De waanzin van de valuta

Ik begin tegenwoordig steeds vaker te huilen als ik mijn wekelijkse bezoek aan de gamewinkel heb voltooid. Dan ga ik gewoon ergens in een hoekje zitten en huil ik tranen met tuiten. Met de winkel zelf is niets mis , noch met de verkoper(s). Daar kan ik vaak een gezellig praatje mee maken, of we gaan samen zitten huilen, dat kan ook. Wat ik wel merk is dat bij ieder bezoek het steeds erger wordt.

Geld! Dat is toch waar het om gaat in de wereld? Waarom maken bedrijven producten? Niet om de consument een groot plezier te doen en de wereld te beteren. Het hoofddoel blijft tegenwoordig nog altijd het verdienen van geld. Ook de game-industrie draait om deze eenheid. Ieder bedrijf, of dat nu een ontwikkelaar of uitgever is, wil geld verdienen.
Waarom worden games gemaakt? Om geld te verdienen. Dat lijkt me logisch. Het investeren in de game-industrie is vandaag de dag echter een gewaagde stap. Of juist een makkelijke manier om snel aan geld te komen. Beide kanten wil ik gaan bespreken. Waarom is het een gewaagde stap? Vooral omdat het ontwikkelen van games een dure onderneming is. Anno 2009 wordt er voor miljoenen geïnvesteerd in het ontwikkelen en uitgeven van games.

In principe is dit geen probleem. Als er een geweldig concept wordt ontwikkeld, mag hier best een boel geld ingestoken worden. Mocht het echt een goed idee zijn, bestaat de kans dat het spel een succes wordt. Als het spel ook echt goed blijkt te zijn, mag hier best een goed bedrag voor worden gevraagd. Zo worden alle kosten terugbetaald en wordt er door de kopers tegelijk geïnvesteerd in de toekomstige games. Een win-win-situatie lijkt mij. Zowel koper als de bedrijven achter het spel zijn gelukkig.

Nu komt het…

Als we het zo gaan bekijken, lijkt het allemaal zo slecht nog niet. Geen redenen om te gaan huilen tijdens een bezoek aan de gamewinkel, maar nu komt het! We gaan even wat omdraaien. Als voorbeeld neem ik de Wii. We mogen met een gerust hart zeggen dat deze spelcomputer zeer goede games ter beschikking stelt, maar tegelijk ook een dumpgat van de afklopgames is. Wat ik hiermee bedoel, is dat veel bedrijven denken veel geld te kunnen verdienen met een game voor de Wii en hiermee bedoel ik geen goede game. Laat mij het even uitleggen.

Ik noem geen namen, even ten eerste. Stel nou dat er een bedrijf bestaat en dat wil snel geld verdienen. Het verzint een concept waarin de speler verschillende mini-games moet voltooien. Uiteindelijk komen er elf kortdurende mini-games uit voort en dat is het idee van het spel. De rest, zoals de besturing en gameplay, wordt echter snel afgeraffeld. Het bedrijf bedekt het geheel in een vrolijk uitziend jasje en klaar is Kees. Wat heb je dan? Het dieptepunt van droefheid.

Een kat in de zak kopen

Dit verzin ik niet. Er bestaan spellen op de Wii, PS2 en andere spelcomputers die zo zijn ontwikkeld. Het ziet er allemaal vrolijk uit, maar eigenlijk is er misschien een week of twee aan gewerkt. Simpelweg omdat bedrijven snel geld willen verdienen. Uiteindelijk wordt er wel moeite gedaan om een aantrekkelijke box-art te maken voor de game. Resultaat: de koper denkt een leuk spel te kopen, maar komt er uiteindelijk achter dat de game de sexappeal van een boekenkast heeft.

Het komt erop neer dat het werk van de echte toppers compleet ondergesneeuwd wordt door de snel in elkaar geflanste werken van geldwolven. Natuurlijk is ieder bedrijf erop uit om zoveel mogelijk geld in het laatje te krijgen en een goed belegde boterham te verdienen, maar er zijn bedrijven die echt bloed, zweet en tranen in hun werk stoppen. Echte toppers worden tegenwoordig minder verkocht, omdat er teveel geld uitgaat naar mensen die katten in zakken kopen.

Gebroken gezinnen

Dit is onder andere één van de redenen waarom ik steeds meer begin te huilen als ik de lokale gamewinkel(s) betreedt. Iedere keer weer zie ik moeders en vaders vol hoop op zoek naar een leuk Wii-spel voor hun zoon of dochter en komen uiteindelijk op de proppen met een kat in de zak. Dan zie ik ze een week later de winkel opnieuw binnenlopen, met treurige gezichten, omdat ze het spel niet meer kunnen ruilen. Ondertussen lachen de ontwikkelaar en uitgever zich helemaal kapot, omdat ze opnieuw een slachtoffer te pakken hebben gehad. Op dat moment barsten de tranen mij opnieuw in de ogen en kan ik niets anders dan uithuilen op de schouder van de verkoper.