Het begint al voordat ik de game goed en wel in huis heb. Natuurlijk hang ik veel te veel rond op de vele gamesites die internet rijk is. Al maanden voordat de game in kwestie in de winkels ligt ben ik al niet te genieten omdat ik zo lang moet WACHTEN! Nu heb ik nog net geen ADHD, maar op veel geduld kun je mij ook niet betrappen. Niks zo erg dus voor iemand met mijn karakter als wachten. Laat staan nog maanden te moeten wachten op een game die je supergraag wilt spelen. Kortom: Gamedip nummero uno!
Eindelijk
De tweede gamedip begint op het moment dat de game dan eindelijk verkrijgbaar is. Als koopjesjager struin ik alle sites af, op zoek naar de goedkoopste aanbieding. Snel wordt de game door mij besteld en betaald. Maar? dan volgt game-dip nummer twee: het grote lange wachten tot het moment dat het de distributie van de gamewinkel en TPG post behaagt om de gekoesterde game eindelijk bij mij thuis te bezorgen. Dagenlang ren ik direct naar de brievenbus zodra er iemand met een rode jas in de verte door onze straat fietst. Mijn huisgenoten vinden deze fase in mijn depressies over het algemeen erg aardig. Ze komen de -kamer inlopen met de mededeling: "hee, wat een rare grote bubbeltjes-envelop bij de post?". Op het moment dat ik overeind schiet roepen ze vervolgens snel: "geintje". Leuk hoor!Ongeduldig
Gamedip drie begint meestal in de eerste uurtjes tijdens het spelen van een game. Want ongeduldig als ik ben, begin ik direct met spelen. Boekjes lees ik niet en trainingen of tips in het begin van het spel klik ik zo snel mogelijk weg. Met als gevolg dat ik na een uurtje of wat gamen totaal de draad kwijt ben, radeloos in de handleidingen blader om tenslotte maar opnieuw te starten bij het begin van de game en nu wel alle tips even goed doorlees. Natuurlijk mopper ik daarbij weer flink op die stomme developers die een onspeelbare en veel te ingewikkelde game uitbrengen!
Nu wordt mijn game-depressie echt ernstig: mijn leven voelt leeg en doelloos
Gamedip vier komt meestal meerdere keren tijdens het spelen van de game voor: ik zit vast! Die hoofdbaas is niet te verslaan, die dieren overvallen me steeds weer, ik kan dat benodigde zwaard maar niet vinden, of mijn missie loopt vast. Avond aan avond breng ik door met gemopper en ga ik veel te laat slapen omdat ik steeds denk dat ik er nu bijna ben. Zijn mijn collega's de volgende dag weer niet blij mee, want die nachtrust heb je toch echt nodig om je werk overdag een beetje redelijk te doen.Dan volgt tot slot de allergrootste dip voor de echte gamer: de game is uitgespeeld. Na alle dips en depressies blijkt de game toch echt gaaf. Je hebt alle missies voltooid, eindbazen afgeslacht en ook na een tweede keer spelen is er echt geen schatkistje of extra wapen meer in het spel te vinden. Nu wordt mijn game-depressie echt ernstig: mijn leven voelt leeg en doelloos.
Na vele dagen met de game in je hoofd (hoe ga ik die eindbaas verslaan, welke wapens zal ik in deze missie inzetten) is er een leegte. Geen missies meer. Geen volgende levels om te ontdekken. Geen doel, zinloos! Vaak is er maar één oplossing om uit deze depressie te komen: een nieuwe game kopen. Maar helaas beginnen we dan ook weer bij gamedip nummer 1 en begint de ellende weer van voor af aan. Kortom: wie durft nu nog te zeggen dat gamen leuk is?