Hands-on ervaring: The Path

Een tijdje geleden al konden jullie het gesprek lezen dat wij hadden met Michael Samyn en Auriea Harvey, de twee creatieve breinen achter Tale of Tales. Diezelfde dag konden Joris en ik met onze eigen handen The Path testen. In deze hands-on preview lezen jullie hoe wij deze ietwat bizarre game ervaarden.

Er was eens…

Zoals elk goed sprookje begint The Path met ‘er was eens’. Er was namelijk eens een kamertje met zes verschillende meisjes. Verschillend is misschien verkeerd uitgedrukt, want elk meisje staat voor een karaktereigenschap van Roodkapje. Tijdens onze speeltest was er maar één van de meisjes beschikbaar en dus konden we snel aan de slag. Eenmaal het juiste personage was geselecteerd, belandden we in een sfeervol bos. Het spel raadde ons aan om het pad te volgen en dat deden we dan ook.

Na enkele minuutjes kwamen we aan bij een bankje, waarop we rustig konden gaan zitten door er eventjes langs te blijven staan. Al snel stonden we weer op en liepen we verder. Nog even later kwamen we aan bij het huis van grootmoeder. Daar nam het spel de besturing grotendeels over. We belandden op een vooraf vastgelegd pad en het enige wat we nog konden doen, was vooruit gaan of blijven staan. Het huis was echter redelijk leeg en het eindscherm met onze resultaten bevestigde ons vermoeden: we hadden het spel niet goed gespeeld.

Afwijken van het rechte pad is een must

Gelukkig waren Michael en Auriea vergevingsgezind en kregen we nog een tweede kans. Ditmaal werden we ingelicht over wat we echt moesten doen: we moesten het pad verlaten en op zoek gaan naar herinneringen, die in het bos verstopt waren. Om het zoeken niet te moeilijk te maken, wordt in de verte aangeduid waarheen je moet lopen. Dit wordt gedaan door het gebruik van een licht, dat fel schijnt op de plekken waar je een herinnering terugvindt of tekens die aangeven waar de wolf en het huis van grootmoeder zijn.

Toen we op de juiste plek waren aangekomen, kwam de artistieke kant van het spel nog meer tot uiting. Herinneringen en in-game beelden vloeiden in elkaar over en ook de muziek evolueerde constant tijdens onze zoektocht. Maar de muziek was niet het enige wat er was veranderd. Nadat we het pad verlaten hadden, was het helemaal verdwenen. De enige manier om terug te keren naar het pad, was gered worden door een ander meisje, of ‘sterven’ door de wolf.

En ze leefde nog lang en gelukkig?

Zo zijn we meteen aanbeland bij het uiteindelijke doel van het spel: sterven. Dit klinkt misschien raar, maar ook hier was een logische verklaring voor. In het spel moet je namelijk spelen met wat niet goed is: de dood. Je moet dus op zoek naar de boze wolf, die in ons geval netjes verstopt zat in een speeltuin in de vorm van een alledaagse man. Ons personage ging naast hem zitten en even later lagen we bewusteloos op het pad. Vanaf dat moment waren er ook geen andere herinneringen meer te vinden in het bos.

Van op het pad konden we terug op zoek naar het huis van grootmoeder. Toen we binnengingen, was het verschil met onze eerste speelbeurt meteen duidelijk: het huis was gevuld met herinneringen, die we enkele minuten eerder hadden verzameld en de sfeer in het huis was anders. Zo haperde de framerate in de laatste lange rechte gang om sfeer te scheppen en waren er meer deuren in het huis beschikbaar. Toen we het einde van het huis hadden bereikt, belandden we terug in de kamer met de zes meisjes. Het meisje dat we zonet hadden laten sterven was echter niet meer beschikbaar…

The Path is een game die vooral uitblinkt op het vlak van esthetiek en doordachte ideeën. Op het vlak van de gameplay was het spel namelijk zeer simpel, maar de aparte aanpak die Tale of Tales heeft gehanteerd, werkte aanstekelijk. Ik kreeg meteen zin om met de vijf andere meisjes te spelen en zo meer te weten te komen over het bizarre leventje van Roodkapje. Tel daarbij het mooie en gedetailleerde bos en The Path zou wel eens een zeer aantrekkelijk game kunnen worden.