver dat je kunt kiezen om de AI in jouw plaats te laten spelen zodat je kunt zien hoe goed je een echt team kunt beheren.Jammer genoeg heeft deze overvloed aan mogelijkheden ook een nadeel. De menu’s zijn, net zoals in de andere modi, te druk en onhandig. Het aantal keren dat ik per ongeluk een wedstrijd gestart heb, is niet op twee handen te tellen en ik heb maar liefst een halfuur gezocht naar hoe ik als een volledig team kon spelen in plaats van met slechts in speler. Deze optie was verborgen in de instellingen van de controller, waar ik dit uiteraard niet verwacht had.
Te is nooit goed
Bijna alle eerder opgenoemde minpuntjes kun je samenvatten onder de noemer ‘te goed’. De carrièremode is te realistisch en de Association-mode te uitgebreid. De graphics hebben hetzelfde probleem, want door de akelig realistische spelersmodellen van de bekende sterren worden de tekortkomingen in de presentatie dubbel zo duidelijk. De ongedetailleerde cheerleaders en de coaches van de teams staan in schril contrast met de spelers op het scherm, waardoor je nooit het gevoel hebt dat je een echte wedstrijd aan het spelen bent.Het publiek is in hetzelfde bedje ziek. Het mag dan wel het meest actieve publiek zijn dat ik ooit in een game gezien heb, toch had ik altijd het gevoel dat ik aan het spelen was voor een legertje poppen. Tijdens het spelen is dit nog niet zo opvallend, maar de veelvuldige herhalingen en andere animaties zorgen er al snel voor dat de omgevingen door de mand vallen. Gelukkig kun je de meeste van deze tussenfilmpjes afzetten, want NBA 2K11 koop je toch vooral om te spelen en niet om virtuele basketters elkaar voor de elfendertigste keer een high five te zien geven!
Werk van lange adem
Je zult het al wel gemerkt hebben, maar NBA 2K11 is geen spel voor een gamer zonder geduld. Ik mag de laatste dagen dan wel talloze malen uit frustratie gestopt zijn met spelen, iets riep me telkens weer terug. Voor een niet-fan van basket zal het ook onmogelijk zijn om te begrijpen hoe iemand het seizoen van 82 wedstrijden van minstens 30 minuten ooit zal kunnen beëindigen zonder gek te worden, maar eenmaal je de instapdrempel hebt beklommen, kun je echt wel genieten van wat de game te bieden heeft.De plek waar al het speelplezier samenkomt, is het online luik van het spel. Daar ben je verlost van de AI die domme beslissingen neemt zoals een time-out aanvragen één seconde nadat hij drie wissels heeft doorgevoerd, waardoor het spel twee keer vlak na elkaar stilligt. De lag beperkt zich tot een absoluut minimum en de bekende spelvarianten, zoals quick match en play offs, zijn allemaal aanwezig. De online modi zijn niet echt geschikt voor jongere gamers, want in het heetst van de strijd heb ik al meermaals enkele vierletterwoorden gehoord die niet thuishoren in een game voor spelers vanaf 3 jaar en ouder.
Amerikaanse Sport
Uiteraard is dit laatste niet de verantwoordelijkheid van 2K, maar toch verschijnen er online al enkele vervelende probleempjes, die voornamelijk te wijten zijn aan de gamers. Zoals in zowat elke sportgame, duiken ook hier de onsportieve spelers op die afhaken op het moment dat ze een grote achterstand oplopen en zowat iedereen lijkt te willen spelen met de LA Lakers of Miami Heat. Ik kan wel begrijpen dat iedereen met het beste team wil spelen, maar de repetitieve commentaar maakte de veelvuldige wedstrijden tegen de Lakers en de Heat er alvast niet leuker op.Het moet wel gezegd dat je best niet onvoorbereid de online arena betreedt. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan bevindt zich namelijk een getraind legertje dat je alle hoeken van de court kan laten zien. Het beste wat je echter kan overkomen, is dat je Amerikaan tegenkomt die je de kleine details van de game kan leren, zodat je beter bent gewapend voor zowel het online als het offline slagveld. De enige tip die ik je kan meegeven is dit: schrijf NBA 2K11 niet af na enkele uren, want dit is echt een game die elke keer leuker wordt als je hem speelt!