Firstlook 2008: Hands on: Resident Evil 5

Games als Silent Hill en Resident Evil zijn het leukst om in donkere kamertjes in het midden van de nacht te spelen. Er bestaat geen betere situatie om games te spelen, waar je heel veel in donkere kamers bent en waar de zombies te pas en te onpas verschijnen. Om de tien minuten schrik je je het apenlazarus. Teleurgesteld was ik dan ook, omdat ik Resident Evil 5 gewoon in een grote hal met veel lawaai moest spelen. Eenmaal begonnen met spelen, snapte ik waarom er niet voor bovengenoemde aanpak is gekozen…

Waarom? Dat ga ik nog niet vertellen. Wel kan ik zeggen dat ik ronduit positief ben over Resident Evil 5. Waar deel vier een geweldige spelervaring bood op de vorige generatie en op de Wii, zal dit deel op de Xbox 360 en PlayStation 3 veel zielen oogsten.

Is dit een game? Nee! Een film toch?

Ten eerste wil ik duidelijk maken dat Resident Evil 5 een grafische kwaliteit heeft waar je U tegen zegt. Eenieder die hier iets tegen heeft, zal ik persoonlijk duidelijk maken dat hij een steekje los heeft zitten. Alles ziet er fotorealistisch uit, van de omgevingen tot de poriën op de huid van de hoofdrolspeler. Deze game legt de lat hoger voor andere games wier grafische kwaliteit al erg hoog was. Dat is lovenswaardig!

Vasthouden aan principes

Ook belangrijk is dat Capcom vasthoudt aan het camerastandpunt van Resident Evil 4. Je kijkt namelijk mee over de schouder van Chris Redfield, de hoofdrolspeler. En dat laat je de brute actie extra intens beleven. Doordat alles er grafisch zo goed uitziet, is het net alsof er echt een horde zombies op je afgestormd komt. Ze kunnen dit echter beter niet doen, want aan jou is de taak om hen helemaal kapot te schieten. Dit gaat prima met het wapenarsenaal dat je tot je beschikking hebt. Van gewone pistolen tot gruwelijke shotguns, de variatie druipt er vanaf. Bovendien biedt de omgeving nog tal van explosieven aan, waarmee je zombielijken heel ver door je beeldscherm kunt laten vliegen.

Bij het laten vliegen van lijken, stroomt het bloed ook rijkelijk door de straten van de steden. Als je een zombie afknalt met een shotgun, schiet zijn kop weg, spuit het bloed alle kanten op en verteert zijn lichaam langzaam. Een heerlijk gevoel is wat overblijft, zodra de zombie verteerd is.

Boe! Schrik?

Dan is het nu de grote tijd om het enige nadeel van Resident Evil 5 tot nu toe te behandelen. Ik heb het al eerder gezegd: games als Resident Evil moeten het hebben van hun griezeligheid. Het constant op het puntje van je stoel zitten en om het half uur bagger schijten. Dat heb ik echter bij Resident Evil 5 nog niet gezien. Je speelt in klaar daglicht en de zombies komen niet zomaar binnenvallen, maar je ziet ze al van verre aankomen. Luiers zijn niet vereist bij het spelen van deze game en dat is doodzonde.

Nou is er een grote opluchting voor de fans van Resident Evil, want ik heb nog maar twee levels kunnen spelen. Er is dus nog zat andere content en wie weet dat het daar nog heel wat enger is. Ik heb er in ieder geval goede hoop op en sla flinke pakken met luiers in voor de release van deeltje vijf van de Resident Evil franchise.

Resident Evil moet het hebben van griezelige episodes en die ben ik in de demo nog niet tegengekomen. Ik heb er echter goede hoop op dat we daar in de uiteindelijke versie geen gebrek aan zullen hebben en mede dankzij die oogstrelende graphics kan Resident Evil 5 een geweldige topgame gaan worden. Wel jammer dat we tot maart 2009 moeten wachten voordat we hiermee aan de slag kunnen.