Schud je los met Wario Land

Als je tegenwoordig aan iemand vraagt wie Wario is, dan zal men waarschijnlijk antwoorden dat het een motormannetje met een spijkerjasje aan is. Men zal dan ook verbaasd kijken naar welke weg Nintendo inslaat met Wario Land: The Shake Dimension. Dit is namelijk een platformer en niet een serie minigames. Deze mensen hebben echter nooit het mooie tijdperk van de Wario 2D-platformer meegemaakt. Games die altijd garant stonden voor veel gebeuk en waarin het zoeken naar geld en schatten belangrijk was. Nintendo gaat met deze telg van de Wario franchise, Wario Land: The Shake Dimension, dus weer terug naar de roots en dat lijkt in eerst instantie een stap in de goede richting.

Nostalgische gevoelens besprongen me toen ik de eerste beelden van het spel zag en toen ik het ook nog mocht spelen schoten de tranen me in de ogen. Gretig greep ik naar de Wii-Remote om hem in standje NES vast te mogen pakken en met de gele snoodaard aan de slag te gaan. Het voelde als vanouds, maar wel met een futuristisch sausje eroverheen.

Nieuwe grafische stijl

Het eerste wat me opviel aan de nieuwe Wario Land was de nieuwe weg die Nintendo heeft ingeslagen met de grafische stijl. Wario en alle andere personages zijn gemaakt in een animé stijl, iets wat je bij deze game niet verwacht. De cell-shaded stijl is goed toegepast en toont een beetje vernieuwing in de franchise. Bovendien is het geen slecht idee geweest, omdat animé tegenwoordig een populair fenomeen is onder de jeugd, dus een prima zet van Nintendo.

Verhaaltje voor het slapen gaan

Het verhaal in Wario Land: TSD is vrij kinderachtig. Je spant samen met je aartsrivaal captain Syrup om een slechterik in The Shake Dimension te verslaan. Hij heeft allemaal vogelachtige beestjes ontvoerd en die moet jij bevrijden. Ondertussen moet je geld verzamelen om aan het eind van een level een kaart te kopen. Elke keer moet je eerst zo’n beestje bevrijden, voordat je verder kunt. Hoeveel levels er in totaal zijn kan ik niet vertellen, maar het zullen er waarschijnlijk rond de veertig zijn. Verwacht hier echter niet teveel van, want met één level was ik tussen de vijf en tien minuten bezig.

Schudden met die kont(roller)

Het hele idee achter Wario Land is dat het toegankelijk is voor iedereen. Dit is niets nieuws, want dit is kort gezegd Nintendo’s marktstrategie. Met deze game is Nintendo in ieder geval weer geslaagd als het daar op aan komt. De simpele controls worden in het eerste level door middel van plaatjes uitgelegd op een manier dat zelfs mijn neefje van drie het kan snappen. Niets mis mee natuurlijk, maar als je er als zestienjarige puber naar zit te kijken, dan heb je het gevoel dat je niet helemaal serieus genomen wordt.

Het op en neer schudden van de Wii-Remote is het belangrijkste in het spel. Als je dit doet terwijl Wario een zak in zijn handen heeft, dan komen er verschillende voorwerpen of geld uit. In elk level kom je om de haverklap dingen tegen die je moet schudden om verder te komen. Als je de Wii-Remote schudt terwijl je niets vasthoudt, slaat Wario op de grond en valt er iets onstabiels naar beneden. Deze (veel te) simpele puzzel-elementen zijn leuk verwerkt, maar worden na één of hooguit twee levels saai en repetitief.

Het voelt inderdaad als vanouds, maar dan erger

Als je het eerste level hebt uitgespeeld, dan kun je een kaart kopen om naar het volgende gedeelte van het spel te komen. Maar in het tweede level zie je precies hetzelfde als in het eerste. Je rent naar het beestje, verslaat ondertussen wat tegenstanders en lost een puzzeltje op, dan kom je aan bij het misbaksel en ren je weer terug. Dit is simpel gezegd hoe een level in elkaar zit.

In de vorige Wario games was het idee vrijwel hetzelfde, maar toen kon je nog power-ups verzamelen en hoefde je niet steeds écht hetzelfde te doen. Dit keer is er echter heel fantasieloos te werk gegaan. Geen sterke tegenstanders, geen power ups, helemaal niets. Gewoon een paar vijanden en saaie puzzels, die in de weg staan om het beestje te pakken. Dit is erg jammer, want als in deze elementen meer tijd, of überhaupt tijd was gestoken, had de game heel wat interessanter kunnen zijn. Uiteraard heb ik me tegoed mogen doen aan een demo, dus ik blijf hopen op een meer geslaagde uiteindelijke versie. Ik vrees echter dat het bij hopen zal blijven.

Dit nieuwe deel van de Wario franchise gaat terug naar de roots, maar maakt de serie wel erg simpel. Het nieuwe grafische stijltje is erg leuk en trekt jong en oud, maar het verhaal is kinderachtig en het lijkt nogal snel saai en repetitief te worden. Helaas is er erg fantasieloos tewerk gegaan bij deze game anders had het veel leuker kunnen worden. Misschien dat Nintendo nog wat aanpassingen gaat maken en dat de uiteindelijke versie beter wordt, maar van wat ik gespeeld heb, kan ik niet warm worden en dat met dit weer.