Disaster is geen echte ramp

Het leek zo'n gewone dag te worden. Een eenvoudige noodoproep van toeristen die zijn gestrand op de top van een vulkaan, waarna ik er met m'n maten op uittrek om ze te redden. Niks bijzonders, wij professionele reddingswerkers doen de hele week niets anders. Helaas pakt alles vandaag wat minder goed uit. Het begint met een vulkaan die plots uitbarst, de heli die neerstort en m'n trouwe maat die voor mijn ogen in de lavastroom verdwijnt. Dat is echter pas het begin van alle ellende. Maar is de game Disaster zelf ook een ramp? Dat is natuurlijk wat jij wilt weten.

Disaster is een game voor de Wii, die we met enige spot 'bijzonder' kunnen noemen. Bijzonder, omdat het nu eens niet gaat om een spel waarbij je staat te springen, te dansen of te gymnastieken. Niets van dat alles, Disaster brengt je terug naar de essentie waar het bij games om draait: lekkere gevechten, volop actie, rennen en schieten. Kortom: we kunnen Disaster gerust kenschetsen als een a-typische game voor de Wii. Zo is de game door Nintendo dan ook gebracht. Disaster moet de traditionele gamers laten zien dat Nintendo hen niet is vergeten in de stortvloed van games voor huisvrouwen en kids die er tegenwoordig voor de Wii in de winkels liggen. Maar is Disaster nou echt leuk voor hardcore gamers?

Lekkere actie
Wat in ieder geval direct duidelijk wordt, is dat het bij Disaster draait om actie. Na de mislukte reddingactie op de berg beland je al snel in een mooie bestorming van een gebouw. Helaas blijken jouw maatjes net zo sterk als een peloton huisvrouwen. Ze laten zich eenvoudig afslachten en jij moet het allemaal zelf opknappen. Het is daarbij opvallend hoe gemakkelijk dat gaat. Stel je voor dat jij met een simpel pistooltje met zes schoten je een weg moet banen door een gebouw waarin de sterkste elite-eenheden van het leger verschanst zitten. Toch zijn deze eenheden geen partij voor jou met je zesklappertje en je baant je kinderlijk eenvoudig een weg langs deze troepen. Is dat verkeerd? Eigenlijk niet, moet ik eerlijk bekennen. Ik vond het best lekker om gewoon lekker simpel wat rond te rennen, duidelijke instructies te krijgen en de vuurgevechten relatief eenvoudig te winnen. Na een stukje vechten volgt een filmpje of een instructie, waarna je weer wat vijanden mag omleggen. Politiek misschien niet correct, maar wel gewoon leuk om te doen en daar draait het immers om bij een game.

Nog weinig uitdaging
Wat het begin van Disaster leuk maakt, is de snelle opvolging van rennen, schieten, instructie en film. Geen enkele actie duurt echt lang en voordat je het weet ben je al een heel eind op weg in het spel. Nu kun je dit ook als een nadeel opvatten: het spel maakt het je in het begin nergens echt moeilijk en er is dus niet veel echte uitdaging. Maar ik beken eerlijk: ik vond het geen probleem en vond het voor de start van een game prima. De grote vraag wordt wel: blijft de game me ook op langere termijn boeien? Dit is immers het spel dat hardcore gamers moet laten zien dat Nintendo hen nog steeds koestert. Ik ben na de eerste uurtjes spelen nog niet overtuigd. Ik vraag me af of de game voldoende uitdaging en diepgang heeft om de beloftes waar te maken. Maar ik moet ook toegeven: echt beroerd is het spel zeker niet.

Kan Nintendo met Disaster de hardcore gamers weer wat moois bieden? Of laat het met dit spel zien dat ze in de afgelopen tijd inderdaad meer gevoel heeft gekregen voor de wensen van huisvrouwen dan van echte gamers? Dat gaan we de komende dagen op de redactie voor je uitzoeken. Ik pak snel m'n zesklappertje weer op, ga verder met m'n bestorming en we vertellen je de komende week of het spel op een regelrechte ramp uitloopt, of dat Nintendo haar goede naam heeft weten te redden.