Preview: Rise of the Argonauts

Een aantal dagen geleden bezochten we Codemasters' line-up event, waar de uitgever - zoals de naam al deed vermoeden - zijn line-up voor dit jaar heeft voorgesteld. Eén van de meest indrukwekkende, zo niet dé meest indrukwekkende game die daar werd voorgesteld, was zonder twijfel Rise of the Argonauts: een revolutionaire Role Playing Game, die zich afspeelt in de Griekse Oudheid.

Liefdesdrama en Griekse Mythologie

In Rise of the Argonauts kruip je in de huid van Jason, koning van het eiland Iolcus. Koning Jason had alles wat zijn hartje begeerde: een vredig en welvarend koninkrijk en een bloedmooie verloofde: prinses Alceme van Mycene. Maar op de dag dat Jason met zijn lieftallige prinses zou gaan trouwen, wordt die laatste getroffen door een dodelijke pijl van een bende Ionische huurlingen. Woedend moordt Jason samen met zijn vriend Hercules de hele bende uit en besluit om niet bij de pakken te blijven zitten. Hij wil en zal zijn geliefde terug onder de levenden brengen en leert dat hij dit slechts op één manier kan doen: door het Gulden Vlies te vinden.

Samen met zijn vriend Hercules vertrekt hij op een episch avontuur op zoek naar het Gulden Vlies. In het level dat wij te zien kregen, komen Jason en zijn vrienden aan in Mycene, waar ze hem verdenken van de moord op hun prinses. Jouw taak is om je onschuld te bewijzen en in het Oude Griekenland kan dat slechts op één manier: in de arena. Op weg naar de arena zie je dat het volk van Mycene je ook echt niet kan luchten, daar bijna elke bewoner die je aankijkt je in het gezicht spuwt. Aangekomen in het colosseum moet je drie gevechten winnen om vrijgesproken te worden. In het eerste vecht je samen met een veroordeelde verkoper, of je die man helpt, zal invloed hebben op het verdere verloop van het verhaal, net als alle andere keuzes die je maakt doorheen het spel. Vervolgens vecht je tegen een bende bandieten en de finale vecht je uit met Achilles.

Knuppelen, knuppelen en blijven knuppelen

Wat meteen opvalt, is de manier waarop Liquid Entertainment het gevechtssysteem heeft aangepakt. Waar je in andere games uit het genre zevenendertig keer als een bezetene op iemands hoofd moet staan knuppelen tot je tegenstander eindelijk het loodje legt, of je om beurten een slag uitbrengt die vijfentwintig schadepunten toebrengt en je belager sterft als zijn levenspunten onder nul gaan, werkt het gevechtssysteem in Rise of the Argonauts heel anders en is het bovenal veel intenser en intuïtiever.

Jason is een wapenmeester die zowel met een zwaard als met een strijdknots, een speer en een schild uitstekend overweg kan. Wanneer je met één van je wapens je belager volop kunt raken, loopt die direct schade op. Je spietst 'm op je speer en dan is ie simpelweg dood, je kapt z'n arm af en dan is euh... z'n arm af, enzovoort. Het gevechtssysteem ziet er heel bruut uit en lijkt uitstekend te werken. Je moet ook opletten dat je dikwijls dekking zoekt, zodat je niet zelf in tweeën gereten wordt. Dat dynamische dekkingsysteem zit overigens ijzersterk in elkaar, heb ik me laten vertellen door de president van Liquid Entertainment, maar dat was me trouwens zelf al opgevallen. Bovendien kun je schilden van je tegenstanders ook kapot meppen. Blijft er een dappere krijger zich steeds verschuilen achter een joekel van een schild, is het zaak om daar goed op te gaan rammen tot het in stukken uit elkaar valt.

Als klap op de vuurpijl kun je ook nog een heleboel context-gebonden finishing moves uit je mouw schudden en kun je samen met je vijf Argonauts, die je doorheen het verhaal verzamelt, ook heuse team combo's en finishing moves bovenhalen. Voorts heb je ook de beschikking over een breed scala aan magische krachten afhankelijk van de goden die je vereert.

Zwijnenreet en Onderdompeling

Een tweede punt dat onmiddellijk opviel, was de manier waarop je in de game gezogen werd. Zo heb je geen HUD en staat er nergens een levensbalk of andere prullaria op je scherm. Zoals ik al zei, krijg je gewoon direct effecten van wonden die je oploopt. Krijg je bijvoorbeeld een speerpunt in je voet, zul je het niet meteen op een lopen kunnen zetten. Ook de tussenfilmpjes zijn volledig in-game, om je zo nauw mogelijk met de verhaallijn betrokken te houden en je er niet telkens uit te halen.

De ontwikkelaar is van mening dat je bij het merendeel van de RPG's minstens één vierde van je tijd verdoet in menu-schermen, om je inventory te organiseren, om nieuwe attributen toe te wijzen nadat je een level gestegen bent, enzovoort. In Rise of the Argonauts blijf je echter volledig ondergedompeld in het verhaal. Je moet dus geen tientallen verschillende items gaan zoeken en zult om de haverklap dus ook geen zwaarden uit zwijnenreten kunnen bovenhalen of toverdrankjes uit de overblijfselen van een mythologisch beest. Om het even mooi te verwoorden als de ontwikkelaar dat zelf deed.

Goddelijke Graphics

De enige keer dat je met menu-schermen bezig zult zijn, is wanneer je jouw acties wijdt aan een godheid. In het spel zitten vier goden verwerkt, die elk een manier van spelen representeren: Apollo, Ares, Athena en Hermes. Elk van deze goden zorgt er voor dat je met één van je vier wapens beter wordt en bezorgt je speciale magische krachten.

Alle keuzes die je maakt tijdens dialogen en tijdens het spelen, hebben een directe invloed op je gratie bij de verschillende godheden. De ontwikkelaar claimt ook dat de keuzes iets subtieler zijn dan bij andere games waar je snel de neutrale, de slechte en de goede oplossing uit dialogen kunt halen. Los daarvan kun je ook verschillende deeds doen, die je aan een god van jouw keuze kunt wijden. Je redt bijvoorbeeld een dorpje van een bende bandieten en bidt tot Apollo dat je het dorp in zijn naam hebt gered.

Ten slotte wil ik nog even kwijt dat de game er grafisch al redelijk sterk uitzag, ondanks dat het nog maar een vroege versie was. Je zult in totaal acht verschillende eilanden in willekeurige volgorde kunnen bezoeken, die er stuk voor stuk compleet anders uitzien, zowel qua inwoners als qua vegetatie en dergelijke meer. Overigens zul je met de essentiële gameplay een twintigtal uurtjes bezig zijn en kun je er, als je side-quests doet, zelfs om en bij de vijftig uur mee bezig zijn, dixit Liquid Entertainment.

Rise of the Argonauts is in mijn ogen een bijzonder veelbelovende game, die heel wat nieuwe dingen aanreikt. Het verhaal lijkt goed in elkaar te zitten, maar vooral de manier waarop het gepresenteerd wordt, wist mijn aandacht te trekken. Je wordt helemaal meegezogen, daar je niet afgeleid wordt door een HUD of voor-gerendere filmpjes. Ook het intense en intuïtieve gevechtssysteem wist me onmiddellijk te bekoren. Wat we tot op heden gezien hebben van deze game schept enkel en alleen hoge verwachtingen. Nu kunnen we alleen maar hopen dat de ontwikkelaar die verwachtingen ook kan inlossen...