Final Fantasy: The 4 Heroes of Light

Final Fantasy is een grote naam in de wereld van de RPG’s. De hele series is echter weinig consistent te noemen. Vrijwel elk deel heeft een ander verhaal, nieuwe personages en daarnaast willen de speelstijlen ook nog eens flink uiteen lopen. Toch zag je nog wel wat verbindende factoren, zoals naam conventies en terugkerende wezens. In dit nieuwe DS-avontuur is er niets van dit alles, het is een totaal op zichzelf staand spel dat de oude klassieke RPG’s van de NES-dagen lijkt te eren. Dit betekent zowel goed nieuws voor de fans van deze, schijnbaar, verloren tijden, maar het is ook slecht nieuws voor zij die deze oude stijl niet gewend zijn. Vroeger hoorde het verdwalen, afgeslacht worden en een mager verhaal er nu eenmaal bij.

Eigenlijk lijkt dit spel nog het meeste op de oudere Dragon Quest delen. Daarin was het ook vaak zoeken naar waar je nu precies naar toe moest, betekende een gevaarlijke vijand - waar je nog niet klaar voor was - tegenkomen een game over en moesten grotten worden belicht met een fakkel. Dit alles en meer vind je hier terug, in plaats van Final Fantasy. Dit maakt voor het spel zelf weinig uit, maar als je Moogles, Chocobo’s en Summons verwacht, dan zit je hier fout.

Er was weer eens…

Het spel begint met een jongen die op zijn verjaardag ‘volwassen’ wordt en er meteen door de koning op uit wordt gestuurd om de prinses te redden. Deze is door de boze heks van het Noorden ontvoerd. Onderweg komen de vier helden bijeen om uiteindelijk de reddingsactie tot een succes te maken. Na het verslaan van de heks blijkt er echter een vloek over het koningrijk te zijn gevallen, waardoor iedereen in steen is veranderd. Tijd om de wereld in te trekken, op zoek naar een oplossing voor dit probleem. Als dit alles je vrij bekend voorkomt, klopt dat. Het verhaal is er puur om je van dungeon naar dungeon te loodsen. Ongeveer halverwege neemt het een iets serieuzere wending, maar het blijft allemaal zeer oppervlakkig.

Ditzelfde geldt helaas ook voor de karakters. Aan het begin van het spel kun je een kleine biografie lezen van de vier helden, hier wordt echter weinig mee gedaan en van ontwikkeling is al helemaal niet te spreken. Sommigen lijken ook in hun conversaties niet echt consistent in hun doen en denken. De dialogen zelf zijn echter wel goed en lekker ‘to the point’, conversaties duren nooit onnodig lang. Ik voelde me echter totaal niet verbonden met de personages.

Weer eens verdwaald

Dat de gesprekken zo kort zijn, is wel zo handig. Je zult namelijk heel veel moeten praten. Meestal zullen de plotscenes je niet, of nauwelijks, vertellen wat je precies moet doen. Zo kan het zijn dat er wel verteld wordt waar je nu heen moet gaan, maar niet waar het is, hoe je er komt of wat je nodig hebt. Deze informatie kun je echter wel gemakkelijk uit de plaatselijke bevolking trekken. Persoonlijk vind ik dit wel leuk, het voelt goed om zelf de oplossingen te achterhalen. Ik kan me echter ook indenken dat dit sommige mensen, die gewend zijn dat een spel duidelijke doelen stelt, kan irriteren.

Wat echter zeker voor de nodige frustratie gaat zorgen, is het aantal items dat je mee kunt nemen. Dit zijn er namelijk maar een schamele vijftien per persoon. Wat nog het ergst is, is dat de items die je draagt, een wapen, schild, pantser en sieraad, ook elk één kostbare slot innemen. Zo heb je nog maar elf plekjes over om je buit op te slaan. Wil je ook nog spreuken meenemen? Die kosten ook allemaal één plaats! Je zult dus al snel vol zitten en als dit midden in een dungeon gebeurt, moet je dus maar het één en ander gaan weggooien. Er is wel een item opslag in de dorpjes, maar je kunt hier helaas niets naar toe sturen van een afstand.

De pet bepaalt de rol

Naast items kun je na een gevecht ook edelstenen vinden. Deze zijn veel geld waard en aangezien vijanden geen geld voor je achterlaten, komt dit goed uit! Verkoop deze kostbare stenen echter niet te snel, want ze zijn ook nodig voor het upgraden van je bewapening. Daarnaast stellen ze je ook in staat om de ‘crowns’ die je tijdens het spel bemachtigt te verbeteren, waardoor nieuwe vaardigheden geleerd worden.

