Halo: Reach, het geweldige sluitstuk

Telkens er een nieuwe Halo-game verschijnt, vraag ik me af hoe lang dit immense succesverhaal nog kan blijven duren. De reeks maakte haast in zijn eentje de originele Xbox groot en ook op de 360 wist Bungie mij al 2 keer zeer aangenaam te verrassen. Voor Reach draaide de marketingmolen al maanden op volle toeren en dus verwachtte ik dat deze game mij vooral ging opzadelen met een déjà-vu gevoel. Maar wederom is Bungie er in geslaagd om mijn hart te veroveren.

Al in de menuschermen kun je zien dat Reach een game is die de fans van de reeks wil verwennen. Er werd niet voor de meest logische ordening gezorgd zoals in de meeste games, maar alle zaken die je veel zult gebruiken, zijn altijd binnen handbereik. Ook al zorgde dit in het begin voor wat zoekwerk, na een dagje gamen kon ik bijna blindelings in een match met vrienden springen. Maar voordat je het online slagveld betreedt, kun je maar beter eerst het verhaal doorlopen.

Noble 6

Door het afsluiten van het Master Chief-verhaal in Halo 3, wordt het steeds moeilijker om met een leuk verhaal op de proppen te komen. ODST loste dit op door de focus te leggen op enkele andere personages, maar Reach kiest voor een trip naar het verleden. De echte fans zullen hierdoor wel weten hoe deze historie afloopt, maar laten we eerlijk zijn: het verhaal van de Halo-reeks zal nooit in de prijzen vallen voor de originaliteit, dus het gebrek aan diepgang was nooit een probleem.

Zoals de traditie het wil, krijg je het gezicht van je eigen personage niet te zien. Op sommige momenten was dit zelfs zo duidelijk, dat het haast lachwekkend werd. Wat je wel weet over jezelf, is dat je een job uitoefent die alleen is weggelegd voor een schutter met uitzonderlijk veel talent. En al vanaf de eerste missie wordt je duidelijk gemaakt dat je al deze talenten zult moeten aanwenden om te overleven. Gelukkig is de rest van het Noble-team er om jou te steunen in je tocht.

Halo met 4

Kun je het echter niet zo goed vinden met je computergestuurde team, dan kun je ook samen met drie vrienden aan de slag. In tegenstelling tot de vorige games, wordt het spel moeilijker naarmate er meer gamers samenspelen. Hierdoor blijft Reach altijd uitdagend genoeg om zelfs een groepje fans van het eerste uur tot het uiterste te drijven. Zelfs zonder vrienden is het spel net niet te moeilijk, zodat je nooit gefrustreerd raakt.

Hoe vreemd het dan misschien ook mag klinken, als je sterft in Reach, dan is dat geen ramp. Enkele korte ogenblikken later sta je alweer bij de laatste checkpoint en kun je op zoek naar een betere route dan voorheen. Door de levelstructuur komt het er echter altijd op neer om die ideale baan te vinden. Kies je voor de kortste weg, dan word je al snel afgemaakt. Op de ‘alternatieve’ routes vind je daarentegen meestal het beste wapen om de komende taken met gemak te kunnen voltooien.

Halo op 4 wielen

Naast een overvloed aan wapens, zijn de levels ook gevuld met voertuigen. Naast de gekende Banshees en Warthoges, zijn er ditmaal ook enkele minder gebruiksvriendelijke wagens te vinden. Het leek Bungie dan misschien grappig om een heftruck of een vrachtwagen speelbaar te maken, maar in het verhaal werken deze voertuigen als een rode lap stof voor de ogen van een stier. Daarom had ik maar al te graag deze nieuwe vaartuigen ingeruild voor een betere besturing van de oude wagens.

Ook al zien de meeste wagens er uit alsof ze enkele honderden kilo’s wegen, ze zweven rond alsof ze van papier zijn. Bij de minste aanraking met de omgeving, verlies je de controle en ook precieze bewegingen bij lage snelheden zijn bijna onmogelijk. Meer dan eens moest ik zelfs naar het vorige checkpoint terugkeren omdat ik vast was komen te zitten achter een steen of een rots. De besturing overlaten aan de AI is echter ook geen optie. Als ze achter het stuur zitten, zijn ze zo mogelijk nog dommer dan de gemiddelde baviaan.

Halo 3.5, deel 2

Voor het overige doet de AI zijn werk uitstekend. Je medematen zijn dan wel niet zeer dodelijk, ze geven je altijd de mogelijkheid om de tegenstander te flanken terwijl zij vijandelijke aanvallen onderdrukken. Ook de Coventant hebben een aardig stel virtuele hersens meegekregen, want ze reageren (bijna) altijd goed op jouw acties. Ze zullen er alles aan doen om je in het nauw te drijven en ze zoeken snel dekking als ze zelf aangevallen worden. Dit is misschien geen gigantische stap voorwaarts in vergelijking met de vorige games, maar het is wel een logische evolutie na de bijna perfecte AI van de vorige games.

