Hands on: Rock Band rockt de pan uit

Als je tegenwoordig naar het nieuws kijkt, dan kom je niet vaak blijde berichten tegen. Er is armoede en honger in de derde wereldlanden, er worden kinderen gefolterd in Oostenrijkse kelders, maar er is één ding dat bij mij de emmer doet overlopen! Dat is het feit dat Rock Band in Nederland nog steeds niet uit is. Gelukkig scoorde ik een exclusieve speelsessie in het exotische Wapserveen en kon ik na een half uur fietsen uitgebreid Rock Band spelen. Hier kun jij op jouw beurt mijn impressies lezen.

Lamme benen en een heerlijk gevoel

Het uitgebreide pakket stond al in een klein kamertje op mij te wachten. Een drumstel, een microfoon en de Fender Stratocaster, oftewel de gitaar die in Rock Band gebruikt wordt. Gretig greep ik de drumstokken in mijn handen om te beginnen met spelen op het drumstel. Het concept was vrij simpel. De gekleurde noten op de balk aanslaan op het drumstel en bij een langwerpige balk het pedaal gebruiken. Het lijkt allemaal zo simpel, maar dat is het niet! Op de eerste moeilijkheidsgraden is het allemaal nog te doen. Een langzame balk met weinig afwisseling in de noten maakt het misschien zelfs een beetje te simpel. Maar zodra je bij hard en expert aanbelandt, doen de problemen zich aan. Hier wordt alles een stuk intenser en zal je been af en toe flink lam zijn van het trappen op het pedaal. Maar als je dat eenmaal gewend bent, zal het wel een ervaring bieden die je niet snel zult vergeten.

Gitaar weinig vernieuwend

Op het moment dat ik vermoeid raakte van het eeuwige getrappel op het pedaal, besloot ik mij te wagen aan de gitaar. Aan het begin van elk nummer krijg je de keuze uit de ‘lead’ of de ‘bass’. De ‘lead’ is over het algemeen iets pittiger en heeft bijna altijd een lekkere solo, terwijl de ‘bass’ nogal eentonig en meestal saaier dan de ‘lead’ is. Het idee van het gitaar spelen, wijkt weinig af van het al bekende Guitar Hero. Wat wel opvallend is, is dat ze bij Rock Band gekozen hebben voor een strakker ‘timing window’. Harmonix gebruikte dit al in Guitar Hero II, maar het werd door Neversoft niet weer gebruikt in deel drie van de serie. Harmonix heeft het dus meegenomen naar Rock Band. Het houdt in dat je minder ruimte voor fouten hebt bij het aanslaan van de noten. Bij Guitar Hero heb je simpel gezegd iets meer tijd om de noot aan te slaan en lijkt het iets minder echt, maar bij Rock Band moet je heel exact zijn, waardoor alles moeilijker is.

De nummers op zich zijn niet moeilijker dan in Guitar Hero. Bij Rock Band hebben ze er voor gekozen om de nummers wat makkelijker te maken, maar je moet dus wel preciezer zijn. Dat maakt Rock Band alsnog pittige kost en het zal voor de veteraan dan ook even oefenen zijn om het onder de knie te krijgen.

Zingen niet beschamend, maar best lastig

Uiteindelijk moest ik mij ook wagen aan hetgeen waar ik het meest tegenop keek: het zingen. Met een stem als de mijne verwachtte ik geen hoge scores en begon ik op easy. Gelukkig geeft het spel je daar ruimte om een grafstem te hebben. De tekst komt samen met de toonhoogte op een grote horizontale balk in beeld. Hetzelfde idee als Singstar eigenlijk, maar dan iets minder kleurrijk. Het is niet erg moeilijk op de eerste moeilijkheidsgraden, maar naarmate je vordert, moet je wel steeds preciezer zijn. Het enige wat vervelend is, is als je een nummer moet zingen waarvan je de tekst niet kent. Het is soms namelijk heel onhandig lezen. Op den duur went dat wel en begin je daar meer inzicht in te krijgen. Uiteindelijk zul je de sterren van de hemel zingen en ben je een echte rockster.

Bedrading en de daaropvolgende wirwar

Ik heb vooralsnog slechts één echt minpunt aan Rock Band weten te ontdekken: de instrumenten zijn niet draadloos. Op zich is dit misschien geen ramp. Maar als je drie of vier draden in een USB HUB, die bijgeleverd wordt, hebt zitten, dan wordt het al gauw een chaos. Zo ook in Wapserveen en dat is toch heel vervelend, want als je elke avond die draden uit de knoop moet halen, dan wordt je daar op den duur niet goed van.

Maar voor de toekomst…

Helaas zullen wij al deze instrumenten in de nabije toekomst nog niet kunnen bespelen. Schijnbaar vindt men het in grote Amerikaanse bedrijven nodig om de Nederlanders te martelen. Als wij uiteindelijk misschien toch nog aan de slag mogen met deze game, dan hebben we in ieder geval al een waslijst aan downloadable content beschikbaar. Iets wat, met een tracklist van iets meer dan zestig nummers, misschien niet onhandig is. Toch zul je met de muziek, die Rock Band te bieden heeft, eerst wel een tijdje vooruit kunnen. Maar nogmaals: laten we eerst eens afwachten op een Nederlandse releasedatum.

Rock Band heeft mij bij mijn eerste speelsessie weten te overtuigen. De game kent een goede tracklist en mocht je die zat zijn, dan is er nog voldoende om te downloaden. De verschillende instrumenten bespelen, geeft een lekker gevoel en alles werkt prima. Het enige wat vervelend is, is dat de instrumenten niet draadloos zijn. Dit resulteert al snel in een wirwar van draden. Al met al weet Rock Band mij te imponeren. Ik kon met een goed gevoel weer naar huis fietsen. Daar ging ik proberen wat aan al die problemen in de wereld te doen. Mocht er binnenkort dus wereldvrede zijn, dan weet je wie je daarvoor mag bedanken.