Zelda valt nog een beetje tegen

De allereerste game die ik bij Nintendo wilde spelen, waarvoor ik eerlijk gezegd speciaal was gekomen, is de nieuwe Zelda voor de Nintendo DS. The Legend of Zelda: Spirit Tracks lijkt sterk op zijn voorganger, Phantom Hourglass, die ik helemaal heb uitgespeeld en die een van m’n allermooiste games op de DS is. Ik wist vrijwel zeker dat ook deze Zelda bij mij in de smaak zou vallen… maar ik werd verrast.


Vrijwel alles in Spirit Tracks herkende ik van de vorige versie. Maar waar dit me bij de nieuwe Professor Layton een prettig gevoel gaf, bleef dat gevoel hier vreemd genoeg achterwege. Het begon al bij de beelden: die oogden vertrouwd, maar zagen er ook wat ouderwets uit.Ik ben geen hardcore gamer die zweert bij HD-beelden, sterker nog: ik speel vooral op handhelds met kleine schermpjes. De vorige versie van het spel vond ik de beelden OK, maar niet echt heel mooi. Nu merkte ik dat mijn beoordeling van het uiterlijk van het spel nog kritischer is geworden. Ik vond de beelden erg pixelachtig en grof, bijvoorbeeld in het demogevecht met een eindbaas zag alles er blokkerig uit. Misschien komt het door al de iPhone-games die er gewoon beter uitzien en waar ik het afgelopen jaar aan gewend ben geraakt?

Eenvoudige puzzels

Maar goed, bij Zelda gaat het natuurlijk om de gameplay en de puzzels. Maar zelfs die vond ik tegenvallen in deze demo. Natuurlijk speelde ik slechts enkele levels en waren er in die levels best een aantal aardige dingen verwerkt. Toch voelde het allemaal wel erg eenvoudig aan. Er was weinig vernuft nodig om er doorheen te komen en het was wel heel duidelijk welke ‘verrassingen’ ieder level voor me in petto had.

Wel is het grappig dat je nu kunt samenspelen met een Phantom om een level door te spelen, maar dit vroeg vooralsnog weinig denkwerk. Het was vrijwel direct duidelijk wat ik moest doen, waarna ik vlot door het level navigeerde.

Saaie treinreis

Helemaal nieuw is dat je je niet langer met een boot verplaatst, alles gaat nu per trein. Het level met de trein speelde echter kinderlijk eenvoudig. Ik weet het zeker: dit vindt mijn nichtje van vier nog simpel om te doen.

Bij het navigeren hoefde ik me vrijwel geen zorgen te maken over de snelheid van mijn trein. Wel zag ik af en toe dieren op de rails lopen, maar door bruut tikken op het scherm schakelde ik deze zo uit. Tot slot werd ik aangevallen door een wat heftiger wezentje, maar ook dat gevecht was eenvoudig op te lossen met wild en tactiekloos tikken op het scherm.

Matige demo of matig spel?

Al met al heb ik aan het spelen van de drie onderdelen van deze Zelda-demo een lichte kater overgehouden. Ik vind het spel er matig uitzien, de puzzels zijn te simpel en het reizen met de trein is niet spannend of avontuurlijk. Als de uiteindelijke game het niveau van de demo niet ontstijgt, dan wordt dit een grote tegenvaller.

Dus rest me niets dan m’n roze bril op te zetten: Nintendo heeft vast expres een instapdemo gemaakt en het spel is straks wél weer van de kwaliteit die we van het bedrijf kennen. Want een matige Zelda, dat zou Nintendo niet doen. Toch?