Naast de AI zijn ook de graphics vooruit gegaan. In mijn review van ODST was dit voor mij nog één van de grootste minpunten van de game en Bungie heeft geluisterd naar deze kritiek. Hoewel ik kan zeggen dat de omgevingen er gedetailleerder en echter uitzien, kan ik niet anders dan besluiten dat dit niet de mooiste game op de markt is. Omgevingen zien er vanop een afstand wel mooi uit, maar van dichtbij valt de game nog vaak door de mand. De hoge framerate maakt dit nog gedeeltelijk goed, maar dit is jammer genoeg weer niet de grote stap in de goede richting die je van een vervolggame zou verwachten.

Forge 2.0

Op dit punt van elke andere review ben ik al bezig met het verzinnen van een flauwe woordspeling voor in de conclusie, maar ditmaal heb ik na meer dan 900 woorden nog niet eens het topje van de ijsberg bereikt. Twee van de belangrijkste elementen heb ik namelijk nog niet besproken: Forge en de online multiplayer. Hoewel het concept van Forge niet veranderd is, is de level-editor toch heel wat verbeterd. Het is namelijk niet meer nodig om oneindig veel toetsen in te drukken om een kleine aanpassing te maken aan je creatie.

Je hebt altijd de juiste gereedschappen bij de hand en dat zorgt er voor dat je zelfs als leek snel vertrokken bent. Ben je echter niet gezegend met het talent om mooie levels te maken, dan is dat zeker geen ramp. Zowel via het spel als via de website van Bungie is het mogelijk om zeer snel de beste en meest gegeerde creaties terug te vinden. Dit geldt trouwens niet alleen voor levels, maar ook voor gametypes, screenshots en zelfs filmpjes.

Online²

Zelfs als je Forge nooit aanraakt, levert Reach misschien wel het beste multiplayer luik af dat ik ooit heb mogen testen. Door Firefight alleen al heb ik de game zo vaak gespeeld dat je gerust kan spreken van een verslaving. Genoeg andere games hebben de mode ook gebruikt, maar deze combinatie van de Halo-wapens, de Halo-gameplay, de Halo-sfeer en het gemak om de regels van de mode aan te passen, is perfect! Nog nooit was het zo leuk om het met vrienden op te nemen tegen hordes vijanden en ik twijfel of het nog mogelijk zal zijn om de mode nog leuker te maken.

Je zou haast gaan vergeten dat er ook nog competitief kan gespeeld worden in Reach, maar ook hier benadert Bungie de perfectie. Zelfs in de drukkere periodes was het enige probleem, dat ik ondervond althans, mijn gebrek aan talent. Voor het overige is het ontzettend simpel om een match te starten of er één van je vrienden te joinen, wat Reach de ideale game maakt om snel eventjes te spelen. Als je er in slaagt om de controller terug neer te leggen uiteraard!

Online³

Wat maakt de Halo-multiplayer nu zo speciaal, want voor niet-fans lijkt Reach misschien maar één van de vele console shooters. Eigenlijk is het zeer simpel: door de jarenlange ervaring weet Bungie perfect hoe ze haar fans kan verwennen. Voor aanvang van een match ben je bijna zeker dat het beste team of de beste speler zal winnen, maar zelfs als jij dat niet bent, dan nog kun je niet anders dan plezier maken.

Omdat het online gedeelte niet drastisch veranderd is, moet je er wel rekening mee houden dat de instapdrempel relatief hoog ligt, maar door de kleine veranderingen, zullen zelfs de grootste fans hun spelstijl moeten aanpassen. Neem nu de Armor Abilities, die er voor zorgen dat je zelfs kan neergemaaid worden door een onzichtbare vijand of een tegenstander die uit de lucht komt gevallen.

Halo 4

Wat dan weer niet uit de lucht komt gevallen, is de hoge score die ik deze game heb gegeven. Zelfs nu nog heb ik het gevoel dat ik zo veel goede dingen moet vertellen over Reach, dat de moed mij al in de schoenen zakt. De muziek en het geluid van Halo verdienen namelijk een review voor zich alleen en ook met een beschrijving van de vele matchtypes kan ik nog uren doorgaan.

Twijfel je na deze review nog altijd over de kwaliteit van de game, dan heb ik maar één tip: test deze game zelf bij een vriend of een kennis en je zult overtuigd zijn . Voor €60 zijn er maar weinig games zijn die zo veel content, zo veel kwaliteit en zo veel variëteit bieden. Het enige wat je dus mag tegenhouden om deze game meteen in huis te halen, is een gebrek aan Xbox 360 of een afkeer van shooters.

De vaklui van Bungie zijn er weer in geslaagd om een indrukwekkende game te creëren. Het verhaal biedt afwisseling en uitdaging, het geluid is wederom geweldig en het spel biedt zo veel online plezier dat je de eerste maanden niet meer hoeft buiten te komen. Grafische breekt het spel geen potten, maar de snelle gameplay doet je dit al snel vergeten.