Column: Noobs with Boobs

Al drie maanden en half lees ik alle nieuwtjes van jouwGames na op taalfouten. In deze maanden vlogen me talloze namen van games om de oren, namen die ik stuk voor stuk even snel weer vergeten was. Tot grote ergernis van andere redactieleden kon ik zelfs niet onthouden dat een Xbox van Microsoft komt, en dat Sony zorgt dat iedereen ter wereld kan gamen met een PS2, een PS3 of een PSP. Hoe meer ik las, hoe meer ik beetje bij beetje begon te begrijpen waar het allemaal over ging. En als ik het niet begreep, waren er nog altijd de redactieleden om mijn idiote vragen te beantwoorden. ‘Wat heeft Nintendo met Mario te maken?’, ‘Wat is een FPS?’, en vele vergelijkbare vragen passeerden de revue. Hier volgt een korte samenvatting van mijn carrière als gamer.

Mijn ‘carrière’ bij jouwGames begon door Frank. Hij vroeg me om zijn tekst na te lezen, wat ik, spellingsfreak zijnde, met veel plezier deed. Ik bleef hem maar smeken om meer teksten te mogen verbeteren (dit kan natuurlijk ook te verklaren zijn door het hoge niveau van Franks teksten), zodat Frank ten einde raad aan Joris vroeg of de site geen eindredactrice kon gebruiken. En zo begon ik enkele dagen later ijverig nieuwtjes na te lezen.

Er was echter een probleem: ik kende niets van games.. Om dit te verhelpen, begonnen de redactieleden mij te overtuigen om te beginnen met gamen. Het lukte hen echter niet om mij verder dan het vertrouwde Pacman of Tetris te krijgen. Maar toen schakelde Frank zijn geheime wapen in: ik mocht zijn Gameboy Color lenen, zodat ik thuis Zelda: Link’s Awakening kon spelen. Voordat ik begon te spelen, gaf hij me nog één cruciale tip: ik moest naar het strand gaan om een zwaard zoeken. Ik heb er zeker een week naar zitten zoeken, maar ik vond alleen monstertjes die vuurballen op mij afvuurden en mij naar de Zelda-hemel stuurden. Ten einde raad zocht ik een walkthrough op het internet en na meer dan drie maanden ben ik toch al halverwege de game geraakt…

De volgende stap die me vertrouwd zou maken met games was een console. Om kennis te maken met deze (voor mij) nieuwe vorm van gaming, ging ik bij Frank Kameo spelen, een fleurige game voor de Xbox 360. Dat was echter een complete ramp… Al die knopjes op al die verschillende plaatsen, en al die verschillende personages waartussen je moet wisselen om over een muur te geraken of onder een poort door te kruipen, brachten me al snel op de rand van een zenuwinzinking. Deze stap was dus een zware mislukking, er moest dus een andere (en liefst goedkopere) oplossing gezocht worden.

Omdat ik in een ver veleden GTA had gespeeld met mijn neef, wou ik dat nog wel eens proberen. Jonas wist mij te vertellen dat ik de game gratis kon downloaden en vol goede moed begon ik aan dit nieuwe avontuur. Lang ging het niet goed. Ik wilde naar die verdomde telefooncel gaan, maar ik kreeg de besturing niet onder de knie. Gelukkig was er Daniël die mij overtuigde dat het beter zou gaan als ik zou blijven oefenen. En dat deed ik. Stilaan werd ik gewoon aan de besturing en ik besloot een missie te proberen. Dit liep echter ook verkeerd af, aangezien ik nog niet zo heel erg goed met die auto kon sturen, en ik voortdurend voetgangers van het voetpad maaide. De races met de politie die volgden, maakten het niet gemakkelijker om een missie tot een goed einde te brengen. Na vijftien mislukte missies (in de tijd dat mijn broer al twintig missies had volbracht), gaf ik het op. Niets leek me nog aan het gamen te kunnen krijgen, tot Frank mij opnieuw overtuigde met al zijn charmes.


Afgelopen week presenteerde hij mij Zack en Wiki, volgens hem de beste game van 2008, volgens anderen een waardeloze game. Toen Frank me uitnodigde om het spel te testen, was ik toch enthousiast, ik vond die Japanse stemmetjes namelijk zeer leuk! Mijn enthousiasme sloeg echter snel om. Al moest ik alleen de Wii-mote onder controle houden, ik kon de cursor niet binnen het scherm houden. Twee levels zijn me, met veel hulp van Frank uiteraard, gelukt. Maar toen ik in het derde level elke keer die trappen op en af moest, besloot ik het, voor de zoveelste keer, op te geven.

Op naar de volgende game: Guitar Hero 3. En het was raak! Ok, in het begin klonk het nogal rommelig, maar ik kon toch ongeveer de helft van de noten spelen. Frank had me niet voor niks laten komen, hij wou een aantal nieuwe songs vrijspelen in de co-op-modus. Ik moest de basgitaar spelen, liefst zo foutloos mogelijk, en hij speelde de gitaarpartij. Ik heb veel gelachen, Frank iets minder… Elke keer we honderd juiste noten gespeeld hadden, slaagde ik erin om een fout te maken. Maar het was leuk! Ik speelde tot ik het gitaartje nog nauwelijks kon vasthouden en ging toen door het donker met de fiets naar huis, vol enthousiasme over deze leuke game.

Toen ik diezelfde dag nog de prijs van de game zag, sloeg mijn enthousiasme om. Maar, er was een oplossing: Freds on Fire. Een gratis te downloaden variant op Guitar Hero. Nadat ik snel mijn huiswerk had afgemaakt, downloadde ik (met de hulp van Jonas natuurlijk) deze game. Toegegeven, de songs zijn misschien dubbel zo oud als ik, maar het is leuk en ze helpen me een stap dichter bij het gamerswereldje.

Er moeten uiteraard nog veel stappen gezet worden als ik er wil geraken, maar tips van edele gameridders zijn altijd welkom!