SOF-time, de meest gebruikte uitspraak bij ons op school tussen de lessen. Dan worden de laptops bovengehaald, meestal met muis, want zonder is het spel volgens mijn klasgenoten niet te spelen. Lander begint zijn netwerk uit te zenden, iedereen start Soldier of Fortune II op, we beginnen een missie en we zijn vertrokken!
Soldier of Fortune II is een first-person shooter uit het jaar 2002. Oud natuurlijk, maar daarom zeker niet slecht. Je vecht in de persoon van John Mullins tegen een hoopje terroristen die je overhoop moet knallen met echte geweren (zoals Bulldog T-31 en M-75 Guardian) en fantasiewapens, zoals een laserpistool. SOF II bevat zowel een single player als een multiplayer. En deze laatste speel ik gemiddeld een uur per week met mijn klasgenoten.
De multiplayer bestaat uit capture the flag, deathmatch en team deathmatch. Mijn persoonlijke favoriet is team deathmatch, omdat ik daar niet in mijn eentje verlies, maar samen met mijn team. En meestal kiezen we de teams zo dat ik, de slechtste speler, meespeel met de beste speler. En zelfs dan nog slaag ik er in om ons team te doen verliezen. Bijna elke twee minuten vraag ik, quasi zielig: ‘Wie heeft mij nu weer vermoord?’
Er volgen een aantal raadgevingen van mijn klasgenoten: ‘Je moet bewegen terwijl je aan het schieten bent.’ (Hoe kan je in godsnaam bewegen en schieten tegelijk??), ‘Jamaar, nu snap ik waarom je nooit iemand raakt, je hebt het slechtste wapen.’ (Hoe weet ik nu welk wapen goed is en welk wapen niet?). Als het huilen me nader staat dan het lachen, wordt afgesproken dat ik enkel nog geknived mag worden. Vanaf dan gaat het iets beter. Ik slaag er af en toe in om zelf iemand dood te schieten en ik begin er iets meer plezier in te krijgen.
We kiezen nu een andere map, in plaats van Finca Housewarming spelen we nu in Raven Office. Dit bevalt me meer: veel meer plaats om me te verstoppen, stiekem af te wachten tot ik iemand zie voorbijkomen en dan toe te slaan! Tot zover het plan in theorie.. In praktijk komen mijn tegenstanders gewoon langs mij staan, nemen ze hun mes en steken me neer. Dood.. Alweer.. Zucht.
Ik kijk op mijn horloge. ‘Jongens, nog 2 minuten en de volgende les begint. Tijd om af te sluiten.’ Algemeen gezucht volgt. De suggestie of we het hoorcollege niet zouden overslaan, wordt niet beantwoord. We ruimen dan maar op en vertrekken naar de aula, waar we nog net op tijd zijn. We nemen plaats en ik concentreer me op het gebabbel van de prof over het transport van eiwitten door de bloedbaan. Links en rechts van mij zitten mijn klasgenoten alweer elkaars hoofd af te knallen. Al vind ik het wel leuk om even op elkaar te schieten, een echte gamer zal ik toch nooit worden. Dan blijf ik maar een Noob with Boobs.