Hands on: Trauma Center: New Blood

Doktertje spelen is een fenomeen dat vooral onder kleine kinderen erg populair is. Of onder volleerd gymnasiasten met natuur en gezondheid natuurlijk. Maar met de introductie van de Nintendo DS en de Nintendo Wii, inmiddels alweer een tijdje geleden, kon ook de gemiddelde gamer een operatie uitvoeren. Een vaste hand en stalen zenuwen waren een vereiste in de Trauma Center games, waarvan er inmiddels al twee het daglicht hebben gezien. Een derde deel, het tweede voor de Wii, is in een vergevorderd stadium van zijn ontwikkeling en ik heb daar een speelsessie mee gehad. Of het leuk was? Dan moet je verder lezen.

In deze Trauma Center met de subtitel New Blood kun je kiezen uit twee verschillende artsen: een mannelijke en een vrouwelijke. Het accent wordt gelegd op de mannelijke dokter Marcus Vaughn, een botte droogkloot die zijn werk niet altijd even serieus neemt. Hij wordt bijgestaan door Valerie Braybock, die door een tweede speler onder handen genomen kan worden.

Simpele doch doeltreffende gameplay

Het “verhaal”, voor zover je dat een verhaal kunt noemen, wordt uitgelegd door middel van dialogen die we al kennen uit de voorgaande delen. De game is volledig 2D en je speelt het spel met de Wii-Remote en de Nunchuk. In de operaties kun je met de analogestick op de Nunchuk het instrument kiezen dat je nodig hebt en met de Wii-Remote bestuur je dat. Naar mate het spel vordert worden de operaties steeds ingewikkelder en zullen de frustratiekreten vaak genoeg door de kamer galmen. In de eerste operatie wordt door je assistente volledig uitgelegd hoe alles werkt. Ook hier staat toegankelijkheid weer hoog in het vaandel, hoewel ik een jochie van vier hier niet zo snel mee zie werken.

Samen een open hart operatie uitvoeren

Het belangrijkste nieuws uit deze Trauma Center is dat je hem met zijn tweeën kunt spelen. Een operatie is immers niet in je eentje te klaren. De spanningen lopen als je met zijn tweeën bent bovendien nog hoger op, want je kunt elkaar voor het kleinste foutje de huid helemaal vol schelden. Er is niets meer frustrerend dan je patiënt kwijtraken door toedoen van een domme fout van je mede chirurg. Dat laat je het hele dokter zijn op een nieuwe manier beleven.

Een verhaal? Ach laat me niet lachen

De Trauma Center games kennen allemaal een verhaal. De een vindt het geweldig episch de ander vindt het droog en inspiratieloos. Ik schaar me bij die tweede groep en daar heb ik een leuk voorbeeldje bij. Bij de derde operatie namelijk, heb je vrij en zijn alle hulpartsen al naar huis. Je krijgt telefoon en er is een vent met een schotwond die dringend geholpen moet worden. Binnen tien minuten zijn ze gearriveerd, maar eigenlijk kom je mensen te kort voor de operatie. Toevallig is het vrouwtje dat bij die vent is ook een arts en hebben ze precies genoeg mensen om de operatie te klaren. Afgezaagder kan het volgens mij niet.

Doktertje spelen spannend of juist snel saai?

Het begrip Trauma Center is voor ons gamers niets nieuws. Het concept is best leuk, maar elke nieuwe game van de serie lijkt op hetzelfde gebaseerd te zijn. Het is een kwestie van een nieuwe patiënt en een iets andere dokter. Dit is niet raar, maar op den duur wordt het doktertje spelen een beetje repetitief. Steeds maar weer hetzelfde doen, maar dan uitgebreid met nog een extra tumor kan niet eeuwig leuk blijven. Zolang je je echter eeuwig vermaakt hebt met de vorige delen zul je ook hier weer van smullen. Voor mij blijft het een game die ik wel wil halen, maar alleen als die in de budgetbak ligt voor de helft van de prijs.

Deze tweede Trauma Center voor de Wii lijkt veel op zijn voorganger, maar toont met de multiplayer modus toch enige vernieuwing. Op deze manier kun je het dokter zijn nog intenser beleven. De vraag blijft echter of Trauma Center wel lang leuk blijft, want je doet werkelijk constant hetzelfde, maar dan iets moeilijker. De besturing is vrij simpel en snel op te pakken en het verhaal is in mijn ogen zeer afgezaagd. Andere mensen willen hier nog wel eens een andere mening over hebben, maar over smaak valt uiteraard niet te twisten.