Jungle Boy
De missie waar ik in werd geworpen, vond plaats in Peleliu op de Palau Eilanden, ten zuiden van Tokyo. Het beeldscherm spoot een zeer realistisch bos in mijn ogen en de zon straalde netjes tussen de bomen door. Een fantastisch gezicht! Nadat ik een blik om me heen worp, was ik de controls binnen no-time meester. Deze zijn namelijk precies hetzelfde als de voorgaande delen en geven je een snelle start. Mijn missie was om te hergroeperen met wat makkers van me een stukje verderop. Daar was namelijk een vliegtuig neergestort. Ik liep rustig over de drassige ondergrond richting mijn doel, nog steeds genietend van de mooie plaatjes die deze engine uitspuugt. Eenmaal daar werd het vliegtuig onderzocht en vond een NPC een granaat die over enkele seconden af ging! Er volgde een luide kreet: "Ambush!". Binnen een mum van tijd kwamen uit drie richtingen goed gecamoufleerde spleetogen uit het gras gekropen! Ik had ze écht niet gezien! Snel pakte ik mijn Brown Automatic Rifle en probeerde wat blauwe bonen in vijandelijke AI te pompen. Zo heel gemakkelijk ging dat niet, omdat ze bijna onzichtbaar zijn in de bossen. Daarom stond er ook binnen enkele seconden een gekke Japanner voor me, die me krijsend met een bajonet te lijf ging! Ik schrok wel even toen ik die agressiviteit zag! Daarmee houdt Treyarch zich aan hun woord: "de vijandelijke AI zal zeer fel en gewelddadig reageren". Dat is ook niet zo gek, de mentaliteit van de inmiddels hoogbejaarde of al gestorven Japanners was enorm! Ze stormden zonder na te denken door een regen van kogels en vuur om de vijand te doden. Ze bliezen zichzelf op in de buurt van Amerikaanse soldaten om zoveel mogelijk gewonden en doden te veroorzaken, ook al ging dat ten koste van hun eigen leven. Later meer over deze gevechtstactieken, nu is het tijd om verder te gaan met de missie!Jawel, vlammenwerpers!
Na de plotselinge hinderlaag trok ik samen met mijn strijdmakkers door een klein riviertje een heuveltje op. Daar stonden enkele nietsvermoedende Japanners die met drie granaten met de vloer gelijk gemaakt werden. Eenmaal op de heuvel vlogen de kogels me om de oren! Ik zocht snel naar wat dekking en belandde achter enkele zandzakken. Met enkele welgemikte schoten plaatste ik wat munitie tussen de (spleet)ogen van de Jappen. Ik zocht schuil in een bunkertje, maar daar zaten ook enkele moedige soldaten die het op mij gemunt hadden. Echter hadden ze niet gerekend op mijn op scherp gezette granaat. Nadat het redelijk veilig was,
trokken mijn troepen een stukje verder. Na enkele tientallen meters stuitten we echter alweer op een bolwerk. Een dikke bunker met twee machinegeweren erin, die een regen van kogels creëerden! Gelukkig vond ik een vlammenwerper op de grond, jawel, een vlammenwerper! Ik spoot enkele vuurregens naar de vijandelijke AI die al brandend en schreeuwend naar de vloer ging. Ik ging wellicht iets te wellustig met het wapen om, aangezien de omliggende flora ook in vlammen opging! In het heetst van de strijd verloor ik mijn vlammenwerper en stootte ik op zwaar verzet bij de bovengenoemde bunker. Ik was niet zo gek om door de kogelregen op zoek te gaan naar mijn geliefde wapen, dus probeerde ik het anders. Van voren aanvallen had totaal geen zin en mijn strijdmakkers vielen dan ook met bosjes. Dat brengt mij op een nieuwe feature in World at War: als één van je drie teamgenoten gewond raakt, moet je hem helpen. Als je dat niet doet en hij sterft, is het game-over voor jou. Gelukkig kon ik zonder al te veel kleerscheuren bij hem komen en pepte ik hem snel op. Teamgenoten helpen elkaar trouwens ook als het om gewonden gaat. Daarna benaderde ik de bunker van opzij, ik gooide een granaat door één van de schietgaten en blies daarmee de vijand naar de eeuwige jachtvelden. Tevens ontstond een groot gat in de muur van de bunker, tijd om verder te gaan!Secure the airfield!
Mijn strijd ging verder terwijl ik een weg vond door de bunker. Eénmaal aan de andere zijde zie ik een enorm gebouw, waar enkele Japanners zich hebben gehuisvest. Gelukkig voor mij was het huis al bijna rijp voor de sloop dus schoot ik met een net gevonden grenade launcher het verzet aan flarden en binnen enkele seconden was het huis Amerikaans terrein. Aan de andere kant van het huis val ik opeens in een enorme tankstrijd! Overal Amerikaanse en Japanse tanks met infanterie die er tussendoor danst! Wanhopig probeer ik mij een weg te banen tussen de tanks en de vijand er tussen te vinden. Een nieuw bericht!"‘Destroy the two remaining tanks’". Een stukje verderop lagen enkele bazooka’s, waar ik naar toe snelde. Maar toen sloeg het noodlot toe: het was over. De medewerkers van Activision verzochten ons vriendelijk doch dringend weg te gaan. Jammer! Maar tegelijkertijd supervet! Het is jammer dat ik niet verder kon spelen, maar ondertussen was de ervaring die opgedaan was zeker om over naar huis te schrijven. Dit smaakte naar meer, veel meer. Daarom infiltreerde ik in het geheime hoofdkwartier van Activision in Leipzig en regelde een afspraak met Executive Producer van Treyarch: Daniel Suarez!Fight, fight, never surrender!
Klik voor vergrotingen...
Shaun kon ons ook nog wat meer vertellen over de multiplayer. De perks waar Call of Duty 4 beroemd en berucht om is, zullen er wederom inzitten. Ook het ranksyteem heeft zich een weg naar het nieuwe deel weten banen. Goed nieuws dus voor de liefhebbers van Modern Warfare! En dat is ook heel begrijpelijk: het systeem van Call of Duty 4 zat zeer goed in elkaar en was zeker geschikt voor herhaling. Daarnaast zullen er enkele single player-maps (gedeeltelijk) speelbaar zijn op de online slagvelden. Over verschillende gametypes wou hij nog geen uitspraak doen, daar moesten we nog enkele weekjes op wachten. Wel kon hij vermelden dat er voertuigen aanwezig zullen zijn in de multiplayer zoals boten, tanks en jeeps. Er zullen speciale maps zijn voor voertuigen, maps meer gericht op infanterie en enkele die zich tussen deze twee bevinden. Toen Shaun eenmaal de weg naar zijn controller had gevonden, begon hij een co-op avontuur met zijn collega. De speelsessie die ik eerder had gehad, werd nu dunnetjes overgedaan, maar dan in twee speler co-op. En het was een stuk toffer om het met zijn tweeën te doen, je kon duidelijk merken dat je met twee man veel sterker bent en de vooruitgang door het level ging dan ook een stuk sneller dan ik in m’n eentje gewend ben. Tijdens de speelsessie benadrukte Shaun de mentaliteit van de Japanners, die mij ook al opviel! Hij zei dat de Japanners bijvoorbeeld ondergrondse tunnels groeven om de vijand van achter aan te vallen. Daarnaast schoten de Japanners hun vijanden in eerste instantie niet dood, maar gewond. Zodat een teamgenoot of doktor hem kwam helpen. Daarna schoten ze koelbloedig ook de doktor dood. Ook deden ze alsof ze dood waren, net zolang totdat een groepje Amerikanen de lijken kwam inspecteren, waarna ze zichzelf opbliezen met een granaat. Daarmee hun tegenstanders (en zichzelf) naar het hiernamaals stuurden. Als dat geen spannende gameplay met zich meebrengt, weet ik het ook niet meer!