Crowns zijn hoeden die elk personage kan gebruiken en het zijn deze hoofddeksels die de rol van dat personage bepalen en welke vaardigheden dat individu tot zijn of haar beschikking heeft. Zo zijn er crowns voor bijvoorbeeld de white mage, black mage, bandit en fighter. In totaal zijn er 28 rollen waarmee gespeeld kan worden en dit zorgt voor een zeer uitgebreid pakket van mogelijkheden en combinaties. Je zult al snel wat favorieten vinden. Voor het merendeel zijn alle baantjes uniek en zeer zeker handig in bepaalde situaties.

De gevechten zelf verlopen vrij snel. Dit komt voornamelijk doordat het spel zelf de doelen uitkiest van je acties, wat echter wel zorgt voorwat controleverlies. Zo had ik geregeld liever iemand anders aangevallen dan diegene die het spel voor mij uitkoos . Het zou wel fijn zijn geweest om de optie te hebben om zelf doelen te kiezen. Het is ook wel handig dat de strijd lekker vlot verloopt. Je zult er namelijk een groot deel van je tijd mee doorbrengen. Random encounters was ook iets wat heel populair was vroeger en dit spel brengt dat maar al te graag terug.

Weinig balans

Met de verschillende vervulbare rollen is het grootste deel van het spel heel eenvoudig te doorlopen, je zult echter wel geregeld afgaan als je ondervindt dat je nu net de verkeerde crowns voor een eindbaas hebt gekozen. Gelukkig zijn er weinig consequenties aan het doodgaan. Je wordt met je huidige exp en items naar het dichtstbijzijnde plaatsje gebracht, tegen betaling van de helft van één type edelsteen.

Tijdens het eerste deel van het spel is het echter vaak een ander verhaal, dat is niet allemaal even makkelijk. Dit komt doordat het team dan geregeld opsplitst en je af en toe een stukje alleen moet trotseren. Aangezien je de rollen niet kunt combineren, zullen dit vaak lastige situaties zijn. Dan zul je moeten vertrouwen op de ‘wayfarer’ rol, welke de mogelijkheid biedt om te ontsnappen van een gevecht, overige rollen kunnen dit namelijk niet.

Is het team echter weer kompleet, dan is het spel een eitje. Zeker als je denkt dat bijna elke rol veel te sterk is op het eigen vlak. Sommige zelfs zo erg, dat ze het spel haast verpesten, als je ze intensief gebruikt. Zo is er een rol die schade toebrengt aan de hand van de hoeveelheid geld dat je hebt. Aangezien er vrij vroeg in het spel al een mogelijkheid is om heel eenvoudig een absurde hoeveelheid Gil te verdienen, kun je met deze crown de meeste eindbasen gemakkelijk in één ronde verslaan.

Aparte presentatie

Het spel wordt gepresenteerd in een cell shaded grafische stijl, alles ziet er cartoony uit. Er zijn leuke grafische details, zoals wind die door de velden waait of het uiterlijk van de personages dat verandert door het dragen van de verschillende items. De dungeons zelf zijn echter heel erg saai. Het zijn simpele doolhoven met weinig detail in de omgeving. Hierdoor wil je er vaak zo snel mogelijk mee klaar zijn. De meeste zijn gelukkig dan ook lekker kort.

De muziek doet ook terugdenken aan oudere games met leuke chiptune deuntjes die wat zijn opgevuld met modernere technieken en instrumenten. De muziek past gewoon mooi binnen de context van het spel en ik zat al snel lekker mee te neuriën. Ook op dit bepaalde vlak bemerkte ik weer een grote herkenning van de oude Dragon Quest games. Toch apart dat ze het een Final Fantasy titel hebben gegeven. Voor een echte fan van de ouderwetse console-RPG’s moet dit echter niet uitmaken, voor hen is het gewoon weer even terugdenken aan oude tijden.

Het spel is een beetje een terugslag naar oudere games in het RPG-genre. Dit betekent dat er wat verloren gaat op het gebied van toegankelijkheid. Niets wordt er simpelweg voorgekauwd, je moet er wat voor doen als je verder wilt komen. Dit geeft echter wel een beter gevoel van avontuur en de gevechten gaan lekker snel. Voor de fans van RPGs is het toch nog een interessante titel, maar verwacht geen episch verhaal of enige Final Fantasy conventies.