AC: Brotherhood als goed voornemen 2011

Zo, Kerst zit er weer op en dus zit ook 2010 er weer bijna op. Och, het leven kan toch zo’n feest zijn. Vooral december is de maand waarin ik mezelf een beetje verlies aan alcoholische gelegenheden en geldproblemen. Een tijdelijk probleemkind, zo mag je wel stellen. Voor velen van mijn leeftijd geldt overigens absoluut hetzelfde. Mensen gaan aan de drank, feesten een eind weg en verwachten nooit meer nuchter te zijn. Dit alles wordt dan goed gemaakt met veelbelovende voornemens voor het nieuwe jaar. Jeweetwel, die dingen die je bedenkt om het komend jaar beter uit de bus te komen. En net als iedereen ben ook ik na een week al vergeten wat ik ging doen, of ik geef er gewoon absoluut geen kak meer om.

Dit jaar gaan vrijwel al mijn goede voornemens de stront in door de aankoop van Assassin’s Creed: Brotherhood. Jezus, eindelijk een AC met een multiplayer die stiekem nog verschrikkelijk goed is uitgewerkt ook. Tuurlijk zit je niet zozeer op het puntje van je stoel als bij een spel als Halo: Reach. Toch zal je wel degelijk geregeld een (evil) smile op mijn gezicht zien als ik weer een menneke neersteek op een manier die rijkelijk beloond wordt vanwege mijn verschrikkelijk goede en jaloersmakende stealthskills!

Even uitweiden over deze heerlijke multiplayer. Mijn eerste pot(jes) waren tegenvallers. Gedropt in een kasteel met 7 anderen en pallets exacte kopieën die ‘burgers’ zijn, ga je op zoek naar jouw aangewezen doelwit. Een slim concept waardoor je de vijand niet aan zijn character gaat herkennen. Tevreden knikkend zet ik mijn eerste passen door de map en zag meteen een stel gasten als hondsdolle mongolen langsrennen. Ik wist niet zo goed of het nou de AI was die zich realistisch en veelzijdig gedroeg, of dat het andere spelers waren die het idee van het spelletje niet zo goed in de gaten hadden? Ik zag de bui al hangen! Toen één van de rennende heren besloot om op mij te springen en een mes in mijn gezicht te frotten, verloor ik mijn geloof in de AC-multiplayer. Toch ging ik door, want ik ben fucking hardcore! Na nog wat momentjes waarop mijn geduld op de proef werd gesteld, heb ik toch mijn drive en stijl gevonden in de multiplayer. Zoals het hoort sneak ik door de menigte en probeer ik het pad van mijn doelwit te begrijpen en te doorgronden. Dames en heren, zó speel je een spel als Assassin’s Creed, niet als een rondrennende hippie.

Activision voorzag het probleem van rondrennende hippies en wist hier op in te spelen met een bonussysteem voor stille en geruisloze kills. In het begin had ik geen geloof in dit systeem, maar toen ik merkte dat ik met veel geduld 750 punten uit een goeie moordkon halen, veranderde dit. De idioten die met hun blije bakkes naar een target toe rennen, krijgen als ze geluk hebben 150 punten. Vaak hebben ze geen geluk en krijgen ze er maar honderd. Bovendien is het ‘verdoven’ van achtervolgers een handige manier om onstuimige mongolen te verrassen en toch even te wijzen op hun idiote gedrag en zelf een bak punten binnen te slepen. Een rennend persoon kan wel mijn geduld weg halen (dat doen ze heel goed zelfs), maar uiteindelijk bereikt diegene er niks mee. Hij heeft honderd punten en binnen een halve minuut later heb ik er 400 of meer. De speelstijl van anderen valt door een ontwikkelaar natuurlijk niet te veranderen. Het beste wat zij kunnen doen, en in dit geval ook gedaan hebben, is de speelstijl beïnvloeden.

Dit verhaal wilde ik toch even kwijt vanwege mijn eerder gegeven mening over de AC-multiplayer in onze 2010 special. De volgende uitspraak is ook te vinden in de special: “Als Ubisoft de multiplayer weet te perfectioneren zodat er voor ieders stijl een gamemode is, dan pas zal deze game voor mij de absolute nummer 1 worden.” In mijn haast om de multiplayer te checken had ik zowaar over de gametype 'Gezocht Gevorderd' heen gekeken.

Dus, Hertogs, met je blije fanboy-bakkes, heb je een Halo-beater gevonden? Hoezeer ik dit ook een moeilijke keuze ga vinden, vrees ik dat ik Ubisoft hier een chapeau moet toegooien en dat Bungie toch even in het stof bijt. Want ja, deze Halo-fanboy is toch nét iets meer verkocht door de innovatie die AC:Brotherhood bracht, en de multiplayer heeft hier zeker de belangrijkste rol in gespeeld. Al bij al denk ik dat ik Reach nog steeds een hoger punt geef voor de replaywaarde en multiplayer op zich. Ik ben echter gewoon zó blij dat er een game is waarin stealth en geduld worden gebruikt en beloond. Dat het dan nog gewoon goed werkt, is ook écht een fijn idee en ik ga er nog veel lol aan beleven. Mijn voornemen voor dit nieuwe jaar is dan ook het optimale uit Ubisofts product halen, in 2011 zal je geen stof op dit mooie spelletje gaan vinden. Voor het eerst in jaren geef ik een voornemen ook daadwerkelijk een kans om te overleven